Tuesday, October 30, 2007

Καλλιτέχνες - πειρατές, όχι απλοί μάγειρες!

Στους κινηματογράφους παίζεται το Ratatouille, η νέα ταινία της Pixar με τη συνεργασία της Walt Disney. Είναι ένας ύμνος στην κατσαρόλα, στη μαγεία της φωτιάς και των υλικών, στη γεύση και την απόλαυση του φαγητού.
Στην ταινία μας εισάγει, με το καλημέρα, η food friendly φωνή του Ηλία Μαμαλάκη, που αναφέρεται στον παριζιάνο Gusteau που έφυγε από τη ζωή αφήνοντας πίσω του ένα εστιατόριο, ένα βιβλίο και τον μύθο ενός μεγάλου σεφ.
Ραχοκοκαλιά της ταινίας είναι το μότο του σεφ: Όλοι μπορούν να μαγειρέψουν.
Όλοι μπορούν να ανακαλύψουν τη μαγειρική. Κι ο Ρεμί (ο Ρατατούης όπως θα μείνει γνωστός στο ελληνικό κοινό), ένας αρουραίος, πολύ νωρίς θα κάμει την πρώτη του, πολύ σημαντική ανακάλυψη:
αν συνδυάσεις δυο γεύσεις θα προκύψει κάτι εντελώς νέο.



Ανατροπές στη μπριγάδα
Από κει και πέρα όλα μπορούν να συμβούν. Ακόμα και να κερδίζει με το σπαθί του (κι εκ του αποτελέσματος) τη θέση του σεφ στο ιστορικό εστιατόριο ένας αρουραίος. Ακόμα και να διευθύνει την μπριγάδα ένας μούτσος –ο Λιγκουΐνι- που γι άλλο δεν προσελήφθη παρά για να κουβαλάει τα σκουπίδια. Κι όμως θα φέρει τη μεγάλη ανατροπή, κερδίζοντας όχι μόνο τη θέση του αρχιμάγειρα και την καρδιά της sous chef Κολέτ, αλλά και αυτό το ίδιο το εστιατόριο, αφού αποδεικνύεται γιος του Gusteau, άρα και μοναδικός κληρονόμος του.



Καλλιτέχνες-πειρατές
Σε πρώτη φάση θα αναλάβει να τον βάλει στο πνεύμα της κουζίνας η αγριεμένη Κολέτ, αρχίζοντας απ’ την αλφαβήτα:
-Έχε τον πάγκο σου καθαρό!
-Οι σεφ λένε λεκιασμένη ποδιά, καθαρά μανίκια!
-Για φρέσκα υλικά ή τα καλλιεργείς ή δωροδοκείς τον παραγωγό!
-Είμαστε καλλιτέχνες – πειρατές, δεν είμαστε απλοί μάγειροι
. Ακολουθούμε τις επιταγές του Gousteau, που έλεγε: σε κάθε πιάτο πρέπει να προσθέτετε κάτι απρόσμενο. Το απρόσμενο είναι η προσωπικότητα του σεφ. Εκείνο που χαρακτηρίζει τη δουλειά του, που τον κάνει να ξεχωρίζει.



Σουέλ ή όταν ο Μπραντ Μπερντ συνάντησε την Ιωάννα Καρυστιάνη

Μια κουζίνα διευθύνεται από έναν που δεν ξέρει να μαγειρεύει, με τη βοήθεια ενός αρουραίου. Ένα καράβι ταξιδεύει χρόνια από λιμάνι σε λιμάνι, φορτώνει, ξεφορτώνει κι ο καπετάνιος του τυφλός πορεύεται με τη συντροφιά κι ενίοτε την καθοριστική βοήθεια ενός γάτου. Είναι εντυπωσιακό πώς συνταξιδεύουν δυο ιστορίες. Ο αρουραίος Ρεμί κρύβεται από την οικογένειά του και τα μέλη της μπριγάδας στην κουζίνα. Ο καπτα-Μήτσος Αυγουστής απ’ τη γυναίκα, τα παιδιά του και το πλήρωμα. Από την ασφάλεια της υπόγειας αποικίας ο ένας στην αγριεμένη επιφάνεια της θάλασσας των ανθρώπων. Κι ο άλλος από την οικογενειακή «αγέλη» στη μοναξιά της γέφυρας, λύκος σωστός, μονάχος, με τα φαντάσματα που τον κυνηγούν και τον κρατάνε δεμένο με το σουέλ της μοίρας του. Ο καπετάνιος ανταπεξέρχεται στα δύσκολα, κλείνει φορτία, διεκπεραιώνει κερδοφόρους ναύλους, ξεφεύγει απ’ την αντίληψη των λιμενικών αρχών, των πλοιοκτητών και των συναδέλφων του. Ο Λιγκουίνι παρουσιάζει το ένα μετά το άλλο ονειρεμένα πιάτα. Κερδίζει την εκτίμηση της όμορφης Κολέτ, των πελατών, των κριτικών, πάντα με την καθοδήγηση του Ρεμί.



Έξοδος ή η πτώση της Mont Blanc.
Μια από τις σημαντικότερες στιγμές της ταινίας. Η δικαίωση του Μπερνάρ Λουαζό. Η (αυτο)κριτική στην κριτική με τα λόγια του Άντον Ίγκο:
«Η δουλειά του κριτικού είναι πολύ εύκολη. Ρισκάρουμε πολύ λίγα. Ακόμα και το μέτριο φαγητό όμως, είναι σημαντικότερο από την κριτική μας».
Ακόμα κι όταν όλα γκρεμίζονται, όλα χτίζονται ξανά. Με ζεστές κι αγαπητικές μυρωδιές φαγητών ελέω Γεράσιμου Σιακαντάρη. Στη θαλπωρή του έρωτα, κάπου στον Ασπρόπυργο στην αγκαλιά της Λίτσας. Στην αγαστή συνεργασία, μιας άρρηκτα δεμένης με δεσμούς αίματος και σύμπνοιας, αποικίας αρουραίων, που βάζουν τα δυνατά τους στην κουζίνα του Gusteau. Δημιουργούν το κορυφαίο πιάτο της βραδιάς, ένα παραδοσιακό ratatouille, δηλαδή ένα απλό, απλούστατο τουρλού.
Σίγουρα «δεν μπορεί να γίνει ο καθένας μας καλλιτέχνης, αλλά ο μεγάλος καλλιτέχνης μπορεί να έρχεται από οπουδήποτε», μπορεί ακόμα και μ’ ένα τουρλού, να σε φέρει ίσια πίσω στη γλύκα της παιδικής ηλικίας ρίχνοντας ακόμα και την Mont Blanc ενός Άντον Ίγκο στο πάτωμα!



Υ.Γ. Δεν ξέρω αν η ταινία θα αρέσει στα παιδιά όσο και ο Νέμο. Η εξάχρονη Μάρω πάντως άντεξε ως λίγο πριν το τέλος, παρά τις 2 ώρες Destroy Athens και μια παράσταση: Ροβινσώνας και Κρούσος στο «Μικρή Πόρτα», που προηγήθηκαν. Λίγο πριν το τέλος έδωσε το δικό της χρώμα στο φινάλε: μπαμπά θα πάμε για Bowling; Και πήγαμε! Εξάλλου μου είχε κάνει το χατίρι να με πάει να δω τον …«Ρατατούη», λίγο το ‘χεις;

Σημείωση: Είναι τρια βιντεάκια ακόμα να στηρίξουν αυτό το κείμενο αλλά αργεί το άτιμο το You Tube. Θα τα επαναφέρω σε τάξη αργότερα για κάθε ενδιαφερόμενο που θα θελήσει να ρίξει ακόμα μια ματιά στο ποστ.

Labels: ,

17 Comments:

Anonymous νικος said...

πολυ ωραιο αρθρο και καλα συνταγμενο

October 30, 2007 11:54 AM  
Blogger dimitris-r said...

@Ευχαριστώ Νίκο.

October 30, 2007 5:26 PM  
Blogger tsaperdona said...

o αποπάνω είναι σαν την μεσαία αδερφή μου.όλο η συνταξη την νοιάζει!
υγ και ούτε καν η σωστή σύνταξη(μετα τα 70)
υγ η άλλη!


θέλω τον ρατατούγι για να παίρω κομμάτια να τα βάζω στην εκπομπή!!
υγ τρέχω να τον δω!

ΚΑΛΗΜΕΡΑ!

October 31, 2007 10:48 AM  
Blogger fevis said...

Σας άρεσε η ταινία ε? Εμείς οι άχρηστοι άνθρωποι δεν την είδαμε ακόμα... Λέτε να μην συμφωνεί ο ψηλός με την (αυτο)κριτική?

October 31, 2007 6:59 PM  
Blogger peftasteri said...

Λίγους μήνες έλειψα από το νετ, τους φίλους και το σινεμά, και τώρα τι να πρωτοπρολάβω; Τα εξαιρετικά σας άρθρα ή τον Ρατατούη;

Ακολουθώντας την συμβουλή σας, ξεκινάμε οικογενειακώς με Πειρατές-Μάγειρες.

Εις αύριον τα σπουδαία.....

October 31, 2007 10:10 PM  
Blogger dimitris-r said...

@Αν περί συντάξεως ο λόγος τότε να προτείνω εναλλακτική τα πενηνταπέντε;
Αμ βρε Τσαπ. Άσε να ηρεμήσει λίγο το κορμί μας. Ξέρεις πόσες εκκρεμμότητες έχω να διεκπεραιώσω και τις αφήνω για τη σύνταξη;
Τα ταινιάκια δεν είναι παρά κλεψιμαίϊκα από την τρίτη σειρά καθισμάτων στην αίθουσα νομίζω 8 του ODEON STAR CITY στη Συγγρού της 27 τρέχοντος.
Με ζουμάκι στο κέντρο γι αυτό και κλέβει τις άκρες. Πάλι καλά βγήκε.
Δυστυχώς το φινάλε είναι 11 λεπτά και κάπου στα 160 Mb αν θυμάμαι καλά και ως άσχετος τεχνικά δεν ξέρω ούτε να το σπάσω στα δύο, ούτε και να του χαμηλώσω τον όγκο.
Αν κάποιος γνωρίζει ας γράψει εδώ ή στο scala@otenet.gr
Είναι καταπληκτικό το φινάλε!

@Fevis.
Δεν έχει ανάγκη ο ψηλός.
Ξέρει τι γράφει και γιατί το γράφει.
Στην αυτοκριτική όλοι έχουμε δικαίωμα ή μήπως θα έπρεπε να πω υποχρέωση;
Την ταινία να την δείτε βέβαια. Αργήσατε.

@πεφταστέρι.
Αισθητή η απουσία σου. Φρόντισε τώρα και τα σινεμαδάκια και τα μπλόγκια.

October 31, 2007 11:01 PM  
Anonymous Anonymous said...

Ο καπτα-Μήτσος Αυγουστής ήταν από τις πρόσφατες απολαυστικές συντροφιές που είχα διαβάζοντας.Η σύνδεση που κάνετε τώρα με την ταινία μου δημιουργεί ακόμα περισσότερο την επιθυμία να τη δώ!

ΥΓ.και το blog σας είναι πολύ καλή παρέα εδώ στη μακρινή (όχο και τόσο τελικά) Ινδία.
σας ευχαριστώ

November 01, 2007 6:21 AM  
Anonymous Σελιτσανος said...

Ενας τροπος ειναι να το περασεις στο windows movie maker.Πρεπει ομως να προσεξεις τι ειδος αρχειο ειναι (avi,mpeg vob κλπ)και να προμηθευτεις τους αναλογους converter απο το διαδικτυο.Μετα μπορεις να το κοψεις κομματακια.

November 01, 2007 12:17 PM  
Blogger dimitris-r said...

Ανέβασα πριν λίγο και το φινάλε της ταινίας. Είναι πολύ ζουμερό κι αξίζει να το δείτε.

@Ανώνυμε.
Χαίρομαι που φτάσαν τα "κάρβουνα" ως την Ινδία.

Η σύνδεση των δυο έργων εμπεριέχει την αυθαιρεσία των συνειρμών που προκαλεί καμιά φορά μια σκέψη που της αρέσει να ταξιδεύει ευχαριστημένη. Κι εγώ ομολογώ, είχα πολύ καλή διάθεση και χάρηκα δεόντως την ταινία.

Με την ευκαιρία, άκουσα πως:
Μες στις Ινδίες, μέσα στην πόλη της Καλκούτας
φράξαν τον δρόμο σ` έναν άνθρωπο
Αλυσοδέσαν έναν άνθρωπο ΄κει που εβάδιζε...
να προσέχεις!

@σελιτσάνε.
Ως ευ παρέστητε! Ούριος άνεμος εύχομαι να σας έφερε στ' ακρογιάλι μας (ο γιαλός ΚΑΙ ο Γιαλός με γιώτα - οχι που θα σου τη χάριζα), αλλά πέστε μου σοβαρά πιστεύετε ότι εγώ όλα αυτά τα τεχνικά τα αντιλαμβάνομαι;
Ξεχνάτε ότι εγώ είμαι συμπατριώτης προσφιλούς σας ευσταλούς και καλλικόμου κυρίας η οποία ζήτησε το πάλαι ποτέ από τον δάσκαλο οδήγησης:
-Εγώ δε θέλω να μάθω να οδηγώ στης Άνω Μεράς το δρόμο, έτσι κι αλλιώς στον Ορνό μένω!
Έτσι κι εγώ. Λίγο word λίγο μπλογκάρισμα και κανένα μεϊλάκι. Μη μου βάζεις δύσκολα λοιπόν.
Το σπάσιμο του φιλμ σε κομμάτια μ ενδιαφέρει πάντως.

Έρρωσθε ευδαιμονούντες υμείς και το χαρέμι σας!

November 01, 2007 3:56 PM  
Anonymous Σελιτσανος said...

Δυστυχως τα 32 μικρα ανθρωπινα κοκκαλακια δεν μου επετρεψαν να δω την ταινια.Μια αλλη ομως προσεγγιση ειναι αυτη της μεγαλης μου κορης,η οποια μετα την ταινια επιβεβαιωσε με ενθουσιασμο την αποφαση της να σπουδασει animation:"Τετοια θελω να φτιαχνω ".Απ' την αλλη ο ογκος ακαταλαβιστικων σχετικων περιγραφων της μικροτερης μου κορης δειχνει οτι μάλλον τα 9χρονα δεν τα πολυκερδισε.

November 01, 2007 6:33 PM  
Anonymous Σελιτσανος said...

Κι επειδη με προκαλεσες:οχι "ανταπεξερχεται" αλλα "αντεπεξερχεται

November 01, 2007 6:51 PM  
Anonymous Κ.Κ.Μ. said...

πόσο μ' αρέσουν αυτοί οι μπαμπάδες , πόσο μ' αρέσουν !

November 01, 2007 9:26 PM  
Blogger dimitris-r said...

@σελιτσάνος.
Ναι κλασσικό σφάλμα γραφής.
Και που να δεις πόσα μου διορθώνει η φίλη σου.
Εγώ είμαι πάντα ανορθόγραφος εξάλλου.

@ kkm.
Να θυμηθούμε την Παγκόσμια Νύχτα του Μπαμπά, να τους αφιερώσουμε ένα ποστ!

November 01, 2007 9:40 PM  
Anonymous λουίζα κ. said...

@Σελιτσάνε και Δημήτρη: σαν να μην πέρασε μια μέρα ε; Κάπου ανάμεσα σε Γεραλή και Δημητράκο σας άφησα, κάπου εκεί σας ξαναβρίσκω ;-)

November 01, 2007 9:55 PM  
Anonymous Σελιτσανος said...

Και Μπαμπινιωτη,και Μπαμπινιωτη...

November 01, 2007 10:13 PM  
Blogger witch of daffodils said...

δεν πρόκαμα (!) να δω την ταινία, κι αυτός ο άσπλαχνος γιος μου δε με πάει..

καλό μήνα:)

November 02, 2007 10:27 AM  
Blogger Λούκι said...

Η μαγειρική είναι ευλογία. Η μαγειρική είναι τέχνη, ας πούμε ζωγραφική. Έτσι τουλάχιστον την αντιμετωπίζω...

Καλημέρα

November 03, 2007 8:59 AM  

Post a Comment

<< Home