Monday, June 18, 2007

Μαγιάτικου εξάψαλμος. Έξοδος! 6/6

Τω καιρώ εκείνω (που λες αγαπητέ Άχταπε), που δένανε τα μαγιάτικα με αλυσίδα από ψιλό γαριδάκι και τα σκυλιά με τα λουκάνικα, κόβαμε μουρέλα το ψάρι και το στέλναμε στο φούρνο σκορδορίγανη, στη σχάρα λαδολέμονο με πατζάρι και πατάτα, στην κατσαρόλα για πλακί ή αλα σπετσιώτα.

Από τότε πέρασαν χρόνια κι άλλα χρόνια. Φτάσαμε εκτός από τη δικιά μας γούλα να πρέπει να ξεγελάσουμε και της Μάρως. Σα σχολείο ένα πράμα (σα να πρέπει να μάθουμε τη Νίνα να τρώει ψάρι). Αμ έπος στα εύκολα λοιπόν.
Από τα ρηχά ξεκινώντας, με το μόλις διακρινόμενο τσιμπίδι (όχι αυτό που τσιμπολογάτε τα φρύδια σας οι κυρίες) ούτε κι αυτό που γυρνά τις μπριζόλες ο Κοπολόζος... υπάρχει -το βλέπεις ήδη Κωστή- ειδικό εργαλείο που κάνει καλά τη δουλειά του, τα μικρά κοκαλάκια (βλέπε άνω αριστερά) τα αφαιρούμε ένα προς ένα προσεκτικά. Τα ανακαλύπτουμε εύκολα εμείς οι άρρενες. όπως ανακαλύπτουμε τα αξύριστα σημεία του προσώπου μας μ' ενα χάδι στα κόντρα. Τσιμπάνε!

Εδώ σαν σε ανοικτό βιβλίο βλέπετε τις σημειώσεις εμού του ιδίου. Με ένα κλικ επί της φωτογραφίας μάλιστα θα διακρίνετε εύκολα πως η πλευριά ή μήπως θα έπρεπε να πούμε η ...λούζα του μαγιάτικου εκουκκίσθη χοντροπίπερο ποικίλου χρωματολογίου (που θα το ζήλευε και η Χρωτεχ), αλάτι γουρνίσιο (ναι ναι fleur du sel de Mykonos!!!), χοντρό φιλεταρισμένο σκόρδο, λίγη ρίγανη, σταγώνες ελαίου (εδώ τρώγομαι να προσθέσω κι ότι άλλο επιθυμεί η γούλα υμών των καλλιτεχνών, αλλά συγκρατούμαι)

Μην εξηγούμε τα αυτονόητα καθότι ανοιχτό βιβλίο είναι πια η ζωή του (ας θυμηθούμε) δυομισόκιλου μαγιάτικου, που παίχτηκε σε τρεις γαστριμαργικές πράξεις μοιρασμένες σε έξι ψαλμούς.

Σώσον Κύριε...
Κλείνουμε το βιβλίο μας, να κάπως έτσι ΚΚμοίρη (κι ευχαριστώ για την αναφορά στην κακαβιά) πράγμα το οποίο πλέον μπορείς να εφαρμόζεις και με λυκουρίνο (και κουβέντα στον Αλέξανδρο).

Κλείνουμε πανταχόθεν και αφήνουμε το χρόνο να δουλέψει υπέρ μας και υπέρ του ιχθύος βεβαίως, σε ένα ήσυχο σημείο του ψυγείου μας. Προλαβαίνω εδώ την ερώτηση της προσφιλούς Μαρίνας λέγοντάς της ότι αποβραδίς ως το πρωί μια χαρά το βρίσκω, αλλά και παραπάνω δεν θα με χαλάσει από πλευράς χρόνου.

Από κει και πέρα τα πράγματα είναι απλά. Αν γλυτώσει το μαγιάτικο και δεν γίνει μεζεκλίκι πριν μπει στην κατσαρόλα, τότε το αντιμετωπίζουμε, όπως επιθυμεί η καρδούλα μας, μαγειρεύοντάς το με χίλιους τρόπους, καλά να 'μαστε.

Η δικιά μου εκδοχή, εκείνης της μέρας (βλέπε: "Μαγιάτικο λαχτάρησα" της 23ης Μαΐου), ισορρόπησε στην ακμή του ξυραφιού, ανάμεσα σ' ένα μπιάνκο Κορφιάτικο κι ένα αγαπημένο πλην τίμιο πλακί και βεβαίως τίποτα από τα δυο δεν έγινε, αφού οι ισορροπίες για να σταθούν χωρίς επικίνδυνα μπουντέλια και ακροβατισμούς, στέκουν κάπου στη μέση και το μόνο που διεκδικούν είναι ένα επιφώνημα επιδοκιμασίας από την πεντεμισάχρονη!

Εκτελεστικό!

Κόβουμε 5-6 κρεμύδια σε ροδέλες.
Κόβουμε 8 μέτριες πατάτες σε ροδέλες.
Λαδώνουμε ταψάκι, στρώνουμε κρεμύδια, δεύτερη στρώση οι πατατούλες, αλατίζουμε, πιπερώνουμε, προσθέτουμε ένα κρασοπότηρο νερό και ψήνουμε σκεπασμένο για 15 λεπτά. Κουνάμε λίγο το ταψί να μην κολήσουν τα υλικά μας.

Προσθέτουμε το ψάρι μας σαν πανωσήκωμα πάνω στο διόροφο κρεμμυδοπατατοκτίσμα μας, προσθέτουμε νεράκι αν κρίνουμε ότι χρειάζεται, αλατίζουμε ελαφρά το ψάρι και ψήνουμε πάλι σκεπασμένο επί 6-7 λεπτά.

Γυρίζουμε το ψάρι, κουκίζουμε ρίγανη, προσθέτουμε λίγο λάδι. στήβουμε ένα λεμόνι σε όλο το φαγητό μας και ψήνουμε ξεσκέπαστο για 4-5 λεπτά ακόμη.
Οι χρόνοι ψησίματος είναι σχετικοί μιας και εξαρτώνται από το ψάρι και τη θερμοκρασία που ισορροπεί ο φούρνος μας. Εμένα έμαθε πια κοντά στους 200, όπως ακριβώς έμαθε η γούλα μου να μην τρώει το ψάρι στεγνό από τους χυμούς του.
Σερβίρουμε!

Υ.Γ.1 Το βράδυ -εκείνη για την οποία μαγειρεύει ο...χαζοπατέρας- ζήτησε για πρώτη φορά στη ζωή της να ξαναφάει το μεσημεριανό φαγητό. Βολεύτηκε με δυο στυλωτικές φέτες ψωμί με λάδι και μπελτέ και πήγε εξίσου ευχαριστημένη για ύπνο.

Υ.Γ.2 Αλέκο επειδή σε πλέπω να την κάνεις την πατάτα, η συνταγή αυτή δεν έχει εφαρμογή με ...ψαρονέφρι. Επίσης αν σπάσει ο διάολος το ποδάρι του και ξεπέσεις σε ψάρι να θυμηθείς: ΤΗ ΜΕΜΒΡΑΝΗ ΔΕΝ ΤΗΝ ΨΗΝΟΥΜΕ.

Υ.Γ.3 Μπαμπάκη, ξέχασα κάτι;

Labels: ,

12 Comments:

Blogger Axtapos said...

Ομολογώ οτι περίμενα εναγωνίως την κατάληξη του Μαγιάτικου. Ανησυχούσα (!) διά το ενδεχόμενο να το φάγατε ωμό.. λόγω της δεδηλωμένης σας προτίμησης στα σούσια..
Με χαρά είδα οτι η Μάρω "έχει λόγο" στην κουζίνα σας.. Μια χαρά το ψήσατε. Εγώ θα το προτιμούσα με περισσότερο (πολύ) σκόρδο.. και λίγες φρέσκες ψιλοκομμένες ντομάτες.. Αλλά περί ορέξεως!

June 18, 2007 11:34 AM  
Blogger dimitris-r said...

@Αχταπος
Να 'σαι καλά!
Απ' ότι ξέρεις και νομίζω αναφέρεται παραπάνω, ένα τουλάχιστον στόμα στο σπίτι είναι σε τρυφερή ηλικία, το δεύτερο ξεπέρασε το όριο ασφαλείας, άρα η προς το πλακί σκορδάτη διάθεσή σου παρά το γεγονός ότι έχει ξαναπαρουσιασθεί εδώ και μάλιστα σε ...ξυλόφουρνο, σε μας είναι μια εναλλακτική επισφαλής για το προσδοκούμενο αποτέλεσμα να γεμίσουμε δηλαδή πεντεμισάχρονες κοιλίτσες!

Α, και δεν είμαι του σούσι... της λακέρδας είμαι!
Έτερον εκάτερον!-)

June 18, 2007 11:56 AM  
Blogger Axtapos said...

Μα η λακέρδα είναι "καλοψημένη".. από τα υλικά βέβαια.. Παίρνω λοιπόν πίσω τα περί σούσι..και καταννοώ την ευαισθησία της πολύ νεαράς κοιλίτσας!! Αρα και τα περί ορέξεως.. (τι έμεινε γμτ!)

Λακέρδα πολύ καλή έφιαχνε ο "καρντάσης".. ίσως ξέρεις σε ποιόν αναφέρομαι.. Στο Παρίσι καλοπερνά πλέον από 2 χρόνια..

June 18, 2007 12:13 PM  
Blogger Κώστας said...

ΚΙ ΕΓΩ της λακέρδας είμαι. Αλλά δεν έχω πετύχει ακόμη να την φτιάξω που να μην είναι λύσσα στο αλάτι.

Το μόνο που μπορώ να πληροφορήσω είναι οτι η λακέρδα είναι ένα σπέσιαλ ψάρι.Είναι σόϊ με παλαμίδα, τόννο, μαγιάτικο. Ξεχωρίζει απο ένα σημάδι που έχει στη μέση ακριβώς.

Βέβαια βλέποντας τις εικόνες στο πόστ σούρχεται να φάς το LCD.

June 18, 2007 3:47 PM  
Blogger Ο σκύλος της Βάλια Κάλντα said...

Μμμμμ, σιγά τώρα! Το Μαγιάτικο έχει γίνει μπαγιάτικο! Πφφφφ....

June 18, 2007 4:23 PM  
Anonymous mpsmpakis said...

"Μπαμπάκη, ξέχασα κάτι;"

Για την γκουρμέ πεντεμισάχρονη, όχι. Για τους σε ηλικία ψήφου, το μαγιάτικό σου προκαλεί και θέτει υψηλά τον πήχυ σε θέματα οίνου. ;^)

Γιαμ γιαμ....

June 18, 2007 5:33 PM  
Blogger asteroid said...

Την συνταγή δεν θα (τολμήσω να) την εκτελέσω (φυσικά), αλλά απήλαυσα το γράψιμο και φαντάζομαι την γεύση!
Κατά τα λοιπά, συντάσσομαι με τον Αλέκο (φυσικά)!!!
:-))

June 19, 2007 7:18 AM  
Blogger dimitris-r said...

@αχταπος.
Καλή του ώρα του Καρντάση.
Ξέρεις, έχω την εντύπωση πως έστω και για λίγες βδομάδες που λειτούργησε το μικρό του μαγαζάκι στο στενό της Αγίας Κυριακής ήταν το μόνο με καθαρή και ενδιαφέρουσα άποψη στη μαγειρική τα τελευταία χρόνια.
Σιγά μην τον άφηναν λοιπόν.
Κι ο χώρος σαν χαρτοπαιγνίο βολεύει καλύτερα το ...άρμεγμα!
"Αυτοεξόριστος" στο Παρίσι, αλλά όχι καλοπερασάκιας.

@κωστας.
Όποια συνταγή και να 'χεις, απλά λιγόστεψε το αλάτι. Κάπου εδώ στα κάρβουνα τον περσυνό Ιούλιο ή τον Αύγουστο έχω δώσει συνταγές.
Η λακέρδα δεν είναι ψάρι. Είναι τρόπος παρασκευής. Το ψάρι συνήθως είναι η παλαμίδα που γίνεται ...λακέρδα.
Σημάδι -"κάπου στη μέση ακριβώς"- έχει και το κορίτσι απέναντι, αλλά λακέρδα δεν θα την έλεγα!
Ζαργάνα ναι! Και γαζέλα ...ίσως!

@σκύλος της βάλια κάλντα.
Μπαγιάτικα δεν τρώει το μαγαζί. Σιτεμένα ναι!

@mpampakis.
Σωστός αλλά ...λίγος. Να ξανάρθεις με τον κηδεμόνα(μπουκάλι) σου.
:-)

@αστεροειδή.
Εκεί... εκεί, μαζί με τον Αλέκο, στη Βήτα κρεατοφαγική!
Είσαι ότι καλύτερο μπορεί να ανεχθεί ένας ψαροφάγος να ζει δίπλα του (σαν είδος).
Αυξάνεσθαι και πληθύνεσθαι. Κανένα πρόβλημα.

June 19, 2007 10:04 AM  
Blogger kostis-b said...

Η μεθοδικότητα,η αγάπη, η υπομονή και το μεράκι που σας χαρακτηρίζει όταν μαγειρεύετε, είναι ευρυτάτως γνωστά...
Οι ευφάνταστες και δεξιοτεχνικές, τω τρόπω, παρουσιάσεις, καθώς και
η γλαφυρότητα και πληρότητα των περιγραφών σας, όταν εξιστορείτε τις γαστριμαργικές σας περιπέτειες, είναι επίσης γνωστά και αυταπόδεικτα...(αρκεί μια γρήγορη περιήγηση μέσα σε τούτο το ιστολόγιο).Ως εκ τούτου θάταν περιττό να επεκταθώ.
Ήθελα, εδώ να εκφράσω τον θαυμασμό μου για την πληρότητα της υλικοτεχνικής σας υποδομής.
Μα... ειδικό τσιμπιδάκι για αφαίρεση αγκαθιών από το μαγιάτικο;
Από την παρουσίαση της συσκευής της "λουκανικοπαγίδας", του φιλτάτου kopolosou, είχαμε να θαυμάσουμε τέτοιο τεχνολογικό επίτευγμα.

June 19, 2007 4:04 PM  
Blogger Κώστας said...

Ωστε η κοπέλλα απέναντι έχει σημάδι; Ενδιαφέρον! :):):):)
Ας θυμηθούμε την μαρίδα. Δεν έχει ένα σημαδάκι στη μέση;
Πάμε στη μεγαλύτερη ξαδέλφη. Την μένουλα. Δεν έχει ένα σημαδάκι στη μέση;

Ετσι ακριβώς και μια "ξαδέλφη" της παλαμίδας. Η λακέρδα.
:):):):)

June 20, 2007 10:51 AM  
Anonymous kopoloso said...

Δεν κατάλαβα... Τι υπονοείτε για το "τσιμπίδι" μου; Το 'χετε δει;

Προσέξτε τι θα πείτε, διότι σας πληροφορώ πως με μια και μόνο επιδέξια λαβή δύναμαι να μετατρέψω τη χιλιοτραγουδισμένη λουκανικοπαγίδα μου σε Φοβερή Τηλεκατευθυνόμενη Ψαροπαγίδα (ΦΟ.ΤΗ.ΨΑ.)!
Κι άμα ξανανταμώσετε ζωντανό ψάρι εσείς εκεί κάτω... γράφτε μου.

June 20, 2007 1:22 PM  
Blogger dimitris-r said...

@Παρακαλώ kostis-b, μη με συγκρίνετε μ' αυτόν τον κοπολόζο. Θα τρίζουν με την ασέβειά σας τα οστά του Λεονάρντο Ντα Βίντσι!

@Κώστας.
Μα σας είπα η ...λακέρδα δεν είναι ψάρι!

@κοπολοζο.
Ήθελα απλά να τσεκάρω αν έχεις τσιμπίδι ή βάζεις τα μαγιάτικα να ξεκοκκαλιστούν μόνα τους.
Ξέρεις, βγάζει το ένα μαγιάτικο ένα κόκκαλο από άλλο μαγιάτικο και του λέει: είμαι μaλaκaς, μετά έρχεται η σειρά του άλλου: είμαι μaλaκaς και βίρα κόκκαλο...
κοκ.

June 21, 2007 2:01 AM  

Post a Comment

<< Home