Friday, February 23, 2007

Για ένα αμφίψωμο αδειανό, για ένα χέλι...

"Είναι η ψυχή μου συχνά ένα σοκάκι στη Μύκονο…"
Νίκος Εγγονόπουλος,
Τα κλειδοκύμβαλα της σιωπής
Στην αριθμητική της γεύσης, η υπόθεση ότι κάποια πράγματα δεν είναι σταθερά και δεδομένα, μπορεί να σε οδηγήσει στα καλύτερα πάντα ταξίδια αναζήτησης αγνώστων συνθέσεων (που για πολλούς ίσως είναι ήδη γνωστές).

Ζητείται η λύση γαστρο-μαθηματικού προβλήματος με τις εξής προδιαγραφές:
«Ας υποθέσουμε ότι έχουμε δυο φέτες ψωμί, καπνιστό χέλι φιλεταρισμένο και αναζητούμε τους αγνώστους χ,ψ,… που θα φτιάξουν το τέλειο σάντουιτς. Δεν ψάχνουμε κάτι έτοιμο και δοκιμασμένο. Απλά έχουμε μπει στη δοκιμασία σύνθεσης αμφίψωμου τόσο καλού γευστικά, που να αναδεικνύει τη λεπτή γεύση του χελιού και να μη χάνει ούτε την αψάδα του καπνού, ούτε την μνήμη της θάλασσας».

Για ένα ταξίδι λοιπόν με αποσκευές γεμάτες ιδέες και καλούδια, που ευφραίνουν τις καρδιές μας –μυημένες κι αμύητες- και δη με το χέλι στο χέρι, αλλά και με το χέλι στο μυαλό, ιδού τι προέκυψε:

Α. Ψωμί πολύσπορο, λάδι αρωματισμένο με μαραθόσπορο, καπνιστό φιλέτο χελιού, κρεμμυδάκι φρέσκο, ρόκα, ξύδι βαλσαμικό, πιπέρι.
Β. Ψωμί με μαραθόσπορο, λάδι με πιπεριά, καπνιστό φιλέτο χελιού, μαϊντανός, λεμόνι, πιπέρι
Γ. Μπαγκέτα λευκή, καπνιστό φιλέτο χελιού, ψητά σπαράγγια σε λάδι αρωματισμένο με φρέσκια ρίγανη, μαρούλι, πιπέρι
Δ. Ψωμί πολύσπορο, καπνιστό φιλέτο χελιού, φέτες ραπανάκι, σος (πετιμέζι-ξύδι-μουστάρδα), αγγούρι, πιπέρι.
Ε. Λιόψωμο, λάδι αρωματισμένο με φλούδες λεμονιού ή λάιμ, χέλι καπνιστό, κόκκινη-κίτρινη πιπεριά σε ροδέλες, κρεμμυδάκι, άνηθο, λεμόνι, πιπέρι.
Θεωρώ ότι το καπνιστό, για να απογειωθεί θέλει μια δόση γλύκας να του τραβήξει τις οξύτητες αλλά και κάτι πολύ δυνατό κι έντονα σπιρτόζικο, για να το επαναφέρει σε μια ισορροπία …διακριτών γεύσεων (ενίοτε μέσα στην ακρότητά τους). Θα ψήφιζα δαγκωτό το Δ, ώσπου βρέθηκα ένα βράδυ να τρωγοπίνω στo σπίτι φίλου. Όμορφα φαγάκια, εξαιρετικά κρασάκια και πλείστα όσα ψωμάκια κι ανάμεσά τους ένα …το καλυτερότερο, με κομματάκια αποξηραμένα σύκα εντός του.

Έτρωγα τα εξαιρετικά εδέσματα, απολάμβανα το σώμα και τ’ αρώματα των κρασιών, χάιδευα το ψωμάκι με τα σύκα και ταξίδευα…

Σ’ ένα σοκάκι στη Μύκονο ταξίδευα, σε βάθος χρόνου. Πώς περνάνε όταν οδηγείς, τ’ αυτοκίνητα του αντίθετου ρεύματος; Έτσι φεύγανε τα χρόνια...

Στα 1738 στάθηκα. Ήξερα καλά ποιόν έψαχνα να βρω. Του συστήθηκα ξανά. Ήταν απαραίτητο.

Εκείνος, ένας Άγγλος ευγενής, ταξιδεμένος και ρέμπελος. Ένα πρόσωπο ιστορικό, χρεωμένο με μια κορυφαία γαστρονομική ανακάλυψη! Πώς θα μπορούσε να γνωρίζει εμένα, που θα μείνω στην ιστορία επειδή ανακάλυψα ότι το καυτό μέταλλο -όπως η σχάρα ας πούμε, το τηγάνι ή το ταψί- δεν έχει δικιά του γεύση, παρά μόνο παίρνει αντιδάνειο τη γεύση αυτού που ψήνεις εντός του. Ενώ η γεύση του καμένου δάχτυλου ή της καμένης γλώσσας, είναι γεύση σάρκας ατόφιας και τολμώ να πω λαχταριστής, αν δεν είναι η δικιά μου.
Και τώρα, πώς πιάνεις κουβέντα μ’ έναν κόμη; Έλα μου ντε!
Ευτυχώς όμως δεν χρειάστηκε καθόλου να ζοριστώ. Αλλιώτικα με είδε ντυμένο; Λείπανε όλοι οι άντρες στα καράβια; Πιτσιρικαρία και ντροπαλές γυναίκες μόνο συναντούσε; Ήρθε προς το μέρος μου.

-Good morning sir, μου λέει.
-Good morning sir, του λέω.
-I am hungry, μου λέει.
-I am hungry too, του λέω.


Κόκαλο ο Εγγλέζος, δεν μπορεί, θα σκέφτηκε, με δουλεύει ο σκύλας γιος.
Τον είδα που κοίταζε το σάκο μου σαν έτοιμος να ορμήξει, να τα φάει όλα. Τον λυπήθηκα ο …πονόψυχος.
Κάτσαμε σε μια μπεζούλα κι έβγαλα ό,τι είχα:
Ψωμάκι ψημένο με σύκα, από ‘κείνα που τα χαϊδεύει ο ήλιος στις Κυκλάδες, που τα ματώνει ο βοριάς και μοσχοβολούν κανέλα. Είχα ένα μποσάκι λάδι αρωματισμένο με μάραθο, είχα χέλι από φυσικό διβάρι, στου Καλού Λειβαδιού το ρέμα και ρόκα είχα για την όρεξη (από ‘κείνη που κέρναγε η γιαγιά μου η Δεσποινάρα στα πανηγύρια κι αργότερα την επέβαλαν οι Ιταλοί σ’ όλον τον γκουρμέ ελληνισμό) κι ακόμα είχα ένα μποσάκι με γλυκάδι από λιαστό κρασί, με λίγο πετιμέζι για να κόψει την αψάδα.

-I don’t believe it, μου λέει. Ι’m dreaming…
-266 χρόνια τα κουβαλάω μες στο σάκο μου του λέω και ψάχνω να σε βρω να μου δείξεις πώς το ‘κανες!
-I don’t believe it, μου ξαναλέει.
-You have to. Plus, you don’t have any other choice. Show me your technique and it’s all yours. Eat them all!


Έπιασε το ψωμί, το έκοψε του μάκρους στη μέση, έσταξε το μυρωδάτο λάδι, άπλωσε φιλέτο το φιλέτο στη σειρά το χέλι, το σκέπασε με τη ρόκα κι έσταξε κι απ’ τ’ άλλο μποσάκι λίγο αφού το δοκίμασε βρέχοντας το δάχτυλο…

-Miam miam, …melassa with balsamic vinegar… μου λέει…
-What a “dip για dip” British you are, του λέω.
-I understand it’s a dip, but what is it?
-Vinegar made of sun dried grapes with πετιμέζι.
-What is this π-ε-τ-ι-μ-έ-ζ-ι…?
-Did you check the search engine?
-Being hungry it’s…
-That’s exactly what I mean. Being hungry …check it before asking! Άντε ρούφα και μια γουλιά μαύρο άδολο να κάμεις γαίμα.
-What’s that? Wine?
-Yes, drink!
-You don’t have a glass?
-Πιές κατευθείαν απ’ το φλασκί κι άσε τα κολονάτα.
-Waou! That’s good!
-Κουντούρα which you may know as Mandilaria με λίγη λευκή Ασκαθαριά… Καλής σοδειάς, του 1730. The best year ever!
-Are you going to give my recipe to history?
-What do you mean your recipe? I gave you everything. You just put them together. Slow the …thing! Or should I say slow the …cabbage leaves?

Τούρκος έγινε ο Εγγλέζος, κι ακόμα τουρκότερος, όταν του αποκάλυψα ότι θα καταγράψω τις συνταγές, όχι με τ’ όνομά του, αλλά ως αμφίψωμον!
22 ετών ήταν όταν επισκέφτηκε τη Μύκονο ο John Montagu Earl of Sandwich. Εκεί τον συνάντησα στα 1738. Τον βρήκα, όπως ακριβώς είχα υπολογίσει, πεινασμένο κι άφραγκο. Τον είχαν ξετινάξει οι Μαυρογένηδες. Το πάθος της χαρτοπαιξίας εξάλλου και η αδυναμία χρήσης μαχαιροπίρουνου (κρατώντας τα …χαρτιά), ήταν η αιτία, κατά τον μύθο, να επινοήσει αυτό που χρόνια αργότερα ονομάστηκε «σάντουϊτς».

-A-m-f-i-p-s-o-m-o-n? What the hell is that?
-Είπαμε, being hungry check the search engine before asking.


Έφυγε τρέχοντας σαν κομμένο φρύ'ανο. Στα κιτάπια του βρίσκει κανείς γραμμένο:
«…Στους δρόμους του νησιού συναντάς γυναίκες, παιδιά, γέρους και χοντρά γουρούνια…»
Είχε πάρει την εκδίκησή του!

Δ.Ρ. (το ...χοντρό γουρούνι)

Labels: ,

33 Comments:

Blogger Ο σκύλος της Βάλια Κάλντα said...

Τι να μας πει κι ο ψωροκόμης ο χαρτόμουτρος, τώρα! Υπέροχη η εκδοχή σου, σεφ!

ΥΓ Το μόνο μου παράπονο είναι ότι κάποτε η καημένη η Χαβάη λέγονταν νήσοι Σάντουιτς! Και τους το είχε δώσει ο James Cook (=μάγειρας!) προς τιμήν του ανωτέρω ψωροκόμη...

Βλασφημία!

February 23, 2007 12:35 PM  
Blogger dimitris-r said...

Μα δεν είναι απλά μια εκδοχή. Τα πράγματα έγιναν έτσι ακριβώς. Ιστορικά τεκμηριωμένα λέμε...

Α! και η λίμνη Βικτώρια... Μη ξεχνάμε τη λίμνη Βικτώρια!
Το Στάλινγκραντ...

February 23, 2007 12:43 PM  
Blogger anadelfos said...

Β. Ψωμί με μαραθόσπορο, λάδι με πιπεριά [καυτερή!], καπνιστό φιλέτο χελιού,[ή καπνιστός σολωμός, ή καπνιστός κέφαλος πελαγίσιος ή απλώς φιλέτο λακέρδα ωμή!!], μαϊντανός, λεμόνι

February 23, 2007 1:14 PM  
Blogger dimitris-r said...

@anadelfos.
Οργιάζετε!
Και δουλεύετε πολύ καπνιστό με το οποίο αποκτώ με τον καιρό μια ιδιαίτερη σχέση.

Υ.Γ. Η λακέρδα είναι πάντα ωμή - παστή.
:-)
Αλλιώς έχει τ' όνομα του ψαριού από το οποίο προήλθε (παλαμίδα-σκουμπρί κλπ.)

February 23, 2007 1:36 PM  
Blogger anadelfos said...

Δεν εννοώ την λακέρδα-Πόλης!!
Την αγοράζω και λακέρδα-ψάρι. Οχι σκουμπρί!!
Το καλύτερο σούσι..

February 23, 2007 1:46 PM  
Blogger dimitris-r said...

Η λακέρδα δεν είναι ψάρι.
Οι ψαράδες και (καλο)φαγάδες, μάθαμε να λέμε λακέρδα την παλαμίδα (βλ. και παλαμύδα).
Η λακέρδα είναι ψάρι παστό και διατηρημένο στην άρμη. Είναι μέθοδος συντήρησης του ψαριού. Είναι δηλαδή περισσότερο τρόπος παρά πράμα.
Βλ.λατ. lakerta, που για τους Ρωμαίους σήμαινε «παστός τόνος» ή «παστή παλαμίδα».
Στην αγορά π.χ. κυκλοφορεί και λακέρδα από σκουμπριά, τουλινάκια κ.ά..
Βλέπε και σχετικό κείμενό μου "Σε Ασύρτικο πέλαγος αγνοείται παλαμίδα": http://olastakarvouna.blogspot.com/2006_07_01_archive.html

February 23, 2007 1:59 PM  
Blogger anadelfos said...

Katsuwonus pelamis
Ενα είδος παλαμίδας έκαναν οι Θράκες την λακέρδα και έτσι αυτή Η παλαμίδα (παραπάνω) λέγεται και λακέρδα. Είναι ψάρι με μαύρη ράχη και έντονες φαρδειές ραβδώσεις που πάνε παράλληλα με την σπονδυλική στήλη.
Δεν έχει σημασία για το ωραίο σου ποστ, αλλά δεν είναι όλες οι παλαμίδες λακέρδες!!

February 23, 2007 2:50 PM  
Anonymous mpampakis said...

Και η ερώτηση της εβδομάδας βεβαίως είναι πόσα αμφίψωμα πρέπει να καταναλώνει ένα γουρούνι για να θεωρείται χοντρό... ;^)

Μου άνοιξες την όρεξη για χέλι! Μάλλον το (Β) θα επιδιώξω να δοκιμάσω.

February 23, 2007 3:59 PM  
Blogger dimitris-r said...

Λοιπόν ανάδελφε, αυτό το παιχνίδι το έχω ξαναπαίξει και το έχω κερδίσει. Δεν έχει όμως σημασία.
Λέμε το ίδιο πράγμα. Η παλαμίδα γίνεται λακέρδα.
Ένα είδος παλαμίδας οι Θράκες το λένε λακέρδα επειδή από αυτό φτιάχνουν το γνωστό παστό μεζεκλίκι. Το ίδιο κάνουν και οι ...Μυκονιάτες. Το ίδιο κι εγώ. Κι όλος ο κόσμος.
Όλα είναι ρίκια σαν γενικότερη λαϊκή κατηγορία και επιστημονικά ανήκουν στην οικογένεια SCOMBRIDAE.
Το όνομα λακέρδα χρησιμοποιείται γιατί έτσι κι αλλιώς στη μεγάλη τους πλειοψηφία τα ρίκια-παλαμίδες γίνονται λακέρδες. Και με τον λυκουρίνο συμβαίνει το ίδιο. Κέφαλος είναι. Όταν τον δεις να κολυμπάει ή στην ψαραγορά -νωπό- δεν λες: να ένας λυκουρίνος, αλλά μόνο αν τον δεις παστό και καπνιστό (δες και την πολύ καλή περιγραφή της Γεωργίας Ζαβιτσάνου στον τελευταίο Γαστρονόμο).
11 είδη κέφαλου είναι και στη Θράκη το ένα το λένε μιξινάρι, "το καλλιτεχνικό του όνομα είναι λυκουρίνος" αφού του γίνει η επεξεργασία.
Κάνε μια βόλτα στην αγορά, ρώτησε και ψαράδες από διάφορα μέρη της Ελλάδας, ο καθένας θα σου περιγράψει και άλλο είδος ρικιού σαν λακέρδα.
Και στη Βουλγαρία, και στη Ρουμανία και στη Ρωσσία θα συναντήσεις το όνομα λακέρδα για την παλαμίδα, σαν αντιδάνειο που προκύπτει από τον τρόπο κι όχι -σίγουρα όχι- σαν είδος ψαριού.

Υ.Γ. Το γεγονός ότι οι περισσότερες νοικοκυρές ονομάζουν σουφλέ μια παρασκευή με μακαρόνια και τριμμένο τυρί που ψήνεται στον φούρνο δεν σημαίνει ότι το πραγματικό σουφλέ το οποίο είναι επίσης "τρόπος" πρέπει ν' αποκτήσει αδελφάκι. Συμφωνείς φαντάζομαι!

Την καλησπέρα μου.

February 23, 2007 8:11 PM  
Blogger dimitris-r said...

@mpampakis.
Δεν χοντραίνουν τα γουρούνια με αμφίψωμα.
Με σάντουϊτς ίσως.
Εν προκειμένω ο αυτοσαρκασμός είναι ιδιωματισμός της πένας του γράφοντος. Καμμιά σχέση με την πραγματική του εικόνα.
Έτσι για την τάξη των πραγμάτων.

February 23, 2007 8:18 PM  
Blogger asteroid said...

Έχω να καταγγείλω ότι παραπλανείτε τον κόσμο! Του δημιουργείτε ψευδή εικόνα!
Δεν είσθε ούτε χονδρός ούτε γουρούνι... αλλά ότι γυρνάτε στα σοκάκια του νησιού γυρνάτε! Και στα χωράφια με τ' αμπέλια, και στην μπάνγκα του Γιαλού ανυπερθέτως!

February 23, 2007 9:26 PM  
Blogger alzap said...

Βρε συ, η Λουίζα τόγραψε αυτό;
Παραείναι καλό!
Φιλιά.

February 24, 2007 6:59 AM  
Blogger anadelfos said...

Συμφωνώ βεβαίαως-βεβαίως Δημήτρημ!
Το blog δεν είναι για τέτοιου είδους "αντιπαραθέσεις"..
Και την βόλτα μου στη πάγκα την κάνω καθημερινώς! (το πρωί) Όταν έχει λακέρδα (δύσκολο)αγοράζω, όταν έχει ρείκι διστάζω..
Οι Μυκονιάτες (οχι εσύ!) δεν ξέρουν να κάνουν λακέρδα, ποτέ δεν έκαναν. Ίσως τα τελευταία χρόνια μερικοί να ενδιαφέρθηκαν και να έμαθαν. Υπήρχε κάποιος πριν λίγα χρόνια που ήξερε. Τώρα είναι στη Γαλλία..

February 24, 2007 8:34 AM  
Blogger dimitris-r said...

Κι εγώ έχω να σας ενημερώσω, ρωτούν από την ΔΕΥΑΜ, τον λογαριασμό για τα χταπόδια που φάγατε στα Κούμουλα της Μερχιάς, προτιμάτε να σας τον χρεώσουν μαζί με τα τέλη καθαριότητος στον λογαριασμό της ΔΕΗ ή θα περάσετε από το αρμόδιο τμήμα Εσόδων;
Καλέ πόσα φάγατε;
Εσείς δεν είστε εκείνος ο φιλόξενος ομορφάντρας, "ο αρχηγέτης μονογονεϊκής οικογενείας με δύο κόρες", και με καινούργια κουφώματα στο εξοχικό του, που ψάχνουν;

Για τη φιλοφρόνηση ευχαριστώ, δεν ήταν μόνο η βρισιά του Εγγλέζου αλλά κι εντολή γιατρού να χάσω 5 κιλά.

@alzap.
Άσε φίλε, από τότε με τον Χαρδαβέλα μεγαλοπιάστηκε η Λουΐζα με το ατίθασο αλαζονικό τακούνι. Τίποτα δεν μου γράφει πια.
Μόνο στον Μαραθιά, λέει! Τί να πεις;

February 24, 2007 8:47 AM  
Blogger dimitris-r said...

Έχω καταγράψει στη "Μυκονιάτικη Μαγειρική" τρεις τουλάχιστον τρόπους λακέρδας εδώ στο νησί.
Ο ένας χορηγός αναπαύεταιι πια στον Άϊ Λούκα, έφυγε εκατόχρονος. Οι άλλοι είναι ανάμεσά μας.
Έχω φάει ωραίες σπιτικές λακέρδες στο νησί χμ!!! κι εξαιρετικό σούσι στο Matsuhisa - Nobu :-), αλλά ναι έχεις δίκιο η Μύκονος δεν φημίζεται για τις λακέρδες της!
Αλλά δες το λίγο αυτό πως ταξιδεύει:
Πριν μερικά χρόνια ήταν ονομαστή για το ξερολούκουμό της (πουλιώνταν στα βαπόρια, της γραμμής Σάμου, όπως τα λουκούμια της Σύρου) σε λίγα χρόνια μπορεί και να 'ναι για το σούσι της.
Θε' μου φύλαξε μεν, αλλά έτσι είναι αυτά, προβλέψιμα και μη αναστρέψιμα... τραβάνε το δρόμο τους.

February 24, 2007 10:28 AM  
Blogger dimitris-r said...

Άειντε άειντε... το πρώτο ορφανό σχόλιο είναι για τον Αστεροειδή, το δεύτερο για τον Ανάδελφο.

February 24, 2007 10:30 AM  
Blogger anadelfos said...

Ο κάθε τόπος έχει τις δικές του "αποκλειστικότητες"..Οι οποίες έμειναν από την πολύχρονη χρήση τους από τους ντόπιους για την καθημερινή τους ανάγκη και φυσικά με υλικό από τους ντόπιους διαθέσιμους πόρους..

February 24, 2007 10:37 AM  
Anonymous Anonymous said...

ΠΟΛΥ ΩΡΑΙΑ Η ΒΙΝΙΕΤΤΑ. ΜΠΡΑΒΟ!

ΦΙΛΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!
ΣΤΗΝ ΜΑΡΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΛΕΣ ΑΓΚΑΛΙΕΣ!

Μ.Β.

February 24, 2007 3:48 PM  
Anonymous landlord46 1/2 said...

Πάλι στα σκληρά το ρίξατε...
Λέξη δεν μπορούμε να σταυρώσουμε εμείς των εισπνεόμενων :-D

February 24, 2007 6:23 PM  
Anonymous Gianni said...

Εγώ πάλι κόλλησα στην "μπιενάλε" των αρωματικών λαδιών...
Ένα σε κάθε επιλογή!
Μπράβο!

February 24, 2007 7:50 PM  
Blogger dimitris-r said...

@anadelfos.
Οι αποκλειστικότητες έχουν ζουμί. Σίγουρα όμως θα μας απασχολήσουν πάλι στο μέλλον.

@Μ.onica B.ellucci.
Σας το έχω ζητήσει σαν χάρη. Μην έρχεσθε εδώ! Κυρίως μην αφήνετε μηνύματα! Βλέπετε τί παθαίνει ο από κάτω σας κοτζάμ Λόρδος. Σας κατατάσσει στα "σκληρά" και δεν μπορεί να εισπνεύσει λέξη.

Για τα υπόλοιπα ευχαριστούμε. Είμαστε οικογένεια της βινιέτας και της ζεστής αγκαλιάς.

@Landlord46 1/2.
Ορίστε, για χάρη σας τη μάλωσα τη Monica.
Μετά την κασκαρίκα που έστησα του Κόμη είπα να κρατήσω επαφή τουλάχιστον μ' έναν Λόρδο.
Ποτέ δεν ξέρεις σε τι μπορεί να χρειαστεί μεθαύριο μια σταγώνα γαλάζιο αίμα. Εδώ τα φύλλα της ελιάς φέρανε τη φραπελιά... πόσω μάλλον...
Συνεχίστε τις εισπνοές κι αφήστε τα σκληρά για τους ...αχρείους της ηδονής!

@gianni.
Οι παλιές αγάπες και ο βήχας δεν κρύβονται.

February 24, 2007 9:14 PM  
Blogger Νερίνα said...

Το Ε χωρίς τις πιπεριές. Με προβληματίζει και το κρεμμύδι, αλλά όσο να 'ναι δένει με το λιόψωμο (μπορεί να το έτρωγα μισό με, μισό χωρίς). Επίσης χωρίς να ξέρω γιατί τώρα μου ήρθε η επιθυμία να φάω γλυκό κυδώνι.
Καλή σας μέρα

February 25, 2007 11:57 AM  
Blogger dimitris-r said...

@νερίνα.
Η κόκκινη + κίτρινη πιπεριά δεν δίνει μόνο γεύση αλλά και χρώμα. Το φρέσκο κρεμμυδάκι να μην το φοβάστε στα σάντουιτς (παίξτε με την ποσότητα ελλατώνοντας κατά το γούστο σας).
Το κυδώνι το φάγαμε όλο -στην ώρα του- κερνάμε όμως γλυκό πορτοκάλι, πάλι στην ώρα του.
Καλή μέρα, όμορφη, φορτωμένη Κυριακή του χειμώνα... με τα μποφόρ στα πέλαγα και τη μικρή Μάρω στην πλάτη... ω ναι!

February 25, 2007 12:36 PM  
Blogger asteroid said...

Εγώ είμαι - ειδικά τώρα, που επί τέλους τέλειωσα με τα κουφώματα...
Αλλά εσελις να κάνετε πως δεν με ξέρετε... γιατί έτσι και δω κάνα λογαριασμό φουσκωμένο, θα καταστήσω εσάς υπεύθυνο!!!

February 25, 2007 8:21 PM  
Blogger Composition Doll said...

Ευτυχώς που ήμουν περαστική η καθηγήτρια (των αγγλικών, amomg other things...), για να κάνω μερικές σημαίνουσες διορθώσεις:

1. σκύλας γιός: αγγλιστί σαναβαμπίτς

2. Οι εκφράσεις "Slow the thing" και "Slow the cabbage leaves" δεν είναι απολύτως σωστές. Χρησιμοποιείτε, εσφαλμένως, επίθετο αντί του ορθού επιρρήματος. Οπότε γίνονται "Slowly the thing" και "Slowly the cabbage leaves" αντίστοιχα. Προσωπικά θα έλεγα "Slowly the cabbages" αλλά και την άλλη εξαίρετη έκφραση "Slowly the much oil".

Να γράψετε εκάστην 100 φορές προς εμπέδωσιν. Και μετά μπορείτε να ελπίζετε πως θα γίνετε the teacher's pet!!!

February 26, 2007 2:01 PM  
Blogger dimitris-r said...

@asteroid.
ο.κ. δεν σας ξέρω. Αλλά κι εσείς μη σας ξεφύγει τίποτα.

@composition doll. Μα δεν είναι Αγγλικά αυτά καλή μου. Είναι Εγγλέζικα!
Και μη μου βάζεις τιμωρίες γιατί κουβαλάω παιδικό τραύμα.
Έγραψα 500 φορές τις λέξεις "Λούκα παλούκα" στην Τρίτη Δημοτικού. Τρία τετράδια γέμισα από 'κεινα με την "προπαίδεια" στο λεπτό οπισθόφυλλο.

February 26, 2007 7:06 PM  
Blogger N.Ago said...

Ποστ για αυτούς που έρχονται από δουλειά και, δεν έχει τίποτα το ψυγείο αυτό!
Καλό βραδάκι.

February 26, 2007 10:18 PM  
Blogger dimitris-r said...

Καλώς τον!
Αν το ψυγείο δεν έχει τίποτα, τη βάψαμε αγαπητέ.
Νερό αλέυρι κι αλάτι και πάμε για πάστα... αν έχουμε κουράγιο.
Αλλιώς την κάτσαμε τη βάρκα!
Καλημέρα.

February 27, 2007 7:32 AM  
Blogger Julia_Dream said...

Τέλειο ποστ Δημήτρη, αν και δεν είχες ανάγκη να στο πω εγώ :-)

Με πρόλαβε η Composition Doll, κι εγώ Slow(ly) the much oil θα σου έλεγα να του πεις! :-) Να μάθει αυτός!

Τους χαιρετισμούς μου!

February 27, 2007 2:44 PM  
Blogger Crazy Chef said...

1) φρέσκο ζυμωτό ψωμί απλό (για την απορρόφηση)
2) χέλι καπνιστό (για το κάπνιστο και τη λιπαρότητα)
3) ημίλιαστη ντομάτα (για την γλύκα και την οξύτητα
4) Φρέσκο μάραθο (για το άρωμα)
5) λίγο εξτρα παρθένο ελαιόλαδο (για την αψάδα)
6) και η έκπληξη...ένα ποτήρι Ρίσλινγκ (για το τελείωμα)

Ο μύλος με το πιπέρι (πράσινο)προαιρετικά

February 28, 2007 12:02 AM  
Anonymous η άλλη Αγγελική said...

Είσαι υπέροχος παραμυθάς, λοιπόν!

(Τώρα να δω πώς θα τη βολέψω που θέλω μετά μανίας αμφίψωμον με χέλι!)

:-P

February 28, 2007 12:12 AM  
Blogger dimitris-r said...

@julia_dream.
Α, όλα κι όλα δεν του ξαναμιλάω. Σιγά μην τον πάρω και τηλέφωνο. Είναι και φτυστός η Μαρία η άσχημη με άσπρη περούκα πανάθεμά τον!

@crazy chef.
Μια χαρά τρελό σας βρίσκω.

@η άλλη αγγελική.
Εσείς εκεί στας Ελβετίας δηλαδή δεν έχετε χέλι;
Αν πρόκειται πάντως να κινδυνεύσει τυχούσα εγκυμοσύνη υποκαταστήστε με σολωμό (καμμία σχέση), πέστροφα ή ...ρέγγα !-)

February 28, 2007 2:56 AM  
Anonymous Heliotypon said...

Τα ωραιότερα καπνιστά χέλια τα έχω γευτεί στη βόρεια Γερμανία, στην περιοχή του Oldenburg-Bad Zwischenahn. Τα ψαρεύουν το πρωί, τα καπνίζουν καιτο βράδυ τα σερβίρουν σε ειδικά μαζαγιά, με μαύρο ψωμί Vollkorn και με ένα ελαφρύ ποτό που το λένε Corn και χρησιμεύει και γαι να πλύνεις τα χέρια από το λίπος μετά. Ζουμερό και πεντανόστιμο. Αν βρεθείτε κατά 'κει μην το χάσετε.

March 19, 2012 2:36 PM  

Post a Comment

<< Home