Thursday, February 08, 2007

Απανεμίδες

Την Τσικνοπέμπτη στο νησί δεν την γιορτάζαμε.
Σαν γιορτή την έμαθα στο Πανεπιστήμιο από συμφοιτητές μου.
Τότε πήγαμε σε ταβέρνα ως εξ επιτούτοις. Τσικνίσαμε ή μάλλον τσικνιστήκαμε. Αυτός είναι ο σωστός όρος. Μέχρι δηλαδή τα δεκαεννιά μου την γιορτή -με τη σημερινή έννοια του "βγαίνω έξω και τρώω παϊδάκια"- δεν την ήξερα. Την είχα δει πάντως στον "καζαμία" της γιαγιάς μου.

Πιστεύω πως και η Τσικνοπέμπτη όπως και η επερχόμενη Valentine's day οφείλουν την δημοφιλία τους σε συγκεκριμένες επαγγελματικές τάξεις.

Για την τάξη των πραγμάτων τσικνίσαμε το μεσημέρι κάτι μπαρμπούνια που βρέθηκαν στην πλώρη μας. Οποία δηλαδή έκπληξις για το Ολαστακαρβουναίϊκο ...ψάρια!

Για μια ακόμα φορά απεδείχθη χρήσιμος ο εφήμερος Τύπος μετά των ενθέτων του. Διεκπεραιώθηκε στο ακέραιο η αποστολή του και το κοινωνικό έργο που επιτελεί. Εν προκειμένω, πιστέψτε με, δεν έχω λόγους να σταθώ ενάντιος. Κοινώς το διασκεδάζω. Έτσι κι αλλιώς ο καθένας μας χρησιμοποιεί το μέσον που έχει στη διάθεσή του -κάθε φορά- με τον τρόπο που πιστεύει καλύτερο.

Αυτό κάνουν οι μπλόγκερς, αυτό και ο Τύπος. Και οφείλουμε να δούμε, πως η ιστορία της ελεύθερης διακίνησης πληροφορίας και ιδεών μέσω διαδικτύου είναι τόσο καινούργιο πράμα που κάθε μέρα πλάθεται και αναπτύσεται με μια δυναμική ασύληπτη. Ήδη 200.00 περίπου blogs την ημέρα στήνονται παγκοσμίως. Είναι από μόνο του ένα γεγονός που δεν περνά απαρατήρητο και κυρίως δεν μπορεί να κριθεί με τίποτα απ' όσα ξέραμε ως τώρα. Χτίζεται, διαμορφώνεται διαρκώς και μέρα με τη μέρα ανακαλύπτει και τους νόμους και τους κανόνες του.

Γι αυτό προβληματίζομαι όποτε προκύπτει θέμα. Ή ακόμα χειρότερα όταν το θέμα δεν είναι καν θέμα, αλλά οι ίδιοι με την ανακύκλωση και την ενδοσκόπηση το τραβάμε από τα μαλλιά. Αυτή είναι και η χαρά του σχολιαζόμενου ακόμα κι αν είναι καταγγελόμενος. Τζόγος να γίνεται. Τζερτζελές, ακροαματικότητα, πωλήσεις φύλων. Το 'πε να δεις κι ο αλήστου μνήμης Αυγουστίνος, τον καιρό που πλάσαρε μαρίνα στο νησί:

"Περισσότερος περίπατος περισσότερος τζίρος"!
Χα, παρομοίως λοιπόν: περισσότερος θόρυβος, περισσότερες πωλήσεις, περισσότερη αναγνωρισιμότητα, αναγνωσιμότητα, επισκεψιμότητα.

Ο γράφων το έχει δει το έργο του δεκαλέπτου του Γουόρχολ και ομολογεί πως είχε μια γλύκα ανείπωτη. Όμως μέχρι εκεί. Ας ηρεμήσουμε κι ας αφήσουμε τα πράγματα να πάρουν το δρόμο τους. Το καλό κριθάρι ξεχωρίζει από το ζούφιο με τη βοήθεια του αέρα. Πετάς ψηλά το κριθάρι, το λιχνίζεις κι όσο πιο αλαφρύ είναι, τόσο πιο μακρυά πάει και κάθεται. Ο καθένας και το κάθετί ανάλογα με το βάρος του. Αν αφήσουμε να φυσήξει αέρας ζωογόνος στην καθημερινότητά μας και στα μπλογκ μας -αφού κι αυτά είναι κομμάτι της- τα πράγματα αργά ή γρήγορα θα μπούνε στη θέση τους. Θα κάνουν το δικό τους σωρό. Μακάρι να 'ναι σωστός καρπός κι όχι ζούφιο σώμα, μάνικα δίχως κορμί, πουκάμισο αδειανό, ένα αποκοσκίνιδο, μια απανεμίδα, ένα τίποτα.


Σήμερα πάντως όλα ήταν στη θέση τους. Τα ψάρια στο αλεύρι, οι ελεύθεροι σκοπευτές, ο opinel, ο Άκης, τα ραδίκια του φρυ'άνου, η Βίκυ Καγιά, τα μαγικά της τα κόλπα, το τηγάνι στη φωτιά, η τσίκνα, ...όλα.
Όλα λέμε!
Σημείωση: Η καλύτερη συντροφιά σ' ένα πιάτο τηγανητά μπαρμπούνια, τα λέγαμε και τις προάλλες σε άλλο post, είναι μια χεριά χόρτα βραστά. Τα άγρια ραδίκια του φρυ'άνου ή ραδίκια του βράχου ή αλιφόνια ή σταμναγκάθια, μικρά πικρά και δύσκολα στο μάζεμα, είναι η καλύτερη επιλογή μας.
Tip. Δεν τα βράζουμε παρά ελάχιστο. Ίσα-ίσα που να τους σπάσει ο τσαμπουκάς και να σερβιριστούν πράσινα-πράσινα και στεκάμενα. Όχι παραβρασμένα, όπως τα σερβίρουν για παράδειγμα στο κατά τ' άλλα καλό "Αλάτσι".

Labels: ,

19 Comments:

Blogger ΠΡΕΖΑ TV said...

Πολυ καλη χρηση στο ενθετο κανατε!!!
Μπραβο και ξανα μπραβο!!!

February 08, 2007 10:30 PM  
Blogger dimitris-r said...

Ευχαριστώ, είναι κι αλλες χρήσεις, αλλά δεν είναι της ώρας.
Χαίρομαι που αναγνωρίζετε την τέχνη μου. Η εκμετάλλευση των αποριμμάτων -της ψηφιακής απαθανάτισης μη εξαιρουμένης- είναι η ειδικότης μου.

February 09, 2007 1:21 AM  
Anonymous Gianni said...

Εμείς Μήτσε μου το σφάζαμε νωρίτερα το ζωντανό του παππού...
Φοιτητής όμως την πρώτη "Τσικνοπέμπτη" την θυμάμαι ακόμη.
Ήθελα να ξεμοναχιάσω συμφοιτήτρια.
Για να μην πέσω στις ορδές των κοψιδοφάγων και αναγκαστούμε να καθίσουμε με γνωστούς, πήγαμε σε κινέζικο! Το μοναδικό τότε στην Πάτρα.
Το θυμάμαι κάθε χρόνο... άξιζε από όλες τις πλευρές αυτή η έξοδος!

Τις καλημέρες μου...

February 09, 2007 10:06 AM  
Blogger Loucretia said...

Ετσι μπραβο, σπαστε τα νευρα μας κι αλλο με τα μπαρμπουνια κ' τα χορτα σας! :-ΡΡ

(λεμονακι δε βαζετε;)

February 09, 2007 10:55 AM  
Blogger Αθήναιος said...

Το λεμονάκι στο γρατσανιστό τηγανητό ψαράκι, είναι ιεροσυλία, κόρη Βοργία, το παπαριάζει!

Εμείς τη βρίσκουμε αγαπητέ αν και θα συνομολογήσω ότι διασκεδάζω και λίγο με όσους πορρώνονται και "διαλέγονται" ( μπουχαχα) με τον Τύπο, μέσω του μπλογκ τους.

Αν σκάσετε μύτη στο Κλεινόν σφυρίξτε. Έχω λόγο σοβαρό να κεράσω.

February 09, 2007 10:59 AM  
Blogger dimitris-r said...

@gianni.
Άρα καταλήγουμε αγαπητέ ότι το deep fry Τσικνέζικο, "απ' όλες τις πλευρές" μπορεί να υποκαταστήσει μια Χασιά, κι έχουμε και κάτι επετειακό να θυμόμαστε "κάθε χρόνο".

@loucretia.
Αγαπητή, λένε στο νησί μας:
"Κάθε πουλάκι χαίρεται με τον κελαϊδισμό του", τί να σας κάνω; Ψάρια τρώω, ψάρια μολογάω!
Το λεμόνι στα τηγανητά ψάρια συνιστά έγκλημα καθοσιώσεως. Απεναντίας τα χόρτα το ζητάνε το λεμονάκι τους.
Τέλος να πω ότι μ' αρέσει να παρεμβαίνετε στο μπλογκ μου... δίνετε κάποια κίνηση. Μόνο μη ματώσετε!-)

Υ.Γ. Όταν αρχίσω να μιλάω για σουβλιστά ...κράξτε με. Δεν κατέχω πράμα!

@αθήναιος. Βγήκε ήδη ένα ομαδικό, θα βγει ένα ακόμα ατομικό Δελτίο Τύπου (με φωτογραφία νομίζω) το οποίο ενημερώνει (δια της εις άτοπον επαγωγής καθότι δεν λείπει ο Μάρτης από τη Σαρακοστή), για την επερχόμενη άφιξή μου στην Αθήνα. Δυστυχώς η σύνθεση είναι επισφαλής να προβλεφθεί από τώρα, αλλά κοντός ψαλμός αλληλούϊα.

Πού να δεις πόσο ιεροσυλία είναι δίπλα στο τέλεια τηγανισμένο μπαρμπούνι το τουρσί ...την Αρματωλών και Κλεφτών μου μέσα...

February 09, 2007 1:14 PM  
Anonymous mpampakis said...

Επιτέλους ένας άνθρωπος που μπορώ να συνεννοηθώ! Τσικνο-τσιπούρεια 2007!!! :^)

Αναμένω τον σχολιασμό σου στο τελευταίο μου πόνημα περί Τσικνοπέμπτης, γιατί ουσιαστικά έχουμε γράψει ακριβώς στην ίδια λογική μόνο που προτίμησα να το κάνω πιο "ευθυμογράφημα".

Τελικά χθες το πιάτο μας ήταν γαύρος λαδορίγανη με ζοχούς, προσεκτικά βρασμένους. Και μια ανυπεράσπιστη Μαντίνεια Τσέλεπου. :^)

February 09, 2007 1:18 PM  
Blogger dimitris-r said...

Κύττα, Μπαμπάκη, αυτά τα παραπάνω, το μεσημέρι.
Το βράδυ όμως τα πράγματα σοβάρεψαν. Τα κορίτσια δεν ακολούθησαν, έτσι αποδείχτηκε, για μια ακόμα φορά, ότι τα σκληρά σπορ είναι για άντρες.
Με τον κολητό μου λοιπόν βρεθήκαμε όλως τυχαίως στο εστιατόριο που τελευταία έχουμε ευχαριστηθεί τα καλύτερα σαλάχια, μουγγριά κι άλλα τέτοια -αστεία και τρομακτικά μαζί- τέρατα της θαλάσσης, αφήσαμε τον μάστορα να δράσει ελεύθερα και τί νομίζεις έκανε ο αθεόφοβος;
Μας έφερε μια super πιατέλα με ψημένα στο γκριλ διάφορα τσιτσιά "εκπάγλου" νοστιμότητας, ζουμερά κι αφράτα, κοινώς ά π α ι χ τ α!!!
Δώσαμε τόπο στην οργή, γλείψαμε κόκκαλα, δάχτυλα, μουστάκια και πνίξαμε τον πόνο μας σε μια Φτελιά του 2001.

Σημείωση: Εκείνης της γουρουνομπριζόλας (της ψημμένης με το λαρδί και το πετσί της) στο τέλος, τα οστά της τα τετιμημένα τρεις φορές ήρθαν να τα μαζέψουν.
Δεν το επιτρέψαμε αν πρώτα δεν στεγνώναν τα δάκρυά μας με τί άλλο; Μια δεύτερη Φτελιά, λόγω καλής διαγωγής της!

Τώρα πάω να δω τί γράφεις!

February 09, 2007 8:36 PM  
Blogger Loucretia said...

Αχαχαχα, με πηρε ο Αθηναιος στο κατοπι με τη κουταλα!!

Για να ειμαι ειλικρινης, εγω τα χορτα ειχα κατα νου οταν εγραφα για λεμονι, διοτι τα παπαριαζω ασυστολως σ' αυτο και κατα δευτερον τα ψαρια...εχμ, εχμ, αλλα μετα απ αυτη τη παρεμβαση σας δεν θα εγκληματισω ξανα!!

February 09, 2007 8:46 PM  
Anonymous mpampakis said...

Τώρα αν πω ότι μετά από όλη αυτή την περιγραφή δεν ζήλεψα, θα είμαι ψεύτης. Και όχι τίποτα άλλο, τα λέω και άκομψα ο άχρηστος!

Πάντα τέτοια Δημήτρη!!! :^)

February 09, 2007 9:00 PM  
Blogger Γεώργιος Χοιροβοσκός said...

Η καλύτερη συντροφιά σ' ένα πιάτο τηγανητά μπαρμπούνια, α λέγαμε και τις προάλλες σε άλλο post, είναι μια χεριά χόρτα βραστά.

Υποκλίνομαι!!!

February 10, 2007 10:11 AM  
Blogger asteroid said...

Φίλτατε Δημήτρη, εσείς και ο Μπαμπάκης προσβάλλετε μετ' επιγνώσεως τα ιερά και τα όσια του έθνους.
Άκου, ψάρια την Τσικνοπέμπτη...
Ότι θα σας καταγγείλω θα σας καταγγείλω.
Καθυστερώ λίγο διότι αναζητώ τον κατ' εξοχήν αρμόδιο αρμόδιο Φορέα, ώστε η καταδίκη σας να είναι βεβαία και αρκούντως παραδειγματική!
Επί του παρόντος αμφιταλαντεύομαι μεταξύ του "'Αρθρου" (που θα σας επιφυλάκει δικαίως αντίστοιχη μεταχείριση με αυτήν, που του επιφυλάξατε εσείς), του Συλλόγου Κρεοπωλών (που θα συνεκτιμήσει και τα διαφυγόντα κέρδη του, κατά την επιμέτρηση της ποινής, και θα σας γονατίσει οικονομικά) και του ΛΑ.Ο.Σ. (που ασφαλώς θα διακρίνει τις ευρύτερες και μακροπρόθεσμες δυσμενείς επιπτώσεις στην ταυτότητα του γένους και στην εθνική ακεραιότητα).
Και παρακαλώ να μου κοινοποιήσετε τα στοιχεία της ταβέρνας, στην οποία αναφέρεσθε. Θα μετρήσει σε ενδεχόμενη επίδειξη επιείκειας!
;-))

February 10, 2007 10:32 AM  
Blogger dimitris-r said...

@Loucretia + Mpampakis. Στα δεξιά του Πατρός στη σωστή ώρα.

@Αστεροειδή. Στο πυρ το εξώτερον!

Ακούστε κι αυτό. (Έψαξα το θέμα χτες γιατί έπρεπε να μιλήσω στο ραδιόφωνο του SKY).
Σε ερώτημά μου προς μια γιαγιά σχετικά με το αν στα χρόνια της γιόρταζαν στο νησί την Τσικνοπέμπτη, η απάντηση:
-Αμέ, πώς; Σφάζαμε καμμιά κότα. Παραγγελιά ήτανε για κανένα μεγάλο σπίτι στη Χώρα κι εμείς τρώγαμε ό,τι ήτανε βρεσκάμενο, το πολύ να ψήναμε κανένα λουκανικάκι ή ρίχναμε δυο φτερά της κότας στη φωτιά να σ'κνώσει για το καλό. Τέτοια!

Δεν έχω άλλο σχόλιο και βέβαια περιμένω την καταδίκη μου κατά ...τας γραφάς!

Υ.Γ. Δεν αποκαλύπτουμε τα στέκια μας δημοσίως, καθότι μας ενδιαφέρει να σταθμεύουμε με άνεση.

February 10, 2007 12:30 PM  
Blogger dimitris-r said...

@Γεώργιε -παρεκτός και αναφέρεσθε στα ταπεινά χόρτα- να μην υποκλίνεσθε σε άλλο τι.
Έχουμε ακόμα πολύ δρόμο μπροστά μας.
Εξάλλου, λόγω ...προβλεπόμενης πολλής ξηρασίας στο μέλλον, κρατάμε αποθέματα.

February 10, 2007 12:38 PM  
Blogger Composition Doll said...

Νησιώτη, σας προειδοποιώ: αν δω τη Ντίβα ανοιχτή και τη σελίδα 118 με αλεύρι και ψάρι επάνω της, αλλοίμονό σας. Ούτε το 'Αι-Νικολάκη της Καδένας δεν θα μπορέσει να σας σώσει!!!

:pppppp

February 11, 2007 12:21 PM  
Anonymous mpampakis said...

"Υ.Γ. Δεν αποκαλύπτουμε τα στέκια μας δημοσίως, καθότι μας ενδιαφέρει να σταθμεύουμε με άνεση. "

Όχι απλώς δεν τα αποκαλύπτουμε, αλλά τα κρύβουμε επιμελώς και σε ακραία αγαπημένες ταβέρνες ξεκοιλιάζουμε τον δρόμο που οδηγεί εκεί και αλλάζουμε θέσεις τις ταμπέλες!

Ακούς εκεί - να τα πάρει χαμπάρι κανά Αθηνόραμα να μας τα καταστρέψει!

February 11, 2007 1:37 PM  
Blogger dimitris-r said...

@Diva118.
Μα τη συγκεκριμένη σελίδα, σας ορκίζομαι, στα εικονίσματα την έχουμε ασφαλισμένη. Εφάπτεται της Κλίμακος -της του Ιωάννου- ως πειρασμός, ως δαιμόνιο...
Μην ανησυχείτε.

@mpampakis. Έτσι!

February 11, 2007 6:31 PM  
Blogger Ο σκύλος της Βάλια Κάλντα said...

Δημήτρη, η «άλλη» χρήση του ενθέτου, που υπονοείτε, μήπως σχετίζεται με το ακριβώς αποκάτω κριτήριο για μια καλή κουζίνα;

February 13, 2007 4:34 PM  
Blogger dimitris-r said...

@Σκύλε.
Εγώ, να γυρίσω πίσω στην εποχή που σκουπίζόμασταν με προκηρύξεις που πέταγε η ΕΡΕ με ελικόπτερο, δεν γυρνάω. Ούτε καν με light ένθετα.
Θα χρησιμοποιώ την τεχνολογία, εις γνώσιν μου ότι κι εκείνη κάνει το ίδιο ακριβώς. Με χρησιμοποιεί.
Ωστόσο μιας και το ρωτάς, μια καλή "άλλη χρήση" είναι στον πάτο του κλουβιού για όσους έχουν πουλάκια σκλαβωμένα.
Ξέρω δεν σε κάλυψα, αλλά το θέμα της αφόδευσης είναι το τέταρτο κατ' εμέ κριτήριο ενός καλόυ γεύματος:
γεύση, μάτι, επίγευση, αφόδευση!

February 14, 2007 12:05 AM  

Post a Comment

<< Home