Monday, July 31, 2006

Συμφωνία για λυκουρίνο

«Ένα τοπίο […] είναι η προβολή της ψυχής ενός λαού πάνω στην ύλη»
Έτσι το όρισε μερικά χρόνια πριν ο Οδυσσέας Ελύτης (1). Αλλά κι ένα πιάτο, σκέφτομαι, είναι το τοπίο στο οποίο προβάλλει ο μάγειρος την ψυχή του για να επικοινωνήσει με τις ψυχές εκείνων των μυημένων ή όχι, που καλούνται να το απολαύσουν. Αυτός ο διάλογος ψυχής-ύλης, πνεύματος-υλικών, επιθυμίας-αγαθών, που αενάως επανέρχεται, είναι κινητήριος τροχός και για της διατροφής τον πολιτισμό.

Δεκαοκτώ αιώνες πριν, ο Αθήναιος (Δειπνοσοφιστών Α13f), έσπευδε να μας παραδώσει μια σημαντική παρατήρηση: «ουδέν ο μάγειρος του ποιητού διαφέρει,ο νους γαρ εστιν εκατέρω τούτων τέχνη».
Αυτό είναι γνωστό στους διακονούντες την γαστρονομία σαν «το εγκώμιο της σαρδέλας». Ένα ζεματισμένο θηλυκό γογγύλι κόπηκε σε κομμάτια σε σχήμα αντσούγιας, και με λίγο λάδι, και σαράντα κόκκους μαύρης παπαρούνας, προσεφέρθη στον Νικομήδη βασιλιά της Βιθυνίας. Εδώ ο ποιητής Εύφρονας προσθέτει: «άλας δους μουσικώς» το οποίο ο μεταφραστής αποδίδει ως «και αλάτι με χάρη έβαλε». Εμένα μου λείπει αυτό το «μουσικώς» και βάζω να συντροφεύει το «Άξιον Εστί» του Μίκη Θεοδωράκη και του Οδυσσέα Ελύτη τα όσα ακολουθούν παρακάτω:
«…ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ το ξύλινο τραπέζι
το κρασί το ξανθό με την κηλίδα του ήλιου
του νερού τα παιχνίδια στο ταβάνι
στη γωνιά το φυλλόδεντρο που εφημερεύει…»

Ένα πιάτο είναι ένα τοπίο. Είναι καμιά φορά και μια απόπειρα -όχι τίποτα γεύσεως σημαντική- ένα παιχνίδι υλικών. Πιθανόν να μην αξίζει ούτε να διαβαστεί. Εξάλλου, ούτε σταμναγκάθι έχει, ούτε βαλσάμικο, ούτε ωμό λαβράκι, ούτε λεπιδιά foie gras, ούτε ρινίσματα τρούφας. Ούτε, πολύ περσότερο, όλα αυτά μαζί. Έχει όμως, πώς να το πω; κάτι από ένα λευκό σπιτάκι με θέα στη θάλασσα, λίγο φεγγαρόφωτο αποτυπωμένο σ’ έναν κρύσταλλο αλατιού, δυο κουταλιές λάδι, λίγα δάκρυα λεμόνι. Κι αυτό είναι ήδη πολύ. Το επιπλέον είναι ύβρις. Ύβρις για το Καλοκαίρι που ήδη μας χαρίζει τα καλύτερά του.

Κονσέρτο για λυκουρίνο σε [SOL]τανίνα μείζονα

Υλικά
1 καπνιστός λυκουρίνος
λίγες ρόγες σταφύλι σουλτανίνα
2 καρότα
1 καρύδα τουρσί ψιλοκομμένη
2 κουταλάκια ψιλοκομμένο κρίταμο
2 πιπερίτσες κόκκινες καυτερές
3 κλαδάκια σέλινο
1 μέτριο λεμόνι
2 κουταλιές λάδι
αλάτι γουρνίσιο
πιπέρι

Αρχίζουμε με τον λυκουρίνο. Για τους μη γνωρίζοντες λυκουρίνο ή λικουρίνο λέμε τον κέφαλο, αφού περάσει από αλάτι και καπνό. Συμβαίνει ό,τι και με την παλαμίδα που μεταμορφώνεται σε λακέρδα.
Ο Θέμος Ποταμιάνος μας διδάσκει πως ένας κέφαλος, για ν’ αποκτήσει το αξίωμα του λυκουρίνου, πρέπει να είναι «καλοζωισμένος, να ζει σε υφάλμυρα ρηχά νερά και να τρέφεται με χορταράκια ηλιοχαϊδεμένα». Τότε γίνεται «ο αλμυρός, ο ορεκτικός, με τη χρυσή θωριά, με την τριανταφυλένια σάρκα και με τη γεύση τη γλυκειά»(2). Είναι μια παρηγορητική γκουρμεδιά για την οποία η ρέγκα θα πούλαγε τον ρέγκο της ασυζητητί. Ο συγκεκριμένος που έπεσε στην πλώρη μας -ευγενική χορηγία δυο φίλων από την Ξάνθη- αλιεύεται και καπνίζεται στα Θρακικά παράλια.

Κόβουμε λοξά τον λυκουρίνο με φορά σβέρκος-κοιλιά, αφαιρώντας κεφάλι κι εντόσθια.Τον γδέρνουμε, τουτέστιν τραβάμε το δέρμα από το κεφάλι προς την ουρά, αποκαλύπτοντας το ψαχνό του. Φιλετάρουμε σέρνοντας οριζόντια το μαχαίρι μας σε όλο το μήκος της ραχοκοκαλιάς. Επαναλαμβάνουμε και από την άλλη πλευρά την ίδια διαδικασία. Μας μένουν στο χέρι δυο φιλέτα, τα οποία και τεμαχίζουμε σε μικρές μπουκίτσες.

‘Ο,τι περισσέματα έχουμε σε ψαχνό πάνω στα κόκαλα, τα ξεκοκαλίζουμε καλά και τα σβήνουμε στο στόμα μας με Σούμα (εκτός εμπορίου) Κτήματος Ξυδάκη.

Σε μπολάκι ρίχνουμε λίγο λάδι, την πιπερίτσα χαραγμένη, προσθέτουμε τα «κοψίδια», το κρίταμο, και την καρύδα. Για όποιον έχει την παραμικρή αμφιβολία να σημειώσουμε ότι δεν εννοούμε βέβαια το αποικιακό φρούτο γνωστό και σαν ινδοκάρυδο, αλλά το ιθαγενές, εδώδιμον χορταράκι των Κυκλάδων, το οποίο και διατηρούμε ως τουρσί ή σε άρμη, σε βαζάκια.

Ξεπλένουμε λίγες ρόγες από το σταφύλι -κυκλοφορεί ήδη σουλτανίνα Κύπρου στην αγορά- ψιλοκόβουμε του μάκρους σε λεπτά ραβδάκια το ένα καρότο και τα προσθέτουμε όλα στο μπολ μαζί με τον χυμό μισού λεμονιού. Ανακατεύουμε να βραχούν καλά. Σκεπάζουμε και αφήνουμε στο ψυγείο για τουλάχιστον μια ώρα. Φιλετάρουμε το καρότο σε λεπτές ροδέλες. Στύβουμε πάνω τους λεμόνι, λίγες στάλες λάδι, λίγο γουρνίσιο αλάτι και τις διατηρούμε στο ψυγείο για επίσης μια ώρα μέσα σε μπολ σκεπασμένο με μεμβράνη. (Σημ. το γουρνίσιο αλάτι δεν έχει σχέση με τα συμπαθέστατα τετράποδα, είναι αλάτι ακατέργαστο μαζεμένο από τις θαλασσινές γούρνες, τις κοιλότητες των βράχων)

Σερβίρισμα, στην ώρα απάνω κι ενώ η σούμα πνέει τα λοίσθια…

Απλώνουμε τις ροδέλες του καρότου σαν χαλί στο πιάτο μας. Τρίβουμε πιπέρι. Στήνουμε τσέρκι στη μέση του πιάτου. Καλουπώνουμε τον λυκουρίνο και τη συντροφιά του. Πιέζουμε ελαφρά, να κάτσουν καλά τα υλικά και αφαιρούμε το τσέρκι.Κουκκίζουμε από πάνω με ξύσμα λεμονιού ανακατεμένο μ’ ένα ψιλοκομμένο κλαδάκι σέλινο. Με τα άλλα δύο κλαδάκια και τις πιπεριές στολίζουμε το πιάτο.

Τρώμε…. Απολαμβάνοντας τη μουσική των υλικών.

Ίσως είπαμε ήδη πολλά.

-

Σημείωση: Στο διαδίκτυο κυκλοφορεί ήδη -λίγο πειραγμένη- η παρακάτω εκδοχή που είχα αναρτήσει, με αγριοσφαράγγια και χλωρά κουκιά, για την οποία στα μουσικά μέρη συνέδραμε ο Κωστής Μπ. του ιστορικού συγκροτήματος των «Ξανά Μανά», τον οποίο και ιδιαιτέρως ευχαριστώ. Είναι μια ανοιξιάτικη της εκτέλεση.


"THE RETURN OF LICURINO"

Sympony No.1 F major for a voice, chorus and orchestra.

COMPOSER: DIMITRIOS-R

------------------------

Libreto: Bunch of Xanthi

Conductor: Dimitrios-R

Assistant Conductor: Louisa

Voice solist: Kapnistos Licurinos (mezzo soprano)

- Instrumental solists –

Piperitsa kokkini kafteri: ...cello

Alati Gournisio: ... piano

Karyda Toursi: ... clarinet

-Orchestra-

violine: .........4 Hlora Koukia

oboe: ............2 Karota

Cornett: .......3 Kladakia Selino

tsempalo: .....1 Metrio Lemoni

trompone: .....Piperi

Percussions: ...souma Ktima Xydakis

Chorous: .........Agriosfaragia

-Periods-

I. Andante ..........................(μαρινάρισμα)

II. molto Allegro ................(φιλετάρισμα)

III. Alegretto ......................(σερβίρισμα)

IV. Finale molto Allegro ....(τσάκισμα)

------------------------------------------------

Εξαιρετικά αφιερώνεται:

- στον Στέφανο που είχε την ευθύνη του λυκουρίνου

- στον Κώστα Π. που αρέσκεται στα κρίταμα

- στον Κωστή Μπ. των αντικαταθλιπτικών γκουρμεδιών

--------------------------------------------------

[1] Τα Δημόσια και τα Ιδιωτικά, Ίκαρος, 1990, σελ. 8

[2] Τα ψάρια και η μαγειρική, Εστία, 1956, 2003 σελ. 98-99

Labels:

37 Comments:

Blogger Composition Doll said...

1. Αν κατάλαβα καλά, ο λυκουρίνος είναι ψάρι, ε? :p

2. Μικρύνετε λίγο τις εικόνες σας, σας έφυγε προς τα κάτω η στήλη παραπλεύρως.

3. Το ποστ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ καλό!

July 31, 2006 10:05 PM  
Blogger landlord45 said...

Τιμή μου , χαρά μου και καμάρι μου τέτοια αφιέρωση.

August 01, 2006 2:27 PM  
Blogger 7Demons said...

Τα 7,δηλώνουν χορτοφάγα.

Αφήστε που τα καημένα τα ψαράκια,στη σεξουαλική δραστηριότητα παίρνουν μηδέν-και δεν τα "σηκώνει" καμμιά φιλοσοφική προσέγγιση...
Ενώ τα γουρούνια...

August 01, 2006 4:11 PM  
Blogger Krotkaya said...

Λοιπόν, τι έμαθα σήμερα:

1.ο καπνισμένος κέφαλος λέγεται λικουρίνος

2. η λακέρδα είναι ψάρι και μάλιστα παλαμίδα (εμένα που μου λένε πως έχω γλώσσα παλαμίδα έχει σχέση;)

Πολύ επιμορφωτικό το μαγαζί σας. Αλλά δε θέλετε να μας πείτε και για γλυκά που τα προτιμάμε;

(αναμένω αφιέρωση σε βερσιόν σοκολατίνας!!!!)
:ΡΡΡ

(Ντόλυ, αμάν με τις κριτικές μάνα μου! που ούτε αβγό δεν ξέρεις να βράσεις!)

August 01, 2006 8:22 PM  
Blogger dimitris-r said...

cd. Ο λικουρίνος όπως και η λακέρδα δεν είναι ψάρια. Είναι μεζεκλίκια!
Ευχαριστώ για την τεχνική υποστήριξη.

My Lord. Ήμουν σίγουρος ότι κάπου εδώ ήταν η φωλιά σου. Δικιά μου η χαρά της γνωριμίας με τον ενάλιο συμπατριώτη σου.

Δαίμονες. Για σας κρατάω τα καλύτερα. Έτσι κι αλλιώς τα τρυφερούδια χορταράκια δεν χρειάζονται σπίρτα.
Αναρωτιέμαι όμως αν η χορτοφαγία είναι μπροστά ή πίσω όσο αφορά στον πολιτισμό.
Μάλλον αφίσταται, δεδομένου ότι έκτοτε έχουν γίνει άλματα. Αλλά δεν βαριέστε, η κουβέντα είναι μία και ειπώθηκε στην ώρα της: de gustibus!
Μάλιστα ο φίλος μου ο Μάκης συνηθίζει να λέει "γούστα είν' αυτά".

Ειδικά για σας όμως και με αφορμή τα σεξουαλικά των ιχθύων, πρέπει κάποτε να αναφερθώ στα δαιμονικά κόλπα του ροφού που τρελαίνουν τη ροφίνα!

Γουρούνια! Ω, εδώ ναι, μέγας ο της γεύσης νόστος και οι μνήμες της γούλας μου ακέραιες, φιλοσοφικά δε ...διατριβή!

August 01, 2006 8:50 PM  
Blogger dimitris-r said...

Κροτ. Βιαστική σας βρίσκω. Το μαγαζί είναι πιστοποιημένο από την "slow food".
Το γλυκάκι στο τέλος εξάλλου.
Μόλις κι αρχίσαμε το τσιμπολόγημα με τα ορεκτικά εξάλλου.

August 01, 2006 9:47 PM  
Blogger Krotkaya said...

εξαιρετικά! μ'έπιασε μια λιγούρα και πέρασα να τσιμπολογήσω... :)

August 01, 2006 10:22 PM  
Blogger Composition Doll said...

Και το γαρδουμπάκι μεζεκλίκι είναι και δεν έχει και λέπια!!!

Ε, μα πιά!

:p

August 02, 2006 1:09 AM  
Blogger Αθήναιος said...

Είχε δίκιο ο Καρέμ που δεν έβαζε ποτέ γυναίκες στις κουζίνες. Μιλάνε πολύ, λένε άσχετα και χαλούν, εν τέλει την ατμόσφαιρα... 8-)

Πιάτο για βασιλιάδες αυτό που περιγράψατε και αυτό που το κάνει βασιλικό, είναι η σπανιότητα των υλικών για τους πολλούς. Δεν θα το επιχειρούσα ποτέ χωρίς να έχω στη διάθεσή μου όλα αυτά τα υλικά, θα'ταν σαν τις απομιμήσεις των προϊόντων πολυτελείας που πωλούν στους δρόμους και στις οποίες δε γυρνώ να ρίξω ούτε ένα βλέμμα.

Αρχειοθετώ όμως τη γεύση στο σκληρό δίσκο του εγκεφάλου μου, στο φάκελλο που φέρει τον τίτλο "Επιθυμίες" με την προσδοκία να μετακομίσει σύντομα στο φάκελλο με το όνομα " Εμπειρίες" του ίδιου σκληρού δίσκου. Ίσως κατά το ετήσιο φθινοπωρινό προσκήνυμα στη νήσο. :-)

August 02, 2006 11:05 AM  
Blogger dimitris-r said...

Κροτ. κοπιάστε, σαν το σπίτι σας. Και η λιγούρα κινητήριος τροχός του γαστρονομικού πολιτισμού είναι. Α, και το Λιγουριό νησί!

c.d. Άβυσος η ψυχή του καλλιτέχνη. Ο Λαζάρου ας πούμε έβγαλε γύρο με ψαρικά!

Αθήναιε. Όταν είπα στην Φρατζέσκα ότι θα αφαιρέσω τα σφαράγγια γιατί δεν βρίσκονται το καλοκαίρι και τα ήμερα ακόμη είναι εκτός εποχής, μου είπε:
-Nαι, μην τους δυσκολέψεις, εξάλλου όλα τ' άλλα: καρύδες, κρίταμα, λυκουρίνο κλπ κάνουν μια έτσι στο ντουλάπι και στο πιτσ φυτίλι έτοιμο το μεζεκλίκι.

Η αλήθεια είναι ότι πια κυκλοφορούν πράγματα στο εμπόριο. Φέτος έβγαλε καρύδα ο Σταύρος του "Ευ ζην" και κρίταμο βρίσκει κανείς τουρσί. Εγώ για τώρα προτιμώ φουντίτσες φρέσκου και ψιλοκομμένου. Όσο για τον λυκουρίνο, έχω την αίσθηση ότι πρέπει να περιμένουμε λίγο για τη φετεινή σοδειά. Παρεκτός κι έχουμε καβαντζώσει περσινό.
Από το δικό μου το ψυγείο, ας πούμε, τον ένδέκατο δικαιούται (με ατζούρι αυτή τη φορά) η φίλη Αλέτα που φτάνει απόψε με γεμάτες μπαταρίες από Ικαριά. Για τον τελευταίο της ντουζίνας έχει ο Θεός! Για την ώρα αναπαύεται εν τόπω χλοερώ (στη συντήρηση), όπως και τα δώδεκα αβγά κοκκόρων, λίγο παρακάτω, στο τρίτο συρτάρι της κατάψυξης.
---
"Καρέμ" και "Εμπειρίες" (2 σε 1).
Μα είναι εμπειρία να μαγειρεύεις με γυναίκα.
Καθώς εμπειρία είναι να μαγειρεύεις για γυναίκα.
Λένε μάλιστα (οι γυναίκες) πως είναι εμπειρία να τους μαγειρεύεις.
Τέλος δεν θα μαγείρευα ποτέ μια γυναίκα. Περνάω φάση ωμοφαγίας άλλωστε.

August 02, 2006 1:24 PM  
Blogger Αθήναιος said...

Καλά εξαρτάται πού βρίσκεται το ντουλάπι... Πάντως έχετε δίκιο για τα καλούδια. Και εγώ τα φυλάω για να μοιράζομαι με φίλους και ας τα έχω κάτι φορές σε ελάχιστες ποσότητες.Τα καλούδια πρέπει να μοιράζεσαι γιατί αλλιώς δεν έχουν νόστα.

Διάβαζα και το Αρχιπέλαγος του κυρίου Ξυδάκη και δεν μπόρεσα καν να σχολιάσω το κείμενο αυτό. Ειδικά η αναφορά στο "Χάος" των Ταβιάνι ( εμβληματική ταινία για τη δική μου αισθητική) με σκότωσε.Με αφορμή λοιπόν αυτό το κείμενο σκεφτόμουν ακριβώς αυτό, ότι δηλαδή οι γεύσεις εκτός context είναι για μένα ορφανές.

Ακούγεται υπερβολικό ή και σνομπ αλλά όπως δεν τρώω εκτός εποχής ( το κατά δύναμην βέβαια) προσπαθώ να μην τρώω και εκτός context, το λέω εγώ αυτό που είχα την τύχη να δουλεύω σε κουζίνες που φέρναμε υλικά απ'όλα τα σημεία του κόσμου με ειδικές πτήσεις.

Είναι πράγματι εμπειρία να μαγειρεύεις με γυναίκα, οι γυναίκες στις επαγγελματικές κουζίνες είναι άλλου παπά Ευαγγέλιο, παράγουν άλλα σύνολα γεύσεων. Η μόνη μου ένσταση και σε αυτό φυσικά και δεν φταίνε οι γυναίκες είναι να συνδιάζεις τη γυναίκα με τη μητέρα. Σέβομαι τις μητέρες όσο τίποτε στον κόσμο, λατρεύω τα παιδιά αλλά οι μπερδεμένοι ρόλοι μου χαλούν τη γεύση. :-)

August 02, 2006 2:13 PM  
Blogger dimitris-r said...

Είμαι σίγουρος ότι δεν αναφέρεστε σε κάποιο σύμπλεγμα που έμεινε γνωστό και ως Οιδιπόδειο.

Να μην ξεχνάτε τον πνευματικό σας πρόγονο:
"...πάσα δ' εύμορφος γυνή
ερώσα φοιτά τηγάνω τε συντρυφά".
Αθήναιου "Δειπνοσοφιστών -στ΄" 228.14f
μεθερμηνευόμενο:
"...Κάθε ωραία γυναίκα
που είναι ερωτευμένη πηγαινοέρχεται με το τηγάνι και καμαρώνει"

August 02, 2006 7:36 PM  
Blogger Composition Doll said...

1. "Α, και το Λιγουριό νησί!". Για καλό δικό σας, ελπίζω να μην το λέτε με χροιά ειρωνική στη φωνή...

2."όπως και τα δώδεκα αβγά κοκκόρων". Μα τι λέτε? Θα μας κάνετε να ξεχάσουμε και τη Φυσική ιστορία που μάθαμε στο Δημοτικό?

3."...Κάθε ωραία γυναίκα
που είναι ερωτευμένη πηγαινοέρχεται με το τηγάνι και καμαρώνει". Ναι ε? Να το δοκιμάσω δηλαδή? Πιάνει? Θα μου κάτσει ή θα νομίσει ότι πάω να του το φέρω στο κεφάλι?

4. Ο Καρέμ ήτο gay?

August 02, 2006 8:02 PM  
Blogger Αθήναιος said...

O Καρέμ μόνο γκαίυ δεν ήταν, ήταν μεγάλος γυναικάς εκτός κουζίνας και ο ίδιος αναφέρει πως χρησιμοποιούσε την τέχνη του για να ρίχνει τις δύσκολες.

Οικοδεσπότα, η άποψη αυτή μου δημιουργήθηκε όταν άρχισα να εργάζομαι στις επαγγελματικές κουζίνες και είδα τη μεταχείριση που επεφύλασσαν στις ικανές γυναίκες. Τις αντιμετώπιζαν είτε ως " σκύλες" είτε ως " μανουλες".

Πρέπει να παραδεχτείτε ότι εμείς οι άντρες έχουμε δυο χούγια. Καταρχάς, " όσα δεν φτάνουμε ως αλεπουδες τα κάνουμε κρεμαστάρια" κατά δεύτερον, για να στριμώξουμε κάτι στο κεφαλάκι μας που δεν λειτουργεί και τόσο καλά σε σχέση με το γυναικείο, τείνουμε να βάζουμε ταμπέλες, να αποδίδουμε ρόλους στους άλλους. Ειναι κλασικο ανδρικό ελάττωμα αυτό, όταν βλέπουμε κάτι καλύτερο δεν προσπαθούμε να το φτάσουμε αλλά να το μειώσουμε για να αισθανόμαστε ίσα μ'εκείνο.

August 02, 2006 8:18 PM  
Blogger dimitris-r said...

Δεν είμαι εγώ εκείνος που θα διαφωνήσει μαζί σας στο θέμα της γυναίκας μαγείρισσας. Φαντάζομαι ωστόσο αν ζητάτε διακριτότητα ρόλων σε μια γυναίκα σεφ, έχετε την ίδια απαίτηση κι από έναν άνδρα σεφ.
Η γυναίκα «Λωξάντρα»,
η γυναίκα «Μαρί Λωρενσέν» (γκόμενα του Απολλιναίρ που την έδειρε ο ποιητής για ένα κακομαγειρεμένο ριζότο)
και η γυναίκα Μπέθ (παλιά συνάδελφος του Άντονυ Μπουρνταίν),
η αυτοαποκαλούμενη και «σκύλα του γκριλ» και αρνούμενη να χρησιμοποιεί χωριστά αποδυτήρια, που κατέβαζε το παντελόνι της
στην ίδια αράδα με τους άντρες συναδέλφους της,
είναι τρεις διαφορετικές γυναίκες.

Και ο Μπουρνταίν δυστυχώς ακολουθεί την πεπατημένη:
«…Οι γυναίκες μπουφετζήδες, όσο σπάνιες κι αν είναι στο
φορτωμένο τεστοστερόνη, ανδροκρατούμενο κόσμο των εστιατορίων
είναι χάρμα οφθαλμών. Το να έχεις μια σκληροτράχηλη, αθυρόστομη
και βρομόστομη μαγείρισσα στην ομάδα σου μπορεί να είναι αληθινή
απόλαυση…»

August 02, 2006 9:05 PM  
Blogger Αθήναιος said...

Καλά ο φίλος Αντουάν υπερβάλει. Έχω γράψει για το θέμα αυτό. Δεν έλαβα βέβαια ποτέ την επιστολή, αλλά το επεισόδιο έγινε μπροστά στα μάτια μου, στο Chez Nicko.

Σημειώστε δε ότι στη συγκεκριμένη μπριγάδα η μαγείρισσα αυτή έχαιρε τεράστιας εκτίμησης και ότι ο σεφ την αγαπούσε ως κόρη του, παρ'ολα αυτό όμως το επεισόδιο είναι απόλυτα αληθές.

August 02, 2006 9:14 PM  
Blogger dimitris-r said...

Τρόμαξα!
Νόμιζα ότι έγινε μπροστά σας το επεισόδιο με την Μπεθ. Λέω, να δεις που ήτανε μπροστά και στον ξυλοδαρμό της Μαρί Λωρενσέν!
Ευτυχώς είχα λαθέψει κι ακόμα "ευτυχώτερα" που με παραπέμψατε σ' αυτό το κείμενο-επιστολή σας.
Εξαιρετικό!
Σας καληνυχτώ, με περιμένει ήδη ένα σαλάχι και μια μπριγάδα αγαπημένων φίλων για να του δώσουμε τον τελευταίον ασπασμόν.

August 02, 2006 10:48 PM  
Blogger Composition Doll said...

"αθυρόστομη και βρομόστομη" μπορώ εύκολα να γίνω, έχω έφεση. Μένει τώρα να με κάνετε και μαγείρισσα!

August 02, 2006 11:44 PM  
Blogger Αθήναιος said...

Όχι δεν έγινε μπροστά μου το επεισόδιο με την Μπεθ, ήμουν μπροστά όμως όταν εξεθείαζε στην παρέα την Gabrielle Hamilton και της έλεγε ότι πρέπει να γράψει το γυναικείο Kitchen Confidential και όταν εκείνη έφυγε από την παρέα, γύρισε και μας είπε " Η σκύλα που δεν ξέρει να ξεχωρίσει τί συνιστά γαλλική κουζίνα και τί όχι". Αυτό γιατό όπως ξέρετε η Hamilton δηλώνει ότι στο Prune δεν μπαίνει γαλλική κουζίνα ενώ το μενού είναι σαφώς της γαλλικής...

Οπότε θεωρώ λίγο υπερβολικό ( για να μην πω προσποιητό) το θαυμασμό που δείχνει στις γυναίκες αθυρόστομες μαγείρισσες. Το κάνει μάλλον συγγραφική αδεία. :-)

August 03, 2006 2:21 AM  
Blogger dimitris-r said...

Εγώ τί να πώ;
Γύρω-γύρω θάλασσα!

Δεν ρωτήσατε, αλλά, στο φούρνο με λεμόνι το έδεσμα χτες.

August 03, 2006 11:26 AM  
Blogger Αθήναιος said...

Δεν ρωτήσαμε γιατί τις μικρές ώρες που δεν τις αντέχουμε, ξεχνάμε τους τρόπους μας... Το σκέφτηκα όταν είχα πια ξαπλώσει ότι δηλαδή δεν ρώτησα τί έγινε με το σαλάχι..

August 03, 2006 12:05 PM  
Blogger landlord45 said...

H φωλιά μου είναι πάντα εδω τριγύρω, κάποτε γίνεται θαλάμι , κάποτε σπηλιά σε γκρέμνα , μα σας παρακολουθώ τους αιγαίους μαθαίνοντας κόλπα που ούτε στας Ινδίας καλλιεργούνται εσχάτως

Κοιτάξτε αγαπητέ Δ , εκτός των εναλίων συμπατριωτών μου υπάρχουν-παρά τα περί του αντιθέτου θρυλούμενα-και οι ορεσίβιοι.

Εκεί να δείτε χαρά γνωριμίας : διαρκής , άσβεστος (καλής ποιότητος,κατάλληλη για τοματάκι γλυκό) και προπομπός γαστρικών οργασμών , με και άνευ G.

Είσθε έτοιμοι να προκαλέσετε τα υψόμετρα οι νησιώται ;

August 03, 2006 1:09 PM  
Blogger dimitris-r said...

My Lord, νησιώτης μεν, με ορεινές και κακοτράχαλες καταβολές δε.
Ο άσβυστος ασβέστης σας μπορεί και να μου φανεί χρήσιμος τώρα που δεν έχω σπίρτα.
Μέχρι αβγά μπορώ να ψήσω εντός του προκαλώντας το οργασμικό σας G από το υψομετρικό των 300 μέτρων.
Μετά ναι τον κάνουμε και μπλάστρη στο ντοματάκι για να σφίξει.
Εσείς; Τί προτείνετε;

c.d . Μα αμφισβητείτε το γεγονός ότι έχω στο τρίτο συρτάρι του καταψύκτη 6 ζεύγη αβγά ισαρίθμων κοκόρων. Και που πιστεύετε εσείς δηλαδή ότι τα κρύβω; Στο δεύτερο;
Ε;

August 03, 2006 10:12 PM  
Blogger landlord45 said...

Τις προτάσεις μου σας τις διαβίβασα διακριτικά.
Ανακάλυψα-που λέτε-το θηλυκό του λυκουρίνου σε υψόμετρα εκμαυλιστικά , άλλο πράγμα να σας το περιγράφω και άλλο να το κοιτάτε στα μάτια πριν βγάλετε το σουγιά.
Τι λέτε ;
Βουτάμε απ τα 300 μέτρα και όποιον πάρει o λυκουρίνος ;

August 04, 2006 8:52 AM  
Blogger Composition Doll said...

Τώρα, πως καταφέρνετε να ταιριάζετε λυκουρίνους και άλλα ζώα, με αυγά κοκκόρων, το σημείο G, καταδύσεις από 300 μ., έναν μισογύνη μάγειρα και έναν τσιφλικά με σουγιά που ξεματιάζει θηλυκούς λυκουρίνους, αυτό μόνο εσείς το ξέρετε.

Και, ενδεχομένως, ο ψυχολόγος σας! Ο δικός μου, πάντως, έχει σηκώσει τα χέρια ψηλά!

:pppppppppppppp

August 04, 2006 4:14 PM  
Blogger 7Demons said...

Κυρ-Μήτσο μας κακομαθαίνετε!!!
Δεν φτάνει η esscence λαγνείας και προστυχιάς πίσω απο τις λέξεις των επισχολίων σας,μας κρατάτε και σε παρατεταμένη αναμονή...Πότε με το καλό νέο κείμενο?
:-)

August 05, 2006 11:17 AM  
Blogger dimitris-r said...

My Lord. Για το "θέμα" της διακριτικότητας, δεν βρίσκω λόγια. Για το θέμα του ασβέστη σας έχω νέα. Μίλησα με φίλη γεωλόγο-γεωφυσικό, είμαστε σε καλό δρόμο.

c.d. Τα υλικά μια χαρά είναι. Το ζητούμενο εξάλλου είναι η τέρψη. Διακρίνω στην γραφή σας ότι το χαίρεστε κι ας μην γνωρίζετε ότι ...τέτοιους ψυχολόγους σου τηγανίζουμε εκατό την ώρα.

7δαιμόνοι. Να εξηγηθώ, αν και αυτό είναι κατανοητό κι από απλή ανάγνωση... δεν χρησιμοποιώ έτοιμες esscences, προκύπτουν ακριβώς όπως το υποπτευθήκατε από προστυχούλικα υλικά σαν ένα είδος κουζίνας της επιβίωσης ή άλλως πως cuccina povera.
2 μέρες στην Άνδρο, ο καύσων, το εδώ Αυγουστιάτικο τσουνάμι, τρέφονται με κείμενα ή μάλλον με τον χρόνο που απαιτείται. Ευχαριστώ πάντως για την υπομονετική ...στάση αναμονής! Την οποία ειρρήσθω εν παρόδω την έψαξα αλλά δεν την βρήκα στο Καμασούτρα.

August 06, 2006 12:33 AM  
Blogger Composition Doll said...

Παραδίδονται ιδιαίτερα στο Κάμα-Σούτρα.
Όλες οι στάσεις.
Τιμαί λογικαί.
Πηροφορίαι εντός.

August 06, 2006 9:02 PM  
Anonymous krotkaya said...

Σας καλημερίζω από το γραφικό νησί της Επιδαύρου.
Εχω απορίες, γιατί αλλίως δνε μπορώ να παρακολουθήσω την ωραία σας κουβέντα:

1. καρέμ στα γαλλικά σημαίνει σημαίνει νηστεία. έχει καμία σχέση;

2. τι είναι το σαλάχι;

3. όταν μιλάμε για σημείο G, εννοούμε της λικουρίνας;

4. οι ψυχολόγοι δεν γίνονται καλοί τηγανητοί. τους προτιμώ ψητούς!

August 07, 2006 5:41 AM  
Blogger dimitris-r said...

cd. Ευχαριστώ, δεν θα πάρω. Έχω!

krot. 1....
2. Το σαλάχι είναι ψάρι.
Και παρεμπιπτόντως, όπως δίδαξε ο Ντίνος Κιούσης χτες στον Γαστρονόμο (αν και δεν ολοκλήρωσε) ο τσίρος δεν είναι ψάρι.
3. Όχι βέβαια της λυκουρίνας. Στα δύο τουλάχιστον G του λυκουρίνου αναφέρομαι εγώ.
4. είπαμε γούστα...

August 07, 2006 1:09 PM  
Blogger Krotkaya said...

ΕΧΕΙ 2 ΣΗΜΕΙΑ G o λυκουρίνος κι εγώ ΑΚΟΜΑ ψάχνω το δικό μου???????

ΠΑΩ ΝΑ ΦΑΡΜΑΚΩΘΩ!!!!

August 07, 2006 5:36 PM  
Anonymous Composition Doll said...

Το ανωτέρω ευφυές σχόλιο δεν ήτο (φυσικά) της Κροτ αλλά δικό μου. Θα το καταλάβατε άλλωστε...

Αυτά παθαίνεις, όμως, όταν επιτρέπεις σε ΑΛΛΕΣ να χρησιμοποιούν το λαπ σου...

August 07, 2006 5:39 PM  
Anonymous Composition Doll said...

Επίσης, θα έπαιρνα όρκο πως ο τσίρος ΕΙΝΑΙ ψάρι....

August 07, 2006 5:40 PM  
Blogger Krotkaya said...

ΕΧΕΙ 2 ΣΗΜΕΙΑ G o λυκουρίνος κι εγώ ΑΚΟΜΑ ψάχνω το δικό μου???????

ΠΑΩ ΝΑ ΦΑΡΜΑΚΩΘΩ!!!!

August 07, 2006 5:41 PM  
Blogger Krotkaya said...

Το ανωτέρω σχόλιο τώρα ΕΙΝΑΙ δικό μου!!!!

August 07, 2006 5:42 PM  
Blogger landlord45 said...

Έπηξε η γειτονιά λυκουρίνες.
Το βασίλειό μου για ένα σουγιά.
Τα G μου μέσα !!!!

August 08, 2006 1:44 PM  
Blogger dimitris-r said...

cd.& Krot. Εμένα δεν θα με κάνετε πιρόγα. Αφού μπερδέψατε τα ...πληκτρολόγιά σας απαντώ και στις δυο.
Τσίρος είναι το αποχυμένο σκουμπρί το Μαγιάπριλο.
Όλοι οι λυκουρίνοι έχουν δύο G και όλες οι λυκουρίνες έχουν ένα. Οι εξαιρέσεις επιβεβαιώνουν κανόνες.

Άστα Mylord,
και οι λυκουρίνες καμιά φορά τα μπερδεύουν.
Αλλά εσύ που:
«…εκαθόσουν ολόγυμνος σε πέτρα χαμηλή, στ’ ακροθαλάσσι,
κι έρχονταν και σ’ έβαφαν με τις συνήθειες των πολεμιστών Ινδιάνων,
Μ’ ασβέστη, μισόνε άσπρο, μισό γαλάζιο για να φαντάζης σα ρημοκκλήσι…»
-
Mylord,
«…τι ζητούσες στη Λάρισσα
συ
ένας
Υδραίος;»

Hasta la vista Mylord «…με το σουγιά στο κόκκαλο και το λουρί στο σβέρκο»!

August 08, 2006 5:48 PM  

Post a Comment

<< Home