Monday, March 19, 2007

Το εαρινό πήγαιν’- έλα των υδραυλικών.

Ο Μήτσος ήτανε ο δεύτερος -κατά το εαρινό πήγαιν’ έλα των υδραυλικών- που έμπαινε στο μπάνιο της Χαρούλας. Και να πεις πως έγινε τίποτα; Τζίφος! Μουζωμένος μπήκε, μουζωμένος βγήκε. Κι έκανε και το μπάνιο χάλια.
Ο πρώτος τουλάχιστον ήτανε πιο διακριτικός. Είπε δεν αγγίζω εγώ, έχω γυναίκα, έχω παιδάκια, δεν είμαι για ν’ ανοίγω μερεμέτια πασχαλιάτικο. Κι έφυγε, σαν ξέγνοιαστος καβαλάρης. Ωραίος ο Ντίνος! Άκου δεν αγγίζει! Και τί ήρθε να κάνει δηλαδή; Υδραυλικό ζήτησε η Χαρούλα. Δεν ήξερε πως πρέπει να ψάξει και στο Ληξιαρχείο για άγαμο υδραυλικό να της σφίξει το ρακόρ.
Στον τρίτο, είδε κι απόειδε. Του μίλησε στα ίσια. Στο τηλέφωνο βέβαια, γιατί μούρη με μούρη δεν θα ‘βρισκε πάλι το θάρρος.
-Έχω κουραστεί με το σινάφι σας. Χωρίς παρεξήγηση, άχρηστοι. Πήρα τον Ντίνο ...τζίφος, πήρα τον Μήτσο ...μια απ’ τα ίδια. Την αλφα-βήτα της υδραυλικής την έμαθα, αλλά από ουσία τίποτα. Αρχίζουν μια δουλειά και δεν ξέρουν πως να την τελειώσουν. Μόνο λόγια. Αν ζούσε ο άντρας μου τουλάχιστον...
-Αν μπορούμε κάτι να κάνουμε για να βοηθήσουμε εμείς θα το κάνουμε να είστε σίγουρη, είπε ο Βαγγέλης, που δεν του καλάρεσε η αμφισβήτηση των ικανοτήτων του σιναφιού του.
-Ελάτε κι έχω ανάψει...
Ίσα που τ’ άκουσε αυτό καθώς κατέβαζε το ακουστικό, ο Βαγγέλης, ο «Σώμα μου πλασμένο από πηλό», παρατσούκλι κτηθέν από το άσμα που συνήθιζε να τραγουδά κάθε που έβλεπε απ’ την οικοδομή να περνά θηλυκό στο δρόμο. Σώμα μου... φωνή για ωδείο!
Αν είχε προλάβει ωστόσο τη συνέχεια της κουβέντας της Χαρούλας θα άκουγε τούτο:
-...τον φούρνο, να ψήσω αρνάκι μπούτι.
Όταν ξανάβαλε σαστισμένος το ακουστικό στ’ αυτί μόνο μια λέξη έπιασε κι ήταν σειρά του τώρα ν’ ανάψει: «...μπούτι»!
-Έρχομαι, είπε, και στο φτερό χάθηκε βγαίνοντας από την πίσω πόρτα του εργαστηριού του κι ο παραγυιός θα ορκιζόνταν πως τον άκουσε να λέει:
-Ετούτη τη φορά δεν θα μου γλυτώσει!
Όταν χτύπησε το κουδούνι, η Χαρούλα απόσωνε μια γαβάθα γιαούρτι με φράουλες, η σκέψη της ταξίδευε σε ανθισμένα ανοιξιάτικα χωράφια ...μαργαρίτες, παπαρούνες, ενώ ξεφύλλιζε μάλλον βαριεστημένα ένα περιοδικό μαγειρικής με αφιέρωμα στα Πασχαλιανά: μαγειρίτσα, αρνήσιο πατσαδάκι και χορδιά, τσουρέκια, κόκκινα αβγά, κουλούρες...
Με το που μπήκε στο χωλ, ο Βαγγέλης, κρέμασε το μπουφάν στην πρόκα που κρέμονταν το κάντρο του μακαρίτη. Να μη βλέπει σκέφτηκε... Κύτταξε τη σπιτονοικοκυρά με νόημα. Εκείνη σα να κατάλαβε (έτσι του φάνηκε), τον πήγε κατευθείαν στο μπάνιο. Αλλά κι εκείνος κατάλαβε. Έκλεισε την πόρτα κι άρχισε να γδύνεται. Φόραγε μια από κείνες τις φαρδιές σαλοπέτες και τίποτ’ άλλο παρά σώβρακο-φανέλλα από μέσα. Ετοιμάστηκε να μπει για ένα καλό ντουζ όταν είδε το ρακόρ να στάζει. Το κύτταξε με προσοχή, μ’ εκείνη την παροιμιώδη επαγγελματική του διαστροφή. Ο κάβουρας στον εργαλειοφορέα ήταν η επόμενη σκέψη του πριν τη θυμηθεί, μέσα στη σύγχισή της, να του μιλάει για το ...ρακόρ. Κάτι δεν του πήγαινε καλά. Κάτι άρχισε να μη δένει.
Άρχισε να ντύνεται. Τουλάχιστον να γλυτώσει την ξεφτύλα, σκέφτηκε. Στο φινάλε, ας κάνει η χήρα την πρώτη κίνηση. Γιατί άμα πιαστεί ο Βάγγος σαν τον χάνο, άντε να βρει άκρη για ξαγκίστρωμα.
Κύτταξε πάλι το ρακόρ. Είχανε δίκιο που δεν το πιάνανε οι συνάδελφοι. Ετοιμόροπα πράματα, λίγο να σε ξεγελάσει, λίγο σφίξιμο παραπάνω κι ανοίγανε δουλειές. Τότε ναι ίσως και να χρειαζόταν ξήλωμα το σύστημα και θα μίλαγε το κομπρεσέρ.
Αλλά ...πασχαλιάτικο, ποιος τη γαμεί τη κυρία και το ρακόρ της;
Βγήκε, την βρήκε στην κουζίνα να στύβει λεμόνια στις πατάτες.
-Θα τρίψω και φρέσκια μυρωδάτη ρίγανη, του λέει και θα τ’ αφήσω να σιγοψηθεί ως το βράδυ. Κόπιασε απόψε μετά την Ανάσταση. Δεν κάνω μαγειρίτσα φέτος, ούτε αντεράκια τυληχτά χορδιά, ...μια γυναίκα μονάχη δεν αξίζει ο κόπος. Όμως σαν έρθεις...
-Δεν ξέρω! Από βδομάδα, ίσως, που θα ‘ρθω για το μπάνιο... Από βδομάδα ναι... Και βλέπουμε! Α, και να σου πω, βολεύομαι και με αβγά τηγανητά εγώ!


ΣΗΜΕΙΩΣΗ 1:
Άργησε λίγο να ψηθεί το φαγάκι των πέντε λέξεων και μάζεψα προσκλήσεις από καλό κόσμο. Τελειώσαμε χτες λοιπόν το διήμερο του κρασιού και να 'μαι που δηλώνω παρουσία. Τρια σε ένα και δεκαπέντε οι λέξεις εντέλει.

Κλέβω; Μάλλον!

Έλαβα υλικά:

βήτα - πρόκα - φαρδιές - κάβουρας –γλυτώσει από: Λουΐζα.

αμφισβήτηση, μαγειρίτσα, παπαρούνες, παιδάκια, φράουλες από: Καθημερινή τρέλλα,

γαβάθα – εαρινό – καβαλάρης – ωδείο - ξαγγίστρωμα, από: Άσπα.

Με τις υγείες σας κορίτσια!

ΣΗΜΕΙΩΣΗ 2.
Οι δικές μου λέξεις που δίνω είναι:

παιδιά είχε διάολος γαμούσε δουλειά

και καλώ σε συμπόσιο τους:








Labels:

15 Comments:

Blogger Αθήναιος said...

Χαχα! Καλό παρά τα κλισεδάκια για τις χήρες και τους υδραυλικούς! ;-)

March 19, 2007 10:57 AM  
Blogger dimitris-r said...

@Αθήναιος.
Σωστός!
Αποδυναμώθηκε λοιπόν η ιδιότητα της χηρευάμενης, αλλά παραμένει στο πίσω του μυαλού μας, μιας και είναι το κάντρο του μακαρίτη στην πρόκα κρεμασμένο.

March 19, 2007 12:12 PM  
Anonymous kopoloso said...

Έξοχα! Έξοχα!
Πίσω από τα κλισεδάκια που εντόπισε ο Αθήναιος, θεωρώ ότι η ιλιγγιώδης κλιμάκωση της δράσης ("μπούτι αναμμένο - μάτια τηγανητά"), κατατάσσει την φαινομενικά "καθημερινή" αυτή ιστορία στο χώρο της παραδοσιακής λογοτεχνίας τρόμου, καθώς είναι ξεκάθαρη η πρόθεση του συγγραφέα να σκορπίσει κύματα φρίκης, πανικού κι ανομολόγητου τρόμου στο υποσυνείδητο των αναγνωστών του προτείνοντας πλέον -πέρα από το κλασσικό πια "όλα στα κάρβουνα"- "μπούτι στο ΦΟΥΡΝΟ" και μάτια στο ΤΗΓΑΝΙ".

Υ.Γ.: Δεν τολμώ ούτε να φανταστώ τι θ' αντίκριζαν τα μάτια μας, άμα του πετούσαν τις λέξεις:
Μπούτι, υδραυλικός, χήρα, ρακόρ, σώβρακο-φανέλα...!

March 19, 2007 12:12 PM  
Blogger dimitris-r said...

@kopoloso.
Όχι μη, μην το κάνεις αυτό. Όχι σώβρακο-φανέλα!
Κανονικά είναι μάτια αναμμένα, μπούτι αλ ντέντε;

March 19, 2007 12:16 PM  
Anonymous fevis said...

Απαπα.... Και τώρα με την μετακόμιση θα χρειαστώ υδραυλικό ( όπως και ηλεκτρολόγο, γιατί να το κρύψω άλλωστε?) και θα τρέμω να πάρω τηλέφωνο... Γιατί καλά όλα τα υπόλοιπα, παλεύονται, αλλά αν πρέπει να βάλω και αρνί στον φούρνο.... Μάλλον με βλέπω να πλένω ρούχα στην σκάφη φέτος το καλοκαίρι...

March 19, 2007 12:38 PM  
Blogger Ο σκύλος της Βάλια Κάλντα said...

Δημήτριε Πολιορκητά!
Για ρακόρ το πήγαινες, ρεκόρ σου βγήκε!
Σου 'χω σχετική εικονογράφηση για τις απαιτήσεις σου:
http://valiacaldadog.blogspot.com/2007/02/blog-post_13.html

March 19, 2007 12:58 PM  
Blogger peftasteri said...

Μερσώ τα μάλλα για την πρόσκληση.
Άμα και κατακαθήσει η σκόνη, μαζευτούν τα μπάζα, σωληνώσει ο υδραυλικός και μου αλλάξει τα φώτα ο ηλεκτρολόγος, θα ανταποδώσω τα μέγιστα. Χαίρε!

March 19, 2007 5:32 PM  
Blogger Axtapos said...

Κάτι ...λείπει Δημήτρη..Ήθελε δεν ήθελε η χήρα..δεν το έπιασα..Μου λες την συνέχεια σε παρακαλώ..αν δεν .κωλύεσαι δημοσίως..πάρε με τηλέφωνο ή στείλε ηλ/κό χαμπέρι..Θα σκάσω αν δεν σιγουρευτώ!!
Την πήρα την πρόσκληση. Να σκάψω πρώτα τ'αμπέλι, να πιασω τα μελίσσια μην μου κάνουν "ανταρτσία" και τα χάσω και μετά θα την ..μαγειρέψω..

March 19, 2007 5:59 PM  
Blogger dimitris-r said...

@fevis.
Χιλιάδες κορίτσια σαν κι εσένα θυμούνται κάθε χρόνο τέτοια εποχή τον υδραυλικό τους. Για να μη μετρήσουμε και τους άντρες...
Ένα σου λέω μόνο, δεδομένου ότι εκεί που θα μετακομίσεις όλοι τρέχουν και δεν φτάνουν, φέρε κορίτσι μου έναν υδραυλικό μαζί σου... καλού κακού!
Α, και δώσε τη δουλειά εργολαβία, μη σε γελάσει στο οικονομικό! Στο τέλος αν μείνεις ευχαριστημένη δώσε όσα έξτρα θες για να τον πιάσεις πόρτα για τον χειμώνα.

Τον ηλεκτρολόγο σε ξεχωριστό δρομολόγιο. Ποτέ μην μπλέκεις τα συνεργεία γιατί πολλαπλασιάζονται οι χριστοπαναγίες!
Παρεκτός και σ' αρέσουν τα ...κοσμητικά βέβαια!

@ο σκύλος της βάλια κάλντα.
Κόψε κάτι. Αν με κάποιον πρέπει σώνει και καλά να με δέσεις, δοκίμασε τον Φαληρέα. Με τους επιγόνους του Μεγαλέξανδρου καμμία σχέση.
Το άτιμο το ρακοράκι είδες; Είχανε στουμπώσει οι στροφές με τα χρόνια.

Η εικονογράφηση τέλεια, μου θυμίζει το "ήξεις αφίξεις..." διπλής ερμηνείας άμα μείνει δίχως τη σωστή στίξη.

@peftasteri.
Α, να κι ένα κορίτσι από σπίτι. Περιμένει να φύγουν οι μαστόροι για ν' ανταποδώσει τα μέγιστα.

@axtapos.
Κάνε δουλειά σου, γιατί έρχεται βροχή λένε. Που δεν θα 'ρθει βέβαια... σιγά μην έρθει.
Η βροχή εξάλλου στο νησί μας είναι σαν τις χήρες. Τη βλέπεις να 'ρχεται από μακρυά κι αυτή σε προσπερνάει και χάνεται κι αυτό πιστεύω απαντάει στο ερώτημά σου.

30 από τα 60 νέα φυτά σ' ένα κομμάτι γεμάτο άγλωσσο(αγριάδα) έχουν μείνει για φύτεμα, αλλά επειδή τον εξολοθρεύουμε με νύχια και με δόντια για να γλυτώσουμε τα ...κτόνα, οι ρυθμοί είναι 10-15 φυτά τη μέρα. Δες την ώρα και καταλαβαίνεις γιατί τρέχω...

Καλημέρα!

March 20, 2007 6:41 AM  
Blogger Λουΐζα Κορνάρου said...

Με δεκαπέντε λέξεις καβάτζα έπρεπε να την επισκευάσεις τη χήρα συγκλαδοκορμόριζα αγαπητέ μου.

Πάντως οφείλω να πω, πως ήσουν ο τελευταίος απ' τους πέντε, που περίμενα να βάλει τον κάβουρα στην εγαλειοθήκη κι όχι στα κάρβουνα.

Ο τίτλος όλα τα λεφτά ;-)

March 20, 2007 8:23 AM  
Blogger Axtapos said...

Για τον άγλωσσο, εφαρμογές με σπορές "εχθρικών" φυτών, ώστε να σωθούν τα ..νύχια για ..το απαραίτητο ξύσιμο και τα δόντια για το "σβέρκωμα" που υπερηφανεύεσαι οτι ισχύει ακόμη..
Για βροχή συμφωνούμε..Χλωμό το βλέπω αν και σήμερα το πρωί με νοτιά ΔΕΝ είχε πολλή υγρασία..σημάδι βροχής..ΠΟΥ όμως;

March 20, 2007 11:14 AM  
Blogger Aspa said...

Τώρα κατάλαβα..!!
Απ΄τη Χαρούλα τη χήρα γύρισε ξαναμμένος ο Ντίνος και με το που ξεπέζεψε όρμησε στο σπίτι με τον κάβουρα στο χέρι κι αρχίνησε να σφίγγει όλες τις βρύσες και να βλαστημάει!!
Την ένιωσα τη φούντωσή του από μακριά, από το βλέμμα σα μ΄αγριοκοίταξε και ρώτησε τι φαΐ έχουμε κι έπειτα κοίταξε το ταψί με το μπουτάκι και τις πατάτες και με ξανακοίταξε ... και βούτηξε με τη χερούκλα του την πέτσα με τα πάχια από πάνω και την έχωσε στο στόμα και με ξανακοίταξε άγρια και φώναξε ...«Μη μιλήσεις!!! Όσο θέλω θα φάω κι ΟΤΙ θέλω!!!» Κι όταν πήγα να του πω ...«Μη μ αγγίζεις με τα λιγδωμένα τα χέρια...» «Μωρέ θα σ αγγίξω και θα σε παρ’αγγίξω» μου απάντησε...
Τώρα κατάλαβα ...

March 20, 2007 3:21 PM  
Anonymous l 46 1/2 said...

Κοιτάξτε , εσείς μπορεί να μη με καλείτε στο τραπέζι αλλά όταν βλέπω στρωμένα

παιδιά είχε διάολος γαμούσε δουλειά

α-πο-κλει-ε-ται να μη βάλω χέρι στα πιάτα όταν δεν με βλέπει κανείς...

March 20, 2007 6:49 PM  
Blogger Composition Doll said...

Encore! Encore!

(ομοικαταληκτεί και με το ρακόρ, ρακόρ, που αγνοώ τι ακριβώς είναι....)

March 20, 2007 7:35 PM  
Blogger dimitris-r said...

@λουΐζα κορνάρου.
Το παλιό εκείνο ανέκδοτο το ξέρεις!

Περνά ο χωριανός με το γάιδαρο και τη μπαξεβανική στα κοφίνια:
-Μελιτζάνες, κολοκύθια, ντομάτες, λουβιά, ρόκα, λεμόνια, σύκα...
(Βγαίνει η χήρα στο μπαλκόνι)
-Καλημέρα, έχεις ώρα;
-Ώρα έχω! Το γαϊδαρο πού ν' αφήκω;

Δεκαπέντε οι λέξεις, αλλά δεν έχω ώρα αγαπητή!
Ο τίτλος έρχεται ακριβώς μετά τ' αμπέλι που πληγώναμε:-)
Τους καβούρους μου τους θυμάμαι όλους έναν προς έναν και τους έχω ευχαριστηθεί όλους και το ...σκατό τους σάλτσα!
Τους φυλάω καβάτζα λοιπόν.

@axtapos.
Δεν παίζεσαι. Ο καλύτερος μαθητής στο σεμινάριο. Χώρια που σε βρίσκω και διαβασμένο σε λεπτομέρειες παλιότερων posts.

@aspa.
Τον Ντίνο και τα μάτια σου εσύ! Και μια συμβουλή, οι βρύσες δεν κάνει να είναι όλες καλοσφιγμένες. Να μένει μια να στάζει, για το feng shui πες του!

@l 46 1/2.
Διανοούμενοι περί υμών τα κρείττονα και εχόμενα της σωτηρίας, και ταύτα εξ αγάπης λέγοντες, ευελπιστούμεν ότι υμείς, ως τέκνον αγαπητόν εις ημάς -έστω και εκ των υστέρων- θα αποδεχθείτε την πρόσκλησιν της ημετέρας ταπεινής Μετριότητος, και θα αποκαθάρητε υμάς τε και ημάς δια του φλογοβόλου σας λόγου, επιβεβαιώνοντες την αλήθειαν των αποδιδομένων εις υμάς οθνείων ιδεών και αντιλήψεων.
Διό και μετά χαράς και αγάπης χαιρετίζομεν και αύθις υμάς δια του “ως εύ παρέστητε” εις τας αυλάς της ξυγγραφής κειμενιδίου -των πέντε ρηθέντων λέξεων συμπεριλαμβανομένων- επευλογούμεν την τε αγαθήν υμών ταύτην πρόθεσιν και υμάς πατρικώς.

@composition doll.
Δεν έχει άλλο.
Για ιστορικούς λόγους να σου πω ότι ούτε εγώ ήξερα μέχρι που μ' έστειλε προχτές ο Σάκης ο υδραυλικός ν' αγοράσω ένα για να αλλάξει το παλιό.

March 20, 2007 8:57 PM  

Post a Comment

<< Home