http://karvouna.wordpress.com/

Συνεχίζουμε εδώ:
http://karvouna.wordpress.com/
πάει καιρός άλλωστε, αλλά φαίνεται ότι κόσμος και κοσμάκης,
καθώς μαρτυρούν τα στατιστικά μας,
μας ψάχνει ακόμα στον Blogger.

ρίμα

Αφορεσμός στις εκκλησιές
διαλαλισμός στις στράτες
Ο που ΄κλεψε τις σάουλες
οπίσω να τις φέρει...

κλικ

Ε, ρε γλέντια!

Μόλις ανακάλυψα πως

η …Δράμα μου παγκοσμιοποιήθηκε

και μάλιστα όχι με τα καλύτερα εχέγγυα που συμβάλουν στη αλληλοκατανόηση των …λαών.

Η συνέχεια εδώ

Αυτά είναι λεφτά!

Αυτά είναι λεφτά λέμε!
«Αντί του αστρονομικού ποσού των 10 εκατ. Δολαρίων αγόρασε πρόσφατα το αμερικανικό τηλεοπτικό δίκτυο CBS το μπλογκ Dotspotter.com. Το συγκεκριμένο ιστολόγιο ειδικεύεται στα κουτσομπολιά που αφορούν την ιδιωτική και δημόσια ζωή των διασήμων της σοουμπίζ και έχει ζωή μόλις 10 μήνες. Το υψηλό αντίτιμο για ένα ιστολόγιο με τόσο μικρή διάρκεια λειτουργίας εξέπληξε πολλούς που δραστηριοποιούνται στον χώρο αυτόν. Ωστόσο, όπως εξήγησαν εκπρόσωποι του CBS, εκείνο που τους ενδιέφερε ήταν ο σχεδιασμός της ιστοσελίδας». (από τις εφημερίδες της 14.10.07)
Μπα; Δεν ήταν τα άδυτα της κρεβατοκάμαρας και το ξεκατίνιασμα τύπου Τατιανοχριστινοτάδε, αλλά τα λινκάκια, οι δομές, το layout του μπλογκ;
Και δηλαδή τι; Τσάμπα κύριοι το παρόν καρβουνο-μπλογκ βγάζει τ’ άπλυτα των ιχθύων στη φόρα τόσον καιρό;
Τι για ψάρια ερμαφρόδιτα, τι για σμαρίδες γaμιάδεs, τι προαναγγελίες για ροφούς που αλλάζουν φύλο δίχως εγχείρηση, τι για σαδοευφραντικούς αποκεφαλισμούς γαύρων και πνίξιμο στο ξίδι, τι γλυκείς κατατεμαχισμούς αλατισμένων παλαμίδων, τι γλώσσα στο διαρρηγμένο με ψαλίδι υπογάστριο θηλυκών αχινών, τι ρουφηχτά φιλιά σε σαλιγκάρια που το κάνουν έτσι αλλά το ευχαριστιούνται κι αλλιώς…
Αμάν! Τι μου λέτε τώρα; Ότι πρέπει να μου σχεδιάσει την ιστοσελίδα ο Καλτσόβρακος;

Τάσο, είσαι για ένα 10%; Και μη με παρεξηγείς δεν θέλω να σε ρίξω αλλά βλέπεις πληροφορία από τα άδυτα του βυθού χωρίς λάδωμα του Λιμεναρχείου δεν γίνεται. Έχω έξοδα!

Δείξτε κατανόηση

Αν πρέπει να ξεχωρήσω ένα βιβλίο απ' όσα διάβασα το καλοκαίρι που πέρασε, χωρίς δυσκολία θα έλεγα τα "Σημάδια του Αιγαίου" του Γιώργου Πίττα από τις εκδόσεις Ποταμός.

Τον αισθάνομαι χρόνια συνοδοιπόρο μακρυνών αποστάσεων. Κάβο τον κάβο, νησί το νησί, πλαγιά την πλαγιά, λιμανάκι, εκκλησιά, πανηγύρι...

Τελευταία τον γνώρισα καλύτερα και επειδή αυτούς που αγαπάω μ' αρέσει να τους ...δοκιμάζω στα βαθειά, τον έσπρωξα (όχι μόνος αλήθεια κι όχι άθελά του) στα άπατα του διαδικτύου.

"Αγαπητοί σύντροφοι του διαδικτύου, δείξτε κατανόηση...", είναι ένας άνθρωπος, που κάνει copy με το μάτι, paste με το μολυβάκι, σε απίθανα χοντρά και καλοδεμένα μπλοκάκια κι έναν ντρουβά στην πλάτη (θαρρείς από προβιά) που μοιάζει με σαμπούνα. Μέσα έχει τα σύνεργά του: μολύβι, μπλοκ, φωτογραφική μηχανή. Αν εκεί μέσα, από σήμερα κιόλας, βρει τόπο να τοπώσει κι ένα laptop, don't blame me. It's Louisa's responsibility.

Εδώ κλικ για τα πειστήρια

Εντός πωλούνται εκλεκτής φύσεως ψιλικά

Γνώρισα την Κωνσταντίνα Δελημήτρου πριν από ένα μήνα ακριβώς.

Δεν μπορώ να πω πως ήταν μια τυχαία συνάντηση. Μέρες μπαινόβγαινα στα τρία στέκια του νησιού που ήξερα πως πιθανόν να συχνάζει: το βιβλιοπωλείο της Πόλας Αποστόλου, τον Ελευθερουδάκη, το Πρακτορείο Τύπου.

Ήξερα πως κάποια στιγμή θα έρθει.

Τελικά τη βρήκα στο ράφι της Πόλας κι εκείνες τις μέρες την κουβαλούσα μαζί μου στο μαγαζί, στο σπίτι, στο καφενείο του Γιαλού με καφεδάκι σε στιγμές χαλάρωσης. Όμως η Δελημήτρου δεν σ' αφήνει να χαλαρώσεις. Οχυρωμένη πίσω από τον πάγκο του ψιλικατζίδικου στήνει περίτεχνα το δόκανο της ιστορίας της, τρέχοντας δυο παράλληλες ιστορίες. Τη μια της μπλόγκερ με την καθ-eμερινότητά της όπως την γνωρίσαμε. Την άλλη, την εντελώς προσωπική της, που μας απευθύνεται χαρίζοντάς μας εξαιρετικές στιγμές μιας γνήσιας γραφής. Είχα την αίσθηση διαβάζοντάς την πως δεν ήτανε μόνο το αίμα της που έβαφε την πένα, ήταν και το σπέρμα της αποκαλυπτικής γραφής της που γρήγορα θα μας δώσει καινούργια γεννήματα.

Να της ευχηθώ λοιπόν κι εγώ με τη σειρά μου καλή συνέχεια και να της χαρίσω μια ζωγραφιά της Μάρως κι ας είναι αυτός ο τρόπος μου να συμμετάσχω ψυχή τουλάχιστον και πνεύματι στην εκδήλωση που οργανώνεται προς τιμήν της στο βιβλιοπωλείο Παπασωτηρίου (απόψε Τετάρτη 9 του Μάη, στις 7 το απόγευμα)

Για το βιβλίο βέβαια έχουν γραφτεί πολλά.

Ξεχωρίζω ένα κείμενο που πιστεύω ότι άξιζε να γραφτεί για την Κωνσταντίνα Δελημήτρου και που πολύ θα ήθελα να το είχα γράψει εγώ!

γαστροσκοπούν ασυστόλως

Είναι φίλοι μου.
Στη μεγάλη του Hungry σχολή τους ξεχώρισα.
Στη μπλογκόσφαιρα εξακολουθούν να γαστροσκοπούν ασυστόλως.
Τυχαίο γευστικό δείγμα από την μπλογκοκατσαρόλα τους ...σημερινό:

O kopolozo,

που έπεσε μικρός στη μαρμίτα με το μαγικό viagra, μας δίνει τη συνταγή για να δούμε το kazandipi με άλλο μάτι και ...χωρίς δραμαμίνες!

Η Magica de Spell

Αποκαλύπτει μια αισθητική εμπειρία και πετάει τη σκούφια της για το δείπνο της βραδιάς των Χρυσών Σκούφων!

Ο Κ.Κ.Μοίρης

τραγουδά με το δικό του σκοπό: "Λίγα ψίχουλα ψωμάκι σου γυρεύω", ανατρεπτικός όπως πάντα κι επίκαιρος.

Απανεμίδες

Την Τσικνοπέμπτη στο νησί δεν την γιορτάζαμε.
Σαν γιορτή την έμαθα στο Πανεπιστήμιο από συμφοιτητές μου.

Τότε πήγαμε σε ταβέρνα ως εξ επιτούτοις. Τσικνίσαμε ή μάλλον τσικνιστήκαμε. Αυτός είναι ο σωστός όρος. Μέχρι δηλαδή τα δεκαεννιά μου την γιορτή -με τη σημερινή έννοια του "βγαίνω έξω και τρώω παϊδάκια"- δεν την ήξερα. Την είχα δει πάντως στον "καζαμία" της γιαγιάς μου.

Πιστεύω πως και η Τσικνοπέμπτη όπως και η επερχόμενη Valentine's day οφείλουν την δημοφιλία τους σε συγκεκριμένες επαγγελματικές τάξεις.

Για την τάξη των πραγμάτων τσικνίσαμε το μεσημέρι κάτι μπαρμπούνια που βρέθηκαν στην πλώρη μας. Οποία δηλαδή έκπληξις για το Ολαστακαρβουναίϊκο ...ψάρια!

Για μια ακόμα φορά απεδείχθη χρήσιμος ο εφήμερος Τύπος μετά των ενθέτων του. Διεκπεραιώθηκε στο ακέραιο η αποστολή του και το κοινωνικό έργο που επιτελεί. Εν προκειμένω, πιστέψτε με, δεν έχω λόγους να σταθώ ενάντιος. Κοινώς το διασκεδάζω. Έτσι κι αλλιώς ο καθένας μας χρησιμοποιεί το μέσον που έχει στη διάθεσή του -κάθε φορά- με τον τρόπο που πιστεύει καλύτερο.

Αυτό κάνουν οι μπλόγκερς, αυτό και ο Τύπος. Και οφείλουμε να δούμε, πως η ιστορία της ελεύθερης διακίνησης πληροφορίας και ιδεών μέσω διαδικτύου είναι τόσο καινούργιο πράμα που κάθε μέρα πλάθεται και αναπτύσεται με μια δυναμική ασύληπτη. Ήδη 200.00 περίπου blogs την ημέρα στήνονται παγκοσμίως. Είναι από μόνο του ένα γεγονός που δεν περνά απαρατήρητο και κυρίως δεν μπορεί να κριθεί με τίποτα απ' όσα ξέραμε ως τώρα. Χτίζεται, διαμορφώνεται διαρκώς και μέρα με τη μέρα ανακαλύπτει και τους νόμους και τους κανόνες του.

Γι αυτό προβληματίζομαι όποτε προκύπτει θέμα. Ή ακόμα χειρότερα όταν το θέμα δεν είναι καν θέμα, αλλά οι ίδιοι με την ανακύκλωση και την ενδοσκόπηση το τραβάμε από τα μαλλιά. Αυτή είναι και η χαρά του σχολιαζόμενου ακόμα κι αν είναι καταγγελόμενος. Τζόγος να γίνεται. Τζερτζελές, ακροαματικότητα, πωλήσεις φύλων. Το 'πε να δεις κι ο αλήστου μνήμης Αυγουστίνος, τον καιρό που πλάσαρε μαρίνα στο νησί:

"Περισσότερος περίπατος περισσότερος τζίρος"!

Χα, παρομοίως λοιπόν: περισσότερος θόρυβος, περισσότερες πωλήσεις, περισσότερη αναγνωρισιμότητα, αναγνωσιμότητα, επισκεψιμότητα.

Ο γράφων το έχει δει το έργο του δεκαλέπτου του Γουόρχολ και ομολογεί πως είχε μια γλύκα ανείπωτη. Όμως μέχρι εκεί. Ας ηρεμήσουμε κι ας αφήσουμε τα πράγματα να πάρουν το δρόμο τους. Το καλό κριθάρι ξεχωρίζει από το ζούφιο με τη βοήθεια του αέρα. Πετάς ψηλά το κριθάρι, το λιχνίζεις κι όσο πιο αλαφρύ είναι, τόσο πιο μακρυά πάει και κάθεται. Ο καθένας και το κάθετί ανάλογα με το βάρος του. Αν αφήσουμε να φυσήξει αέρας ζωογόνος στην καθημερινότητά μας και στα μπλογκ μας -αφού κι αυτά είναι κομμάτι της- τα πράγματα αργά ή γρήγορα θα μπούνε στη θέση τους. Θα κάνουν το δικό τους σωρό. Μακάρι να 'ναι σωστός καρπός κι όχι ζούφιο σώμα, μάνικα δίχως κορμί, πουκάμισο αδειανό, ένα αποκοσκίνιδο, μια απανεμίδα, ένα τίποτα.

Σήμερα πάντως όλα ήταν στη θέση τους. Τα ψάρια στο αλεύρι, οι ελεύθεροι σκοπευτές, ο opinel, ο Άκης, τα ραδίκια του φρυ'άνου, η Βίκυ Καγιά, τα μαγικά της τα κόλπα, το τηγάνι στη φωτιά, η τσίκνα, ...όλα.

Όλα λέμε!

Σημείωση: Η καλύτερη συντροφιά σ' ένα πιάτο τηγανητά μπαρμπούνια, τα λέγαμε και τις προάλλες σε άλλο post, είναι μια χεριά χόρτα βραστά. Τα άγρια ραδίκια του φρυ'άνου ή ραδίκια του βράχου ή αλιφόνια ή σταμναγκάθια, μικρά πικρά και δύσκολα στο μάζεμα, είναι η καλύτερη επιλογή μας.

Tip. Δεν τα βράζουμε παρά ελάχιστο. Ίσα-ίσα που να τους σπάσει ο τσαμπουκάς και να σερβιριστούν πράσινα-πράσινα και στεκάμενα. Όχι παραβρασμένα, όπως τα σερβίρουν για παράδειγμα στο κατά τ' άλλα καλό "Αλάτσι".