Sunday, August 27, 2006

Tα LSD της high tech εστίασης

Στα τέλη της δεκαετίας του ’60, ο Homo Americanus πατούσε το φεγγάρι. Σαν εφιάλτης πλανήθηκε, σαν παρελκόμενος γ-αστρονομικός χρησμός, ότι θα ‘ρθει μια μέρα που ο άνθρωπος θα τρέφεται με χάπια και πολτοποιημένη τροφή. Αντέδρασαν πρώτες οι πρωτογενείς τροφές. Σφίχτηκε τόσο που κοκκίνισε η ντομάτα, μελάνιασε η μελιτζάνα, πρασίνισε τ’ αγγούρι, άσπρισε σαν το πανί η φέτα, ανεχυντρώθηκε τεντώνοντας τ’ αγκάθια του ο αχινός, φορτώθηκε λαρδί ο χοίρος, γέμισε κόκαλα το ψάρι, σπίλωσαν κουκούτσια την καρδιά του καρπουζιού, πάγωσε το παγωτό… Αλίμονό μας. Τίποτα δεν θα ήταν στο μέλλον πιο ανυπόφορο από το να αποδεχθούμε πως η τροφή μας είναι δεδομένη, σε σχήμα, σε γεύση, σε θύμηση.

....................tomato water with sheets of jamon gelatin
Από τότε κύλησαν χρόνια κι άλλα χρόνια.
Ο γράφων δεν έτρωγε τη φέτα, έτρωγε όμως την πολτοποιημένη τυροβολιά (ένα είδος αριάν) που το λέμε στα μέρη μας γαλαχτιά. Δεν έτρωγε το λαρδί, τη ντοματόσουπα και τα φασόλια. Τα τελευταία, ενώ τα έτρωγε μικρός, λίγο πριν την εφηβεία έμαθε να μην τα τρώει και τα ξαναβρήκε, σαν νέα ανακάλυψη πια, πολύ αργότερα. Ήταν κι άλλα. Κι ακόμα ήταν και τροφές που δεν τις ήξερε, που ίσως να μην τις είχε ούτε ακουστά.
Μεγαλώνοντας η γούλα του εκπαιδεύτηκε, ανακάλυψε νέες γεύσεις, τόλμησε συνδυασμούς, άκουσε να μιλούν για τροφές, μεθόδους μαγειρικής, για απλά ή περίτεχνα πιάτα, έμαθε να επιθυμεί την τροφή του, να την αγαπάει, να τη λιγουρεύεται, να την ονειρεύεται, να διαβάζει και να γράφει γι αυτήν. Έμαθε πως:
- είναι τέχνη να μπορείς να φτιάξεις ένα πιάτο,
- είναι ενδιαφέρον να κτίσεις ένα νέο πιάτο με πρωτότυπους συνδυασμούς υλικών,
- είναι σημαντικό να μπορείς να εντάσεις τη δουλειά σου στον χώρο, στον χρόνο και στην κουλτούρα σου,
- είναι ακόμα σημαντικότερο να απολαμβάνουν με ευχαρίστηση οι άλλοι την προσπάθειά σου.

Δεν ξέρω πώς να το ορίσω διαφορετικά αλλά ας μου επιτραπεί να πω ότι, διαβάζοντας την περασμένη εβδομάδα, άρθρο του Επίκουρου με τίτλο: «Σενάρια Γαστρονομικής Φαντασίας» (σ’ ένα από τα ένθετα περιοδικά που κυκλοφορούν, μαζί με τις Κυριακάτικες εφημερίδες), ένιωσα αυτόν το ίδιο εφιάλτη να ζωντανεύει. Ιδιαίτερα όταν μελλοντικά απειλούμαι από κάποιον που θα:
«μας βάλει ακουστικά και μόνιτορ» ώστε να «γευόμαστε τα φαγητά με συναισθητικό τρόπο… θα βλέπουμε τα αρώματα, θα ακούμε τη γεύση, θα γευόμαστε την εικόνα… ήχοι… χρώματα… αρώματα»


Spherified cucumber caviar done tableside by waiters (using plastic syringe),

accompanied by fresh cheese (mató) and emulsified olive oil capsules

Θα διαφωνήσω με τον συγγραφέα, του οποίου εκτιμώ βαθύτατα την πένα, στην επισήμανση ότι:
............«η γαστρονομική επανάσταση είναι ante portas».
Ίσως βέβαια να είναι κι έτσι, αλλά πρέπει να περιμένουμε λίγο ακόμα, ώστε αυτή η επανάσταση να γίνει κτήμα του Λαού (της) χάριν του οποίου στις γιάφκες του «The Fat Duck» και του «El Buli», προετοιμάστηκε και οργανώθηκε με κάθε μυστικότητα από τους συντρόφους κομαντάντε Έστον Μπλούμενταλ και Φεράν Αντριά.

Κρατάω μικρά καλάθια, ιδιαίτερα όταν οι πολυεθνικές L’Oreal, Nestle, Kellogs, ηγούνται κλιμακίων με πολιορκητικές μηχανές νεώτερης τεχνολογίας όπως: functional foods, neutracenticals, μοριακή γαστρονομία, υγρό άζωτο, νανοτεχνολογία.
Κι αυτή η εισαγωγή των επαναστατικών ιδεών, σε πλαίσιο παγκοσμιοποίησης, ενίοτε με στοιχεία υπερβολής μήπως (αναρωτιέμαι) μετατρέπει καθ’ ημάς και καθ’ όλα άξιους στρατηλάτες τους Καραμολεγγο-Πεσκιο-Τσιγγο-Μαξεβάνηδες, από καβαλαραίους ελευθερωτές σε αναλώσιμους οπλονόμους που μοιράζουν τρίπτυχα εξόδου σε στρατιές πουράτων νεανίων και νεανιζόντων πουρών. Η επανάσταση γίνεται γι αυτές τις «ξελιγωμένες στρατιές» του Σαββατοκύριακου που τρέφονται και τρέφουν με πιστωτικές κάρτες κι αφοδεύουν τιμολόγια εξόδων, στις ανάπαυλες των μαχών. Όμως έτσι όπως μας λέει ο Rolland Barthes (Ψυχοκοινωνιολογία της διατροφής):
.............«Τελικά η τροφή θα χάνει σε ουσία και θα κερδίζει σε λειτουργία»

αλλά μέσα στην «αυστηρότητα της αντίθεσης ανάμεσα στην εργασία και στη χαλάρωση […]κινδυνεύει η παραδοσιακή γιορταστική λειτουργία της τροφής».

Αιώνες τώρα η γαστρονομία ακολουθεί την ίδια πεπατημένη τακτική όταν επαναστατεί. Δημιουργεί χάριν αυτών που την χρηματοδοτούν, είτε μέσα σε μαγειρεία παλατιών, είτε στις κουζίνες των αριστοκρατικών Αυλών.

Πάντα δε «οι υψηλές μαγειρικές (hautes cuisines) δημιουργούνται σε κοινωνίες με μεγάλο βαθμό διαστρωμάτωσης, διαφοροποίησης, κοινωνικής ανισότητας και πολυπλοκότητας»

(βλ. Stephen Mennell, Αποκλίσεις και συγκλίσεις στην ανάπτυξη της μαγειρικής κουλτούρας).


Το ενδιαφέρον των εταιριών δεν είναι καινούργιο. Τα κεκτημένα «της haute cuisine γίνονται κτήμα της βιομηχανίας τροφίμων, τα προϊόντα της οποίας δεν περιορίζονται σε πολύ στενά κοινωνικά στρώματα»(St. Mennell, στο ίδιο).

.egg with a shell and white made of coconut cream and a yolk

Ο φόβος επανέρχεται. Είναι ένας φόβος που προκύπτει από την επιδιωκόμενη τα τελευταία χρόνια αποδόμηση (και αναδόμηση) της τροφής, η οποία ενίοτε τείνει προς τον σοδομισμό της. Η αναφορά ονομάτων παραπάνω δεν ενέχει σπέρμα απαξίωσης στην εργασία των καταξιωμένων σεφ, ούτε και των αναφερομένων εστιατορίων. Ομολογώ την επιθυμία μου να απολαύσω ένα καλό δείπνο στους προαναφερθέντες ναούς της σύγχρονης γαστρονομίας. Εύχομαι αυτό να συμβεί πριν μπούνε σε εφαρμογή τα LSD της high-tech εστίασης.
Στο φινάλε ένα τριπάκι κρυμμένο σε μια «πίτα γύρο με απ’ όλα», στοιχίζει φθηνότερα και τα βλέπεις όλα …μα όλα!

---

Υ.Γ. Δίνω τη συνταγή της γαλαχτιάς για να μη μένουν κενά.

......

...... .Η γαλαχτιά......

Για ένα πιάτο θα χρειαστούμε:

100 γρ. τυροβολιά (ανάλατο μυκονιάτικο μαλακό τυρί)

1 κουταλιά αλάτι χοντρό

μια μόστρα παξιμάδι

νερό παγωμένο, όσο πάρει

Σε βαθύ πιάτο βάζουμε την τυροβολιά και ρίχνουμε λίγο λίγο το νερό πιέζοντας με ένα πηρούνι ώστε σταδιακά να γίνει ένας παχύρευστος χυλός. Προσθέτουμε σπασμένο το παξιμάδι σε μπουκιές και κουκίζουμε με το αλάτι.

Τρώγεται με το κουτάλι σαν παγωμένη σούπα.

Εϊναι ένα εξαιρετικό καλοκαιρινό δροσιστικό πιάτο, ό,τι πρέπει για να στρώσει το στομάχι.

Σημ. Οι φωτογραφίες είναι από πιάτα του Feran Adria τις οποίες βρήκα εδώ.


Labels:

29 Comments:

Blogger Composition Doll said...

Θα το φτιάξουμε, φίλτατε, μπας και στρώσει το στομάχι μας, μετά από τις κρεπάλες των τελευταίων ημερών, που κάναμε μετά του κουμπάρου σας και άλλων αναξιοτίμων μπλόγγερς...

Ο Θεός σας αγαπά, σας κρατά μακριά μας!

:p

August 28, 2006 12:32 AM  
Blogger Composition Doll said...

Kαι ρίξε μια ματιά στο μαίηλ το καλό!

August 28, 2006 12:39 AM  
Blogger dimitris-r said...

Ευχαριστώ για τη επισήμανση. Διορθώθηκε ήδη.
Να διευκρινήσετε με περισσότερα στοιχεία παρακαλώ. Έχω πολλούς κουμπάρους.

August 28, 2006 6:13 AM  
Blogger Composition Doll said...

Πόσους κουμπάρους έχετε, φίλτατε, που έχω τη χαρά να γνωρίζω ΚΑΙ εγώ?? Και διαβάστε Krotkaya, είναι η κουτσομπόλα της παρέας! :p

August 28, 2006 9:33 AM  
Blogger landlord45 said...

Ουδέποτε ο αυνανισμός έστω και επιστημονικά -με το συμπάθιο- υποβοηθούμενος εστάθη δυνατόν να υπερισχύσει της συνευρέσεως δύο ατόμων , έστω μετρίας εντάσεως.

Εγω με δοκιμαστικό σωλήνα και σοφόνια διπλής πίεσης δεν το κάνω και μεγάλη μπουκιά τρώω και μεγάλο λόγο λέω.

Αυτά και καλήν εβδομάδαν εύχομαι !

August 28, 2006 10:28 AM  
Blogger Juanita La Quejica said...

Αν και με μεγάλο σκεπτικισμό και επιφύλαξη για τον "αφρό των ημερών", ομολογώ ότι προσπάθησα δύο φορές να επισκεφθώ το Buli και στάθηκε αδύνατο. Οι κρατήσεις στο site μπλόκαραν με το που έγινε γνωστό ότι άρχισε να λειτουργεί και αυτή η υπηρεσία μέσω ίντερνετ. Από ό,τι είπαν μετά από αρκετές προσπάθειες σε φίλους Βαρκελωνέζους τον περασμένο Μάϊο, θα μπορούσαμε να κάνουμε κράτηση για του χρόνου την Άνοιξη. Λέω να προτιμήσω τα barάκια στα βουνά της Αραγωνίας, με τις migas τους και τα κορυφαία τυριά τους.

August 28, 2006 11:41 PM  
Blogger Krotkaya said...

πωπωπωπω!!! Ταβερνιαρη μου, φρίκη αυτές οι εικόνες από το μέλλον!

Με θεωρείς, εμένα, κουτσομπόλα, καλέ;;;

August 29, 2006 3:29 AM  
Blogger asteroid said...

Εγώ απ' όλ' αυτά θα μείνω και θα κρατήσω το "μία πίττα με γύρο"... Τυχαίνει, προσωπικά και παρά την κρίση της folie de grandeur, που μπορεί συχνά με προσβάλλει, να θεωρώ το σουβλάκι μεγαλειώδη διατροφική και γευστική επινόηση, αλλά και πλήρη τροφή! Ακόμη περισσότερο, καμμιά haute cuisine δεν είναι ικανή να με παρασύρει μακριά από τις απλές ψησταριές και να ακυρώσει την ακατανίκητη έλξη της τσίκνας!
Ούτε τα νέα πιάτα ούτε οι νέοι τύποι κι οι μορφές τροφών με θέλγουν. Με "όλα στα κάρβουνα' μεγάλωσα, έκανα στην πορεία και κάποιες παραχωρήσεις στην απλή αμερικάνικη κουζίνα του Νότου με ορισμένα θεσπέσια τηγανητά θαλασσινά ή πουλερικά, όπως μόνον οι μαύροι μπορούν να στα φτιάξουν και να στα συνοδεύσουν με υπόκρουση jazz και μια κανάτα παγωμένη ελαφριά μπύρα (αμερικάνικη κι αυτή) κι αυτό είν' όλο κι ας με συγχωρήσει κυρίως ο γαστρονόμος οικοδεσπότης (που πρέπει να ντρέπομαι και μόνο που πατάω στο μαγαζί του!!!).
Σε κάθε περίπτωση, πάντως, θα επιβεβαιώσω ότι τίποτε δεν σε φέρνει πιο κοντά με τους ανθρώπους και τίποτε δεν εμπνέει καλύτερες και βαθύτερες συζήτησεις κι εκμυστηρεύσεις από ένα τραπέζι φαγητού. Δεν είναι τυχαίο το ότι οι πρόγονοί μας επιδίδονταν στις φιλοσοφικές τους αναζητήσεις, κατά την διάρκεια συμποσίων! Έτσι κι εγώ, λοιπόν, που γενικά δεν μαγειρεύω, καλύτερο δεν έχω από το να φτιάχνω 3-4 απλά πράγματα και να τα σερβίρω στο τραπέζι της βεράντας, χάριν καλών φίλων και φιλοξενούμενων... Για τα υπόλοιπα φροντίζει η χαλαρή ατμόσφαιρα, η θεία γαλήνη κι η ησυχία του βραχώδους περίγυρου και οι συνδαιτυμόνες "λύνονται". Μακριά από μας η hi-tech εστίαση για πολλούς λόγους - ο πρώτος από τους οποίους είναι ότι τα πιάτα δεν χρειάζεται ούτε να κλέβουν την παράσταση ούτε να ξεστρατίζουν την συζήτηση προς τον τρόπο, με τον οποίο φτιάχτηκαν. Πρωταγωνιστές στο τραπέζι είμαστε εμείς κι όχι το φαγητό!
Αυτά (τα πολλά) και καλημερίζω και συμπαθάτε με, οι γαστρονόμοι...

August 29, 2006 10:17 AM  
Blogger Composition Doll said...

B612, με "απ' όλα"?

:p

August 29, 2006 2:11 PM  
Blogger asteroid said...

Ποτέ με "απ' όλα"! Βαρειές γεύσεις σπανίως εκτιμώνται από τον ουρανίσκο μας...

August 29, 2006 9:48 PM  
Blogger dimitris-r said...

Ax, cd. Που να ξέρω πόσους κουμπάρους μου γνωρίζετε;
Εσείς εξάλλου τους γνωρίζετε όλους εδώ!

My lord. Τί νεολογισμοί είναι αυτοί; Μετρίας εντάσεως συνευρέσεις; Ε; Και είναι αυτό κακό; Διακρίνω απαξίωση;
Υπάρχουν δύο άτομα που συνευρίσκονται σε ρυθμό ρελαντί,
καίνε δηλαδή... κάρβουνα και θα το κάνουμε θέμα; Είναι άνθρωποι με πάθη οι καλοφαγάδες.
Πάθος πρώτο... αγαπάνε το slow.

Χουανίτα. ?Vamos a tapear?
Ο Επίκουρος αναφέρει στο ΕΥ του Ιουνίου το Σαν Σεμπαστιάν ως "Μέκκα της Γαστρονομίας".
Έχει τα περισσότερα αστέρια Michelin ανά κάτοικο σ' όλο τον κόσμο. Δεκαπέντε αστέρια για 180.000 κατοίκους. Και δεν είναι μόνο τα αστεράτα, λέει, αλλά και τα tapas bar -τα pinchon των Βάσκων- προσφέρουν φαγητό που θα το ζήλευαν πολλά καλά εστιατόρια αλλού. "Η καλύτερη πόλη στη Δύση για τη γαστρονομία" δηλώνει ο Feran Adria για το San Sebastian.

κροτ. Οι εικόνες είναι το παρόν. Το μέλλον είναι invisible ακόμα. Δεν το φοβάμαι θα 'ρθει και θα 'ναι καλό.
Εξάλλου σήμερα τρώμε καλύτερα από χτες.
Όχι δεν σας θεωρώ κουτσομπόλα.

Αστεροειδή. Καιρός φέρνει τα λάχανα καιρός τα παραπούλια. Και πίτα γύρο και καλή μαγειρική -υψηλή και χαμηλή.
Ενδιαφέρον αυτό με τους μαύρους του αμερικάνικου Νότου αλλά δεν το κατέχω. Όπως δεν κατέχω από ντροπές και μαγαζιά(!;)
Είναι φορές που το φαγητό παίζει πρωτεύοντα ρόλο σ' ένα τραπέζι, στιγμές που δεν μιλάμε καν', που αφηνόμαστε σε άλλου είδους απολαύσεις.
Δεν είναι πάντα:
"πίναμε και καπνίζαμε
και την αγάπη βρίζαμε..."
ούτε και:
"Μες στην υπόγεια την ταβέρνα
μες σε καπνούς και σε βρισιές
[...]όλη η παρέα πίναμε εψές..."
Αλλά αυτό είμαι σίγουρος ότι το ξέρετε.
Την επομένη φορά που θα φανείτε στα μέρη μας, φροντίστε να μην είναι τόσο διακριτικό το πέρασμά σας. Αντέχουμε στις πιέσεις του Αυγούστου, δεν μας βαραίνετε.
Θ' ανάψουμε και κάρβουνα να το τσικνίσουμε.

August 29, 2006 10:29 PM  
Blogger asteroid said...

Φίλτατε Δημήτρη, ο αστεροειδής είναι εκ φύσεως διακριτικός και διστακτικός παντού και πάντα. Μη τον πολυπιστεύετε, όμως, όταν μιλάει για ντροπές και τα τοιαύτα, σε σχέση με το μαγαζί (το οποίο εκτιμά και τιμά δεόντως έτσι κι αλλοιώς από παλιά...).
Αν, πάντως, έστω και με την ιδιότητα του λάτρη της jazz, βρεθείτε στην ευρύτερη περιοχή της Ν. Ορλεάνης, π.χ., και σ' ό,τι έχει απομείνει απ' αυτήν, αναζητήστε ΤΕΡΑΣΤΙΕΣ γαρίδες, ψαρεμένες στον Κόλπο του Μεξικού, τηγανισμένες σε υπέροχο κουρκούτι, ή ζουμερό κοτόπουλο, τηγανισμένο κι αυτό το ίδιο ανάλαφρα. Μπορεί να σας τα φέρουν, μάλιστα, όχι σε πιάτο, αλλά σε καλαθάκι. Συνοδεύστε με ελαφριά, αμερικάνικη, πολύ παγωμένη μπύρα σε γυάλινη κανάτα και αφουγκρασθήτε κάπου από το βάθος έναν σχεδόν απόηχο κλασικής jazz από μικρό group με λίγα όργανα - τα βασικά μόνο - ή αργόσυρτου, κλαψιάρικου blues. Αφεθήτε, μετά... Κάπως έτσι τρώγανε και τρώνε ακόμα οι μαύροι, έπειτα από μια μέρα σκληρής δουλειάς. Δεν είμαι των τηγανητών, αλλά εδώ κάνω απόλυτη εξαίρεση (γιατί ΑΥΤΟ το τηγάνισμα είναι τέχνη)... και ταξιδεύω...
Ευχαριστούμε για την πρόσκληση - ειδικά καθ' ότι συμπεριλαμβάνει τσίκνισμα... Πριν από λίγες μέρες, αγαπημένη φίλη εκ Βρυξελλών μας ζόρισε κάτω απ' τους Μύλους να δοκιμάσουμε επί τέλους, σ' αυτήν την ηλικία, αχινοσαλάτα. Το κάναμε... καλή ήταν και με γεύση αρκούντως λεπτή... αλλά η τσίκνα μας έλειψε!!!
Καλημέρα!

August 30, 2006 9:23 AM  
Blogger emotional_anaemia said...

Εμένα, Μητσούλη δε με ανησυχούν αυτά. Φρονώ πως ο καθείς μπορεί να κάνει το κομμάτι του με ό,τι νομίζει. Αλλά η μέρα που θα κινδυνέψει ηγεύση θα είναι η ίδια μέρα που θα εκλείψει το σεξ.
Γι αυτό με βλέπεις cool. Όπως θα 'λεγε και η Θεοπούλα : "Άντε καλέ! Κόβεται το σεξ?"

August 30, 2006 9:57 AM  
Blogger Composition Doll said...

Ιιιιιιιιιιιι! ΔΕΝ ΤΟ ΠΙΣΤΕΥΩ, Β612!

Κι εσείς, φέτος το καλοκαίρι δοκιμάσατε αχινοσαλάτα????

Σας δηλώνω πως το θεωρώ καρμικό σημάδι!!!

:ppppppp

August 30, 2006 12:02 PM  
Blogger dimitris-r said...

Αστεροειδή. Και γαρίδες τηγανίζουμε στην ανάγκη. Και "αστακό του φτωχού" φιλεταρισμένο με σούμα και μέλι. Αλλά δες κι εδώ: http://www.jazznotes.blogsource.com/
Ποτέ δεν ξέρεις, μπορεί και να σ' ενδιαφέρει ένα ταξειδάκι στι 6/9/06.
Δ. Βασσιλάκης, R.Peterson και άλλοι, καθώς κι εμείς παρόντες και σίγουρα δεν τη βγάζουμε ξεροσφύρι.

Μάτζικα. Μα ούτε εμένα με ανησυχούν... ιδιαίτερα μετά τις προεκτάσεις που δώσατε με τον Λόρδο.
Εξάλλου δεν μπερδεύουμε τη σχέση μας με τη γεύση, με τη γεύση της σχέσης μας. Ποτέ!
Κι αν δηλαδή εκλείψει το σεξ, θα πεθάνουμε της πείνας; Πριτς!

August 30, 2006 2:10 PM  
Blogger asteroid said...

Δημήτρη, εκπλήσσομαι... ευχάριστα, φυσικά! Και απορώ : Το περασμένο Σαββατοκύριακο πώς και δεν υπήρχαν ακόμη αφίσες στο νησί για την βραδυά αυτή;
Θα το προσπαθήσω, αν και μεσοβδόμαδα δεν είναι τόσο απλό...

August 30, 2006 5:26 PM  
Blogger dimitris-r said...

Μα ούτε σήμερα υπάρχουν ακόμα αφίσες.
Θα είχαν επικαλυφθεί εξάλλου από κείνες του Cavoparadiso.
Το λεν' τα ραδιόφωνα ωστόσο!
Κρατήστε με ενήμερο για τα σχέδιά σας.
Και όσοι έτεροι ενδιαφερόμενοι ...εννοείται!

August 31, 2006 1:26 PM  
Blogger 7Demons said...

Δηλαδή μπορούμε να έρθουμε κι εμείς?
Και επιπλέον να ελπίζουμε σε μιά jazz βραδιά,άνευ βάρβαρης κρεατοφαγίας???

Τα-σας δίνουμε συγχαρητήρια για τη Σκάλα,χαμπάρι δεν παίρνετε εσείς-7. ;-)

August 31, 2006 11:08 PM  
Blogger asteroid said...

Jazz και ψάρια; Θα τρίξανε πολλά κόκκαλα στα κοιμητήρια του Νότου απόψε...
Παρ' όλ' αυτά, μια αγκαλιά μεγάλη σαν της jazz και της Λάκκας όλους τους χωράει!

September 01, 2006 9:24 AM  
Blogger Composition Doll said...

Πες μου ότι πήγες μαζί με το "πλήθος των Μυκονιατών" στα αποκαλυπτήρια της προτομής του Εθνάρχη...

:ppppppp

September 04, 2006 11:46 AM  
Blogger dimitris-r said...

7. Για τα συγχαρητήρια θερμές ευχαριστίες. ο.κ. όχι κρεωφαγίες και βαρβαρισμοί. Μα εσείς ούτε θαλασσινούλια τιμάτε. Τί να προσφέρει πια αυτό το μαγαζί; Ρόκα;

Αστεροειδή. Τα κοιμητήρια του Νότου, όπου κείτονται αναπαυόμενοι άπειροι χοληστερηνοπαθείς τεθνεότες μαύροι, είναι πολύ μακρυά. Θα χαρώ να τα πούμε και να τα πιούμε στην κερκίδα.

September 04, 2006 6:06 PM  
Blogger dimitris-r said...

Πλήθος ή όχι, δεν ήμουν εκεί.
Αέριζα τον ζέοντα μούστο στα βαρέλια μου.
Ενημερωμένη σας βρίσκω.
"Εξορίες, Αντιπαροχή, Παρακράτος" ήταν το πρώτο σύνθημα που γράφτηκε από τους γνωστούς-αγνώστους Αντιεθναρχικούς. Σκεπάστηκε ήδη από τα μάρμαρα και περιμένει τον αρχαιολόγο του μέλλοντος να το αναδείξει ως εύρημα πλέον.
Δεν συμφωνώ βέβαια -με το να την πληρώνουν τ' αγάλματα εννοώ- αλλά είναι μια θλιβερή ιστορία, αυτή η απόφαση (να στηθεί η προτομή).

September 04, 2006 6:42 PM  
Blogger Αθήναιος said...

Έχω να πω αρκετά, αν θεωρηθεί ότι κάνω κατάχρηση χώρου, να ανακληθώ στην τάξη. :-)

Ενας επώνυμος σεφ ή ένας σεφ που δουλεύει σε κάποιο από τα εστιατόρια της "νομενκλατούρας" ( πω πω κουμούνι θα γίνω με σας όλους που έμπλεξα...) δεν πληρώνεται για να φτιάχνει τα αγαπημένα πιάτα που έτρωγε ο ίδιος στο χωριό του και κυρίως δεν πληρώνεται για να σερβίρει στον πελάτη αυτά που ο τελευταίος έτρωγε στο δικό του χωριό. Γιαυτό ο κόσμος πάει στου Andria, για να ξεχάσει αυτά που έτρωγε στο χωρίο του και να επιβεβαιώσει στα μάτια τα δικά του και των συνοδών του, την κοινωνική του άνοδο.

Η υψηλή μαγειρική ήταν πάντα υπόθεση των εχόντων και κατεχόντων και δεν γίνεται ποτέ στα σπίτια αλλά στα εξοπλισμένα εστιατόρια όχι τόσο από βαρβάτους αρχιμάγειρες όσο από μια πραγματικά βαρβάτη μπριγάδα η οποία και σηκώνει στους ώμους της το βάρος της κουζίνας.

Σε αυτά προσθέστε το μάρκετινγκ και το ζήτημα της διατροφής ως παράγοντα υγείας και μακροζωίας και να σου η Νεστλέ να χρηματοδοτεί τον Αντριά. Αν σκεφτούμε δε, ότι η επαγγελματική εστίαση πολλών αστέρων έχει φύγει πλεόν από την Ευρώπη και έχει εγκατασταθεί ( και επαξίως ίσως) στην καρδιά της Αυτοκρατορίας, δεν είναι να απορούμε για το ποιος έχτισε τη φήμη αυτών των πρακτικών.

Αυτό εμένα δεν με βρίσκει αντίθετο. Φυσικά, ποτέ μου δεν θα έκλεινα τραπέζι τρεις μήνες νωρίτερα για να φάω στο El Bulli όχι γιατί δεν το αξίζει το εστιατόριο αυτό αλλά απλά επειδή έχω ζήσει το παραμύθι κουζίνα από μέσα και έτσι δεν ψαρώνω με αυτό.

Κατά την ταπεινή μου άποψη, η μαγειρική ως τεχνική, είναι πεπερασμένη και είναι ήδη γνωστή. Αυτό που αλλάζει, είναι η κοινωνία μέσα στην οποία υπάρχει και στην ερασιτεχνική μαγειρική, τα πρόσωπα που σε εμπνέουν. Στο σπίτι, λειτουργώ αποκλειστικώς έτσι και όλες μου τις καλές συνταγές τις έχω εμπνευστεί από ανθρώπους, συζητήσεις μαζί τους, κοινά βιώματα.

Στο μπλογκ μου κάτι φορές δεν γράφω τις προσωπικές ερωτικές μου ιστορίες αλλά στην πραγματικότητα περιγράφω στιγμιότυπα της μαγειρικής μου πορείας. Μαγειρεύω αναφορικά και αν η συζήτηση στην αρχαιοελληνική λέγεται συνουσία και αν η μαγειρική μου είναι συζήτηση, τότε ισχύει η μεταβατική ιδιότητα των Μαθηματικών. :-)

Κλείνοντας να πω ότι η ιδέα ότι θα συνδεόμαστε κάπως με τον υπολογιστή για να γευτούμε και να οσμιστούμε μου έφερε ένα τεράστιο και ελαφρώς πονηρο χαμόγελο και θα την πω τη βρώμική μου τη σκέψη. Ο Δημήτρης θα το θυμάται σίγουρα, η Ντόλλυ δεν νομίζω ήταν μικρή.

Στην ταινία "Μπαρμπαρέλα" ( που είναι από τις αγαπημένες μου, τρελλό και χιουμοριστικό κιτς), η (εξωγήινη) ηρωίδα όταν πέφτει στη Γη κουβαλάει μαζί της τα χαπάκια της, τα οποία παίρνει όταν θέλει να κάνει έρωτα με κάποιον. Απλά ενώνει τις παλάμες της με τον παρτεναίρ και that's it! Βγάζουμε αχνούς από τα αυτιά και τα μαλλιά τους γίνονται σγουρά.Ούτε γδύνονται, ούτε τίποτε.

Έλα όμως που η μικρή και άδολη εξωγήινη γνωρίζει το γήινο τρόπο συνεύρεσης και κόβει τα χαπάκια μαχαίρι...

Τα καημένα τα κομπιούτερ...

Enough said.

September 04, 2006 11:35 PM  
Blogger dimitris-r said...

Αθήναιε. Κατάχρηση χώρου; Μα τί λέτε; Κάνουμε το χωράφι άνω κάτω κι έρχεστε, το βρίσκετε και καλά σκαμένο, σπέρνετε τις σκέψεις σας, οι οποίες λίγο να σκάσουν μύτη από το έδαφος της οθόνης μας, να κεντρίσουν δηλαδή στου μυαλού μας την επιφάνεια, ευωδιάζουν.
Κρατώ ετούτο:
"...η μαγειρική ως τεχνική, είναι πεπερασμένη και είναι ήδη γνωστή. Αυτό που αλλάζει, είναι η κοινωνία μέσα στην οποία υπάρχει και στην ερασιτεχνική μαγειρική, τα πρόσωπα που σε εμπνέουν...". Στην τελευταία θα προοσθέσω και την καλή ή κακή διάθεσή σου.

Τέλος μια παράκληση, μη μας το χαλάτε, αφήστε να φαντασιωνόμαστε πως είναι οι προσωπικές σας ιστορίες και πως και μεις όπως κι εσείς θα γράφουμε, θα μαγειρεύουμε και θα ερωτευόμαστε τόσο καλά όσο εσείς.

Αναφωνώ μαζί σας:
"Τα καύμένα τα κομπιούτερ"!

September 05, 2006 7:07 PM  
Blogger Αθήναιος said...

Οι προσωπικές ιστορίες είναι πάντα αληθινές. Εκτός από αυτή με τον Πλοίαρχο Νέμο. Μέχρι και η ιστορία με τον "Καθηγητή και τον Μάγειρα" είναι αληθινή στον πυρήνα της και οι καλύτερες ιστορίες, δηλαδή τα καλύτερα επεισόδια της ζωής μας και οι καλύτεροι οι άνθρωποι και φυσικά τα καλύτερα μαγειρέματα, είναι μπροστά μας. :-)

September 05, 2006 9:30 PM  
Blogger dimitris-r said...

Ησύχασα τώρα.
Μάλλον έκανα τη λάθος ανάγνωση σε φράση του προηγούμενου σχολίου σας.

Κι όσο για του μέλλοντος τις μέρες -ω ναι- "σαν μια σειρά κεριά που είν' αναμένα" ή ας μου επιτραπεί η παράφραση ...σα μια σειρά αχινοί που είναι για μένα, τα καλύτερα είναι πάντα μπροστά.

September 05, 2006 9:48 PM  
Blogger asteroid said...

Τα καλύτερα είναι - και πρέπει να είναι - πάντα μπροστά, Δημήτρη, αλλά ελπίζω όχι ως αχινοί!.. Εκτός κι αν υπονοείς πως τα καλύτερα κρύβονται πίσω από ή ανάμεσα σ' αγκάθια, για να προστατευθούν μέχρι να τα βρούν εκείνοι, που είναι προορισμένοι να τα βρουν. "Είναι κι αυτή μια στάσις, νοιώθεται...".
Από την άλλη πλευρά, για λόγους απρόβλεπτους, δεν θα μπορέσω τελικά να παρευρεθώ απόψε. Τα κεράκια των ημερών ενός ανθρώπου, στον οποίο επαγγελματικά οφείλω πολλά - ίσως και όλα - έσβησαν κι έλιωσαν για πάντα, απότομα κι αδόκητα...
Επιφυλάσσομαι, όμως!

September 06, 2006 11:04 AM  
Blogger dimitris-r said...

Υγεία και χρόνους αγαπητέ να σας αφήνει.
Κι εμείς με υγεία πάντα εδώ θα είμαστε.
Ήτανε μια καλή βραδιά παρεμπιπτόντως.
Όσο για τ' αγκάθια... δεν είναι τέτοια ψιλά που θα μας εμποδίσουν ν' αγκαλιάσουμε κάτι δικό μας. Πόσο δε μάλλον, όταν μας αρέσει κιόλας.

September 08, 2006 6:49 AM  
Blogger Composition Doll said...

Τελικά, πρέπει να χιονίσει στο αμφιλεγόμενο νησί σας, για να δούμε νέο ποστ?

September 08, 2006 10:38 AM  

Post a Comment

<< Home