Tuesday, May 29, 2007

Άγγιγμα ερωτικό

«…έπρεπε ν’ ανακαλέσω μιαν ύστατη κατάσταση, όπου ο ερωτισμός, έχοντας γίνει αμάρτημα, δυσκολεύεται να επιβιώσει ενός κόσμου που αγνοεί πλέον το αμάρτημα».
Ο ερωτισμός, Ζωρζ Μπατάιγ, εκδ. Ίνδικτος

Τον είδα που ανέβαινε το Ματογιάννι με την πρεσβυτέρα του, ανάμεσα στο κύμα της ανόδου. Πίσω του και μπρος και γύρω, πλήθος οπλισμένων τεχνολογία εικόνας, Ισπανοί κυρίως και Ιταλοί. Κρουαζιερίσιοι βιαστικοί, εν πλήρει εξαρτήσει κι όλα τα αξεσουάρ τα πρέποντα: γυαλιά, παπούτσι χαμηλό, αθλητικό κυρίως, σαφάρι λουκ στο ρούχο με άπειρες άχρηστες τσέπες στα γελέκα, καπέλο, καρτελάκι στο στήθος με τ’ όνομα του βαποριού, αμερικανάκια της Ευρώπης και της πέραν του Ατλαντικού στεριάς, φοβισμένα. Ούτε να χαρούν, ούτε να ξοδέψουν, ούτε ν’ αλλάξουν ρότα πέραν της πεπατημένης και καθ’ υπόδειξιν σχεδιασμένης επί φωτοτυπίας χάρτου…
Αφήνουμε τα μαγιάτικα προσώρας και πάμε για πουρνάρια,
ενώ προβάλει το ερώτημα:
Άραγε αν ζούσε ο κυρ-Αλέξανδρος ποια θα 'τανε τα λόγια...
Εκείνος ξεχώριζε! Δεν ήταν η ένδυση. Ήταν η φυσιογνωμία. Και δεν ήταν μόνος. Ένας ιερωμένος ανέβαινε προχτές το Ματογιάννι. Νεαρός! Θα ‘τανε, δε θα ‘τανε τριάντα χρονών. Στο πλάι του λιανή, ψηλή, λυγερή η παπαδιά του. «Μαύρα μάτια, μαύρα φρύδια…» μακριά ψαρά μαλλιά. Φούστα ως τον αστράγαλο, με κόκκινες ρίγες οριζόντια κεντημένες, που της έδιναν αίσθηση παραδοσιακής φορεσιάς κι όμως δεν ήταν.
Μια Μαγδαληνή στο Ματογιάννι…
Μια ομορφιά!
Διάλεξαν και μπήκαν στο δικό μου μαγαζί. Έπιασε ο ιερέας γαλάζιο κεραμικό κουπάκι με τα δυο του χέρια. Κοίταξε να δει την τιμή. Όλοι το σηκώνουν μ’ ένα χέρι και κάποιοι σου ζητάνε να το σηκώσεις εσύ. Εκείνος το ‘πιασε με τα δυο. Σαν όπως έκανε πάντα. Να μεταλάβει μου φάνηκε πως προσπάθησε πρώτος: «Τούτο εστί το αίμα μου», σα να ‘πε…
Μίλησε ελληνικά, έλληνας δεν ήταν. Ορθόδοξα ελληνικά, του Ευαγγελίου, να κάτι σαν:
-Το τάσι αυτό παρακαλώ, ειπέτε μου, πόσον τιμάται;
Πίσω στην πλάτη, χιαστί περασμένος, δερμάτινος ντορβάς. Στο ένα του λουρί δεμένη κόμπο η άκρη μαντηλιού. Λευκό με μαύρο. Της επανάστασης ή της Ανάστασης, των μαχητών, της ιντιφάντα, του Χριστού και του Προφήτη.
Είπα τιμή, ενώ δεν ήθελα. Να το προσφέρω είχα επιθυμία. Και να ‘τανε χρόνια αργότερα να το ξανάβρισκα σε χρήση, σε τόπο ιερό στη Δαμασκό, στην Ταρσό, στην Αντιόχεια. Να ζήταγα του ιερέα μετάνοια, αφού του εξομολογιόμουν την αμαρτία, πως πονηρά έκλεψα στα τέλη του Μάη στα 2007, με το μάτι μου ένα δικό του άγγιγμα ερωτικό. Τότε που έσφιξε της πρεσβυτέρας το αδύνατο χέρι, με τα λευκά δάχτυλα από τον Γκρέκο θαρρείς πλασμένα, μες στο δικό του.
Ύστερα έστριψε το Ματογιάννι. Κατέβηκε την Ενόπλων Δυνάμεων που οδηγεί στα Τρία Πηγάδια, όπου κανείς πλέον δεν νίπτει ανομήματα, μόνο την όψη των πραγμάτων σε digital συσκευές. Θα κοινωνούσα τότε, σαν όπως πρόπερσι στο Τρα’ονήσι, πρώτη φορά ύστερα από 38 χρόνια, με αυτογνωσία. Γιατί αξίζει κανείς να κοινωνεί χαρά, τις λίγες φορές, που νοιώθει μέσα του συγκλονισμένος, άλλοτε με μια λέξη σ’ έναν τόπο μαγικό κι άλλοτε εκεί που τη μνήμη τσιγκλάει ένα ερωτικό άγγιγμα πρωτοφανέρωτο.
Ξαναπιάνω τον Μπατάιγ:
«…η απαγόρευση της σεξουαλικότητας, άκρα συνέπεια της οποίας είναι ο θρήσκος, δημιουργεί με τον πειρασμό μιαν αφύσικη κατάσταση όπου όμως το νόημα του ερωτισμού είναι επακριβές παρά αλλοιωμένο. Αν είναι παράδοξο να συγκρίνουμε τον θρήσκο με την γαμήλια –και δηλητηριώδη- πτήση του κηφήνα, ο θάνατος σε αμφότερες τις περιπτώσεις είναι κοινός, και μπορώ να πω για τον θρήσκο που δοκιμάζεται από τον πειρασμό ότι είναι οξυδερκής κηφήνας, που γνωρίζει ότι ο θάνατος θα ακολουθήσει την ικανοποίηση της επιθυμίας του».
Κι αναρωτιέμαι, αν ζούσε ο γέρο-Αλέξανδρος κι αν ήταν κοινωνός της ίδιας αυτής εικόνας που φώτισε τη μέρα μου προχτές στο Ματογιάννι, με τι λόγια θα μαστόρευε την ιστορία.

Σημείωση:
Η σκηνή συνέβη προχτές, παραμονή του Αγίου Πνεύματος.
Χτες βράδυ πήρε τ’ αυτί μου για μια ακόμα φορά τον Χριστόδουλο να επιτίθεται στον Συνασπισμό.
Καλημέρα!
Σήμερα λέω να μη παρασυρθώ...

18 Comments:

Blogger Γεώργιος Χοιροβοσκός said...

Κι αναρωτιέμαι, αν ζούσε ο γέρο-Αλέξανδρος κι αν ήταν κοινωνός της ίδιας αυτής εικόνας που φώτισε τη μέρα μου προχτές στο Ματογιάννι, με τι λόγια θα μαστόρευε την ιστορία;

Mε λόγια που κοινωνούνε τη χαρά;-)

May 29, 2007 12:54 PM  
Blogger Ο σκύλος της Βάλια Κάλντα said...

Τι ωραία διήγηση. Και τι ωραία ελληνικά αυτά του παπά (από πού να 'τανε;). Τι έβαλες τον Κοιλιόδουλο στο τέλος;

May 29, 2007 1:09 PM  
Anonymous mpampakis said...

Πανέμορφο.

Σε χαίρομαι γιατί έχεις κρατήσει το λοξό βλέμμα του μικρού παιδιού, αυτό που βλέπει τα πράγματα λίγο αλλιώτικα απ' ό,τι μας μαθαίνουν οι οθόνες να τα βλέπουμε.

Τελώ ωστόσο εν αγωνία για την τελική τύχη του μαγιάτικου.

May 29, 2007 1:34 PM  
Blogger BeeHappy said...

Προφανώς υπάρχει η σημειολογία του κρατήματος ενός αντικειμένου με τα δύο χέρια. Δείχνει σεβασμό στο αντικείμενο, στο δημιουργό του ή τον αποδέκτη του.
Η κουλτούρα των Ιαπώνων επιβάλει να δίνει κανείς την επαγγελματική του κάρτα πάντα με τα δύο χέρια και ποτέ με ένα, όπως όλοι οι δυτικοί λαοί. Αποτελεί προσβολή προς τον αποδέκτη ανάλογη κίνηση, κάτι σαν απαξίωσή του.

May 29, 2007 2:17 PM  
Blogger fuzzy burlesque said...

μολις ξεκινησα να το διαβαζω το βιβλιο του μπαταιγ.ο χριστοδουλος το διαβασε αραγε;

May 29, 2007 10:24 PM  
Blogger Composition Doll said...

Τι όμορφο κείμενο, Δημήτρη! Τι όμορφο!

May 30, 2007 3:10 AM  
Blogger dimitris-r said...

@composition doll.
Να είσαι σίγουρη, πως το να το ζεις (κάτι τέτοιο) είναι απείρως ωραιότερο. Αυτό κατάλαβα ξαναδιαβάζοντάς το.
Ίσως γι αυτό και η επίκληση στον γέροντα Αλέξανδρο αποκτά τη σημασία της.
Πάντως καμιά φορά αρκεί και να δει κανείς. Γιατί σημασία δεν έχει να συμβεί κάτι, αλλά να είσαι εκεί και μάλιστα να έχεις μάτια να το δεις κι ακόμα καλύτερα να μιλήσει μέσα σου.
Ευχαριστώ!

@fuzzy burlesque.
Να τον προσέχετε τον Μπατάιγ. Μη σας διαφθείρει.
Ο Χριστόδουλος διαβάζει. Του έχει μείνει κουσούρι από το ...'67!

@beehappy.
Πόσα ξέρετε εσείς οι μελισσοκόμοι!
Προσέξατε την αναφορά στον κηφήνα. Να δείτε και πόσα άλλα λέει ο Μπατάιγ στο συγκεκριμένο χωρίο...

@mpampakis.
"το λοξό βλέμμα μικρού παιδιού"... ευχαριστώ από καρδιάς για τη φιλοφρόνηση. Παρακαλώ περάστε από την απάνητσή μου στην composition doll.
Το μαγιάτικο ναι, μπορεί να βγει ...μπαγιάτικο αλλά έχει ήδη καταναλωθεί από δεκαημέρου, έχει καταγραφεί στον σκληρό της γευστικής μνήμης άρα δεν υπάρχει φόβος, ούτε και λόγος βιασύνης.

@σκύλος της βάλια κάλντα.
Είναι πραγματικό περιστατικό και ειλικρινές το συναίσθημα. Μακάρι να μπορούσα να το αποδώσω καλύτερα.
Ο αναφερθείς είναι περιττός, καλά λες.

@Χοιροβοσκέ,
Μες στην καρδιά χρυσάφι γέμισε σπαρταριστό και τη χαρά σε κείνον τη χρωστώ...

May 30, 2007 7:57 AM  
Blogger Axtapos said...

Με τις θρησκείες, τις εκκλησίες και τους ιερωμένους, (εννοώ την σχηματική πλευρά και οχι τον άνθρωπο), δεν τα πάω και τόσο καλά, δυστυχώς..
Εσύ Δημήτρη κατάφερες με το ποστ αυτό να με κάνεις να πιάσω τον εαυτό μου να προσπαθεί να δεί "μέσα" στον ιερωμένο, στην πνευματική του υπόσταση και στην "υποτιθέμενη" σεξουαλική αυτοσυγκράτηση των ιερωμένων.. Απορίας άξιον!

Όσο για τις αναφορές στη "γαμήλια πτήση" των κηφήνων, δεν είναι καθόλου δηλητηριώδης.. Μάλλον προς την "θυσία" πάει, για το καλό της μελισσοκοινότητας.. Εδώ το ωφέλιμον δεν πάει ζευγάρι με το τερπνόν!

May 30, 2007 10:15 AM  
Blogger Aspa said...

Εμένα πάλι - εσύ Δημήτρη - μ΄έκανες άλλη μια φορά να καταλάβω γιατί τόσο πολύ μες την καρδιά μου μπήκες κι έμεινες ....
Νάσαι ΠΑΝΤΑ καλά ....

May 30, 2007 11:45 AM  
Blogger witch of daffodils said...

τι ωραία ματιά! (δε μου'ρχεται άλλη λέξη), πιο ωραία κι απ'το ίδιο το γεγονός..

May 30, 2007 3:33 PM  
Anonymous Anonymous said...

Αγαπητέ Δημήτρη,
Ωραία η διήγησή σου και ωραίο το σκηνικό.
Περίεργο μου φαίνεται, μα και «συναρπαστικό» ένας παπάς με την παπαδιά του στα Ματογιάννια.
Δεν συνηθίζαμε να βλέπουμε τέτοιες εικόνες πριν από χρόνια, ιδιαίτερα το τριήμερο που γινόταν χαμός. Τουλάχιστον δεν θυμόμαστε.
Η αλήθεια είναι ότι πάνε 14 χρόνια που έχουμε να κατέβουμε στην Μύκονο.
Και έχουμε αναμνήσεις….
Παίρναμε μετά τη δουλειά το σκάιβαν ή το ντορνιέ και κατεβαίναμε για του Αγίου Πνεύματος, για Πρωτομαγιά ή για Πάσχα. Κάναμε Ανάσταση στην Αγία Κυριακή. Για τη μαγειρίτσα πηγαίναμε στου Φιλιππή. Μέναμε στο Βρεχτουράκι του Θανάση του Θεοχάρη. Το πρωινό μας ήταν μια ζουμερή ομελέτα στην Ασημίνα και τη Βασιλική (Μπαγκόγια), άντε και καμιά μόστρα. Το «θεϊκό» κρουασάν αμυγδάλου από τον Ιβίσκο (οδός Καλογερά), απαραίτητο αξεσουάρ για την παραλία.
Τα Ματογιάννια μας φάνταζαν σαν σκηνικό θεάτρου. Κάθε τι ήταν βαλμένο στη σωστή θέση και σε απόλυτο «δέσιμο» με το γύρω χώρο. Και όντως υπήρχε ένας ερωτισμός στον αέρα, στις ματιές, στα ακούσματα, στις «μυρωδιές», παντού….
Για να «εμπνευστείς» το άρθρο σου στα Ματογιάννια, πρέπει όλα να μένουν τα ίδια, στημένα σαν σκηνικό.
Γράφεις πολύ ωραία και αισθαντικά. Μας φέρνεις στο μυαλό καλές μνήμες.
Ευχαριστούμε.
Σου ευχόμαστε καλό καλοκαίρι ….
Ο μαγηρωφοίλαξ και η παρέα του..

May 30, 2007 7:50 PM  
Blogger dimitris-r said...

@Axtapos.
Έπιασε το μάτι μου μια ανθρώπινη στιγμή κι απλά θυμήθηκα πως ήταν κάτι που δεν είχα ξαναδεί. Γιατί περί ερωτισμού των παπάδων ακούμε διάφορα πλην όμως άπτονται ενδιαφέροντος τηλεοπτικής Ζούγκλας και Σπύρου Καρατζαφέρη.

@aspa.
Τέτοια να μου λες. Κάνουν καλό στ' αμπέλι.

@witch of daffodils.
Ναι συμβαίνει συχνά η όψι των πραγμάτων να 'ναι διαφορετική από το ίδιο το γεγονός. Και ο τρόπος που τα ερμηνεύουμε. Ή να πω ο τρόπος που καταγράφονται μέσα μας; Στον σκληρό μας!

@μαγοιρωφήλακας.
Καλημέρα!
Ξέρετε πολλά. Κυρίως ξέρετε το Βρεχτουράκι. Και ...δεν κάνετε και λάθη να διορθώσω. Ούτε σεις, ούτε η παρέα σας. Και πολύ καλά κάνετε κι απέχετε. Δεν έχω τίποτα να προσθέσω.
Πλην ένα ίσως, πως τώρα πια ο Θανάσης (της Κουντουριδιάς), βάφτισε "Μερολαγιά" το μπαράκι του ξενοδοχείου. Ίδιο παραμένει πάντα το ηλιοβασίλεμα πίσω από το νησί του Μπάου Ανάμεσα Σύρα και Γιούρα...

May 31, 2007 5:45 AM  
Blogger abttha said...

δεν έχω πάει ποτέ μου στη μύκονο. είμαι ρατσίτρια κατά των κοινών τόπων κι έτσι χάνω πολλά
(απλώς αγεωγράφητη είμαι, αλλά το ...σουμπλιμάρω)
δεν έχω διαβάσει αυτόν τον μπατάιγ, όνομα ενθύμιο της νιότης μου
έχω αποκτήσει κάτι φυλακτά σαν κι αυτή την εικονα του παπαδιαμάντη σου

το κείμενό σου έχει τον πλούτο, την εσωτερικότητα, την ταπείνωση, τη διορατικότητα, την ήπια κατάφαση στη συνάντηση ανθρώπων,
όση φλόγα εσωτερική έχουν τα κάρβουνα, ανάμεσα στο κόκκινο και το μαύρο!

οικουρόν πυρ μέσα στην ιστορία σου.

με συγκίνησε.
πραγματικά, 'όλα στα κάρβουνα', συμφωνώ και επαυξάνω!
πότε θα ξαναφάμε;
:)

May 31, 2007 7:25 AM  
Anonymous Anonymous said...

Δημήτρη προσπάθησα να "ποστάρω" ένα "κομμεντ" με την υπογραφή μου: "Κάβο Πάπας" αλλά, απλά, ...δεν θέλει να το πάρει. Θέλησα να σου πώ ότι το πιό ωραίο πράγμα που απεκόμησα από τους "Καπνιστάδες" είσαι εσύ καλέ μου φίλε.

May 31, 2007 1:02 PM  
Blogger o kairos said...

H αναγκη κανει τη ματιά στον ανθρωπο.Και η δικη σου μαρτυραει Ανθρωπο.

May 31, 2007 3:00 PM  
Blogger dimitris-r said...

@abttha.
Αγαπητή, δεν είναι όλοι οι τόποι για όλους τους ανθρώπους. Εγώ ας πούμε λέω σήμερα ότι δεν έχω λόγους να πάω στο Ντουμπάι. Αλλά και πάλι ποιος μου εγγυάται ότι θα το αποφύγω;
Η Μύκονος, ας πούμε, είναι ένας δύσκολος τόπος. Μην ακούς αυτούς που κόλλησαν μαζί της. Είναι όλοι τους παλαβοί. Να δες εμένα. Από κάποιες δεκάδες χιλιάδες κόσμου που πάτησαν το πλακόστρωτο μπρος μου, διάλεξα την μόνη εικόνα που δεν θα κατέγραφε ο οπερατέρ του Star.
Αλλά βέβαια αντιλαμβάνομαι πως κάποιοι και αυτό είναι αναφαίρετο και σεβαστό δικαίωμα, όχι απλά επιλέγουν τέτοιες πηγές για ενημέρωση, αλλά συνήθως για να τις εμπεδώσουν προεκτείνουν το γνωστικό τους πεδίο στη μεσημβρινή ζώνη, μηδέ των σχετικών εντύπων συμπεριλαμβανομένων.
Δεν είσαι από αυτή την πάστα. Απλά ένα απολωλός, ένα πλανημένο κορίτσι της πληροφορίας.
Συμβαίνει μόνο αυτό που καταγράφεται;
Αμ, δε!
Και ν' αφήσεις τα ρατσιστικά. Δεν σου ταιριάζουν. Α, και με πρώτη ευκαιρία παίξε τις χάντρες στο κομπολόι με τους τόπους που έχεις απορρίψει. Μόνο που θα χρειαστείς δυο πράγματα να πάρεις μαζί: Ένα κιούπι κι ένα φαναράκι.
Μόνο αυτά!
Καλήν αντάμωση... κι ευχαριστώ που συν-κοινώνησες χαρά.
Νομίζω από φαγητό, ναι, τώρα που το λες, υπάρχουν εκκρεμότητες. Κάνε όρεξh.

@Καβο Πάπας.
Αδελφέ, τα παραλές. Είναι καλή ομάδα οι "Καπνιστάδες". Πολύτιμο μπουκέτο αρωμάτων. Μακάρι να μπορούσα να μιλήσω δημόσια γι' αυτή την εμπειρία, η οποία ειρήσθω εν παρόδω έχω την αίσθηση πως έχει τα "στεγανά" της. Δεν είναι τέτοιες μέρες άγονες γεύσης να έχουμε απώλεια καπνού, έτσι;
Αλλά θα τα πούμε και κατ' ιδίαν αδελφέ.
Ευχαριστώ.
Ο μπλόγκερ είναι τζαναμπέτικο πράγμα. Κάνει νούμερα ώσπου να σε αποδεχτεί επωνύμως. Έχε πίστην και προσεύχου (στον google)!

@Καιρέ, καλά τα λες. Σκέτο ...μαρτύριο η ματιά μου!

June 02, 2007 6:26 AM  
Blogger oneiromageiremata said...

Όμορφο...
Καλημέρα!

June 02, 2007 8:22 AM  
Blogger dimitris-r said...

Ευχαριστώ πολύ.

June 02, 2007 5:49 PM  

Post a Comment

<< Home