Wednesday, October 11, 2006

Αφίσες μαγειρεύει ο Δημήτρης Αρβανίτης

Μια σειρά από γιορτές διοργανώνονται σε όλη την Ελλάδα με αφορμή το φαγητό. Το σκηνικό στήνεται συνήθως γύρω από ένα τοπικό προϊόν.
Στην Άνδρο εδώ και πέντε χρόνια στήθηκε μια τέτοια γιορτή αρχικά στη Χώρα και τα τελευταία χρόνια σε μια αετοφωλιά, στο ορεινό χωριό Φάλλικα.
Φέτος τον Ιούλιο, ένας φίλος που έμαθε ότι πάω στην Άνδρο για το Φεστιβάλ Γαστρονομίας, μου έγραψε:
«Το Γαστρονομικό πανηγύρι της Άνδρου δεν είναι κανένα σπουδαίο. Δεν ξέρω φέτος...»

Ναι, δεν μπορώ να πω πως είχε και πολύ άδικο. Η αλήθεια είναι πως σαν Φεστιβάλ δεν είναι σπουδαίο. Είναι ένα πανηγύρι, το οποίο όπως όλα τα πανηγύρια απευθύνεται στους κατοίκους ενός τόπου.
Είναι ένα τοπικό γεγονός, μια αφορμή να βρεθούν οι Ανδριώτες ξενιτεμένοι ή όχι, και η όποια προσπάθεια υπήρξε ώστε να περάσει προς τα έξω, σταμάτησε ήδη από τον τρίτο χρόνο της ζωής του. Έμεινε ο τίτλος, ίσως μόνο για να θυμίζει ότι η αρχική ιδέα ήταν να ξεκινήσει στην Άνδρο ένα πολιτιστικό γεγονός με αφορμή τη γαστρονομία του Αιγαίου και της ευρύτερης Μεσογείου.
Ήταν μια ωραία ιδέα που πλαισιώθηκε από μουσικές εκδηλώσεις, θέατρο, κινηματογράφο, μαγειρικές, αφιερώματα σε τόπους και σε προϊόντα.
Ήταν γλέντι, ψυχαγωγία, προβληματισμός, μάθηση, επαφή με άλλες κουλτούρες.

Σήμερα που η μια εβδομάδα της διάρκειας συρρικνώθηκε σε ένα διήμερο, το φεστιβάλ μπορεί να έχασε (προσωρινά εύχομαι) το γαστρονομικό του περιεχόμενο, τον παιδευτικό του χαρακτήρα και τον διεθνισμό του, βρήκε όμως τη ζεστασιά και την ταυτότητα που του έλειψε στην αρχή. Πιστεύω μάλιστα ότι έχοντας σαν βάση αυτό το ελάχιστο μπορεί κανείς χρόνο με τον χρόνο να μετρά τις δυνατότητες κοινού και διοργανωτών και να γεμίζει τα κενά, να προωθεί όσα πιθανόν πιστεύει ότι μπορεί να παρουσιάσει. Ήρθε δηλαδή, προ πενταετίας, κάπως έτοιμο, στημένο και η Χώρα δεν το άντεξε. Χρειάστηκε να αλλάξει έδρα να πάρει τα βουνά για να βρει τη μαγιά και τη ζεστασιά της παρέας που το αγκάλιασε, το έδεσε με την τοπική κοινωνία κι έγινε υπόθεση των ανθρώπων που το οργανώνουν. Στα Φάλλικα δίνεται η δυνατότητα για μετρημένη μεν αλλά ουσιαστική διοργάνωση με αγάπη για τη μαγειρική των τοπικών (μικρών και μεγάλων) κοινωνιών.

Ωστόσο παρά τις δυσκολίες και τις αδυναμίες του το Φεστιβάλ έχει στοιχεία ενδιαφέροντα, για τα οποία εγώ παίρνω το πλοίο μεσοκαλόκαιρα και ξεφεύγω για λίγες μέρες:

-Πρώτο, τη συνέπεια της επί 5 χρόνια συνεχούς παρουσίας, σ' ένα ήσυχο και όμορφο νησί σαν την Άνδρο,
-δεύτερο, την αγκαλιά των πανηγυριωτών από τα Φάλλικα που το διοργανώνουν,
-τρίτο, τον ζήλο της θεατρικής ομάδας που ανεβάζει μια ιδίοις αναλώμασι επιθεώρηση κάθε χρόνο,
-τέταρτο το άφθονο, κι εξαιρετικό βιολογικό κρασί που χορηγεί η οικογένεια Γεώργα,
-πέμπτο την ψυχή που ακουμπάει σ’ αυτή την ιστορία ο Γιώργος Δάμπασης και
-έκτο τον γραφίστα Δημήτρη Αρβανίτη μόνιμο δημιουργό της αφίσας του Φεστιβάλ.

Άφησα τελευταίο τον άνθρωπο που μαγειρεύει τις αφίσες.
Φέτος ήτανε το τιμώμενο πρόσωπο του φεστιβάλ. Αφορμή για να γράψω δυο λόγια στάθηκε η σειρά των αφισσών τις οποίες για πρώτη φορά είδα όλες μαζί συγκεντρωμένες.
Μια μικρή συλλογή.
Ένας συλλεκτικός θησαυρός που κοσμεί την Άνδρο κάθε χρόνο, τραβώντας το μάτι του επισκέπτη.

Ο Αρβανίτης δεν χρειάζεται από μένα την αναγνώριση. Είναι ένας από τους κορυφαίους Έλληνες γραφίστες με διεθνή αναγνώριση. Είναι ο άνθρωπος που ανοίγει δρόμους στη γραφιστική. Οι δουλειές του συζητιούνται κάθε φορά για την αρτιότητα και την πρωτοτυπία τους.
Στην Άνδρο, που κάθε χρόνο δραστηριοποιούνται σημαντικά Ιδρύματα Τέχνης όπως το Γουλανδρή και το Κυδωνιέως, η κολλημένη στους τοίχους και στις βιτρίνες των καταστημάτων αφίσα του Φεστιβάλ είναι από μόνη της εικαστικό γεγονός.
Στόχος της αφίσας είναι να μην περάσει απαρατήρητη, να μεταφέρει ένα μύνημα, να ενημερώσει.
Πότε παίζοντας με την Τέχνη της ζωγραφικής (που η Άνδρος αγκαλιάζει κάθε χρόνο), πότε με τις τιμώμενες χώρες κι άλλοτε απλά και μόνο με τα υλικά ή τα σκεύη, ο Αρβανίτης χτυπάει διάνα. Αφαιρεί τα περιττά και δουλεύει μεγάλες επιφάνειες. Η αφίσσα οφείλει να λειτουργήσει σαν ντουντούκα. Να αγγίξει τον περαστικό και να μη χαθεί μέσα στον όγκο της τυπωμένης πληροφορίας. Ο δημιουργός συνθέτει πληροφορίες και υλικά κι ύστερα αποβάλει ότι περισσεύει ώστε να μεταφερθεί σαφές το μήνυμα.
Το προϊόν -οι αφίσες της πενταετίας του Ανδριώτικου φεστιβάλ- το οποίο παραθέτουμε εδώ, μιλάει μόνο του. Τα πολλά λόγια είναι περιττά.

...................Άνδρον μοι έννεπε πιάτα πολύφαγα

Η Άνδρος γαστρονομικά φημίζεται για τον λαμπριάτη, τα διατηρημένα στη γλίνα λουκάνικα και τις φουρτάλιες της.

Ο λαμπριάτης είναι αρνί γεμιστό με ρύζι που ψήνεται σε μεγάλες πήλινες γάστρες σε ξυλόφουρνους.
Στο πλαίσιο του «Φεστιβάλ» διοργανώνεται κάθε χρόνο διαγωνισμός φουρτάλιας. Έζησα τρεις φορές την εμπειρία της γευστικής δοκιμασίας και είχε πολύ ενδιαφέρον, όχι μόνο από πλευράς εδέσματος αλλά και μελών της κριτικής επιτροπής. Την πρώτη χρονιά δοκιμάστηκαν 48 φουρτάλιες, ένα πραγματικά ανυπέρβλητο ρεκόρ συμμετοχής.
Η παραδοσιακή φουρτάλια που δεν είναι άλλο από ξαδερφάκι του καγιανά, της τορτίγιας ή του κλασσικού πιάτου «πατάτες με αβγά» με το οποίο πιθανόν μεγαλώσαμε όλοι μας, έχει τα εξής χαρακτηριστικά που την κάνουν ξεχωριστή.
-τα υλικά της τηγανίζονται σε γλίνα (λίπος χοιρινό)
-περιέχει Ανδριώτικο λουκάνικο
-κομματάκια παστό λαρδί

Ήδη διαβάζοντας κανείς μέχρι εδώ πιθανόν να νοιώθει πως είναι αρκετά βαρύ φαγητό. Πιθανόν! Αλλά μια καλομαγειρεμένη φουρτάλια είναι ένα απολαυστικό και χορταστικό πιάτο που βγάζει τα Κυκλαδίτικα σπίτια από τη δυσκολία όταν χρειάζεται να φτιάξουμε κάτι εύκολο και γρήγορο. Είναι το κολατσιό που παίρνει μαζί του ο ψαράς, ο οικοδόμος, ο γεωργός μιας και τρώγεται ευχάριστα ακόμα και κρύο.

Υπάρχουν παραλλαγές, είτε ανοιξιάτικες, είτε καλοκαιρινές, που κάνουν μια φουρτάλια ενδιαφέρουσα ακόμα και για όσους δυσκολεύονται με τα χοιρινά. Εξαιρετικές εκδοχές είναι η καλοκαιρινή με λυράκια (τοπικό είδος κολοκυθιού), η ανοιξιάτικη με φρέσκα κουκιά κι ακόμα με αγγινάρες και άλλα τέτοια γαργαλιστικά.

Ο Δημήτρης Αρβανίτης φέτος με την αφίσα που ετοίμασε -ή μήπως θα έπρεπε να πώ σμίλεψε;- με τον μινιμαλισμό και την ευστοχία που διακρίνει τις δουλειές του παρουσίασε ένα αβγό στο οροπέδιο μιας κομένης πατάτας σκαλισμένης έτσι που να σε προδιαθέτει να ανεβείς το βουνό και να φτάσεις στα Φάλλικα. Σε προκαλεί ακόμα να σκεφτείς την απλότητα των υλικών που συνδέονται για την επιτυχία ένος νόστιμου πιάτου.
Για του χρόνου ποιος ξέρει; Σίγουρα θα μας πάει ένα βήμα παραπέρα, αφού ξέρουμε και ξέρει πως αν δεν σπάσεις αβγό φουρτάλια δεν τρως.

-------------- Μεζεκλίκι εξαιρετικά αφιερωμένο

Να χαρίσω μια συνταγή –αρέσουν και του Αρβανίτη τα μεζεκλίκια- μικρά κρεμμυδάκια τουρσί, που είναι ωραία για να συνοδέψουν τους μεζέδες μας, να δώσουν ξιδάτη πενιά στις σαλάτες μας, και σπιρτάδα στα σάντουιτς που φτιάχνουμε.
Εγώ απλά θα έβαζα στα πληγωμένα από τις χαρακιές κρεμμυδάκια, πιπέρια ακοπάνιστα –κυρίως μαύρα και πράσινα- και θα πρόσθετα στο βάζο ένα δάχτυλο λάδι για να προστατεύει και να μαλακώνει την αψάδα.

Κρεμμυδάκια ξιδιαστά

-μικρά ξερά κρεμμυδάκια (όσα θέλουμε)
3 μέρη ξίδι
1 μέρος νερό
αλάτι

Εκτέλεση:
Καθαρίζουμε τα κρεμμυδάκια και αφού τα πλύνουμε, τα χαράζουμε γύρω-γύρω με μαχαιράκι. Τα βάζουμε μαζί με αλάτι σε μεγάλο βάζο, το οποίο γεμίζουμε με ξίδι και λίγο νερό. Σε 20-25 μέρες είναι έτοιμα.

Η συνταγή είναι από το βιβλίο «Νοστιμιές από την Άνδρο» της Ευφροσύνης Πανταζή Βασταρδή, εκδόσεις “Blue Bolt One”, Αθήνα 2003.



Labels:

10 Comments:

Blogger Αθήναιος said...

Φοβερό ποστ! Αυτός που έκανε το σχόλιο για το φεστιβάλ της Άνδρου, μπορεί να ζήλευε που δεν μπορούσε να έρθει. ;-)

Ονειρεύομαι ένα δικό μας φεστιβάλ, σας τα έχω ήδη πει. Στην Αγία Παρασκευή ή στη Μύκονο. Για μας, τους φίλους μας και τα παιδιά τους. Μαγειρέματα εξοντωτικά, πιώματα διονυσικά και συζητήσεις από τη Δύση μέχρι την Ανατολή του ηλίου.

Εγώ είμαι μέσα. Πάντα έτοιμος, με το μαχαίρι ανά χείρα και την καρδια να φλέγεται από συνταγες και μενού.

October 13, 2006 9:34 PM  
Blogger dimitris-r said...

Ααα! τον ζηλιάρη, λέτε ε;
Καλώς ονειρεύεστε. Το τελευταίο φεστιβάλ εδώ σε χώρο δικό μου μέτρησε καμιά εκατοστή μικρούς μεγάλους συνδαιτυμόνες. Ξέρετε τί εννοώ... δέλφακα έναν θύομεν κι ότι ήθελε προκύψει εξ αυτού του ιδίου. Πνιγμένα τα κέφια σε εβδομήντα δύο φιάλες οίνου κι έμεινε και κάβα.
Δεν εννοείτε αυτό βέβαια;

Και πάλι σας ενημερώνω, μην ακούτε λόγια, θα είμαι δουλευταράς, υπάκουος βοηθός και καλός μαθητής κι αν τα υλικά μου πουν κάτι μπορεί και να τους δώσω ένα φιλί.
Δεν έχω συνταγές. Μου προκύπτουν πράγματα.
Σαν όπως χτες που η Μπάγκα είχε ψιλό πολύ ψιλό σμαριδάκι. Λίγο μου φάνηκε και τρώγαμε δυο μέρες με το κρεμμυδάκι στο τηγάνι την πρώτη, σαβόρε με τη συντροφιά φακής τη δεύτερη.
Χώρια που μου φάνηκε λίγο για να μερέψει την καρδιά μου και πήρα και δυο χούφτες λαχταριστές σαρδέλες. Δεν τους έδωσα περιθώρια. Καθαρίστηκαν ξεκοκκαλίστηκαν αλάτι λεμόνι λάδι καπαρόφυλλα πιπέρι κι εκεί να δείτε γλάροι πάνω τους.

Σας χαίρομαι τους επαγγελματίες. Ξέρετε τί θέλετε δεν αφήνετε πράγματα στην τύχη.
Επιμένετε για παιδιά και μάλιστα από τη Δύση μέχρι την Ανατολή;

Ακονίζω καλά τον opinel και δηλώνω παρών.
Την καλημέρα μου κι ευχαριστώ!

Υ.Γ. Το ποστ είναι ανεβασμένο χτες Παρασκευή 13 κι όχι Τετάρτη 11. Ίσως γιατί έσωσα ως draft την εικονογράφηση το βράδυ της Τετάρτης.

October 14, 2006 9:18 AM  
Blogger asteroid said...

Το post αυτό, φίλε Δημήτρη, μου δίνει την ευκαιρία να πω ξανά μ' αυτή την ευκαιρία πόσο θάχε ανάγκη η Μύκονος από τέτοιες εκδηλώσεις - ακόμη κι αν δεν οργανώνονταν με βασικό ή μοναδικό άξονα την τοπική μαγειρική ή τα τοπικά προϊόντα.
Εύχομαι, ελπίζω, θέλω να πιστεύω πως έχει ωριμάσει ο καιρός για να γίνουν κι άλλα πράγματα στην Μύκονο, που να έχουν πιο πολύ στο επίκεντρο τους μόνιμους κατοίκους, ντόπιους ή μη, τους πιστούς επισκέπτες ολόκληρης της χρονιάς, που δεν ενδιαφέρονται τόσο για την νυχτερινή ζωή, και να προβάλλουν κι άλλες πτυχές του νησιού και της κοινωνίας του. Η πλατεία της Άνω Μεράς θα ήταν ιδανική για τέτοιο σκοπό. Οραματίζομαι για ένα έστω Σαββατοκύριακο, που θα μπορούσε να μη είναι και στην καρδιά του Καλοκαιριού, τις γύρω ταβέρνες να προσφέρουν τοπική ή Κυκλαδίτικη κουζίνα, την Αίθουσα των Εκθέσεων να παρουσιάζει δείγματα τοπικής χειροτεχνίας, πάγκους με βιβλία Μυκονιατών και Κυκλαδιτών (υπάρχουν αρκετοί κι αρκετά, το ξέρεις), ομιλίες, παρουσιάσεις...
Οραματίζομαι πολλά, το ξέρω. Δεν είναι απίθανο, όμως. Αρκεί να αλλάξει λίγο η οπτική γωνία, η στόχευση. Άλλα νησιά οργανώνουν τέτοια πράγματα για να προσελκύσουν κόσμο, που δεν έχουν, που δεν πηγαίνει στον τόπο τους. Η Μύκονος θα μπορούσε να το κάνει, για να εμπλουτίσει την εμπειρία του κόσμου, που ούτως ή άλλως πηγαίνει κι είναι πάντα πολύς κι ανάμεσά τους υπάρχουν πολλοί, που αναζητούν κάτι διαφορετικό. Πρακτικά κι ωφελιμιστικά μιλώντας, αν πρέπει, ας πούμε, δηλαδή, πως δεν γίνεται για νάρθει πελατεία (γιατί πελατεία υπάρχει μπόλικη έτσι κι αλλοιώς, αλλά για να την "δέσετε" αυτή την πελατεία, να της δώσετε και το κάτι παραπάνω ή άλλο και με το αζημίωτο κιόλας!
Καλημέρα και τα σέβη μου όπου δει!

October 15, 2006 1:22 PM  
Blogger Composition Doll said...

Εξαιρετικό ποστ και εξαιρετικές και οι προτάσεις των δύο ιδιαιτέρως αγαπητών μου σχολιαστών σας! Οργανωθείτε, λοιπόν, και υποσχόμεθα να είμαστε εκεί αρωγοί και συνδαιτυμόνες (επειδή εμείς δεν μαγειρεύουμε και επειδή εσείς δεν θέλετε να φάτε φαγητό απ' τα χεράκια μας, θα συνεισφέρουμε με όποιον άλλο τρόπο μπορούμε).

October 16, 2006 11:21 PM  
Blogger dimitris-r said...

Αστεροειδή, δεν θα συμφωνήσω!
Τα βρίσκω λίγο επικύνδυνα να μπατάρουν προς το επαρχιώτικο (με την κακή έννοια) κάποια από αυτά. Από τέτοια δεν πάσχουμε! Μάλλον έχοντας απηυδύσει με μια κατάσταση, σου ξέφυγε το θεματάκι λίγο.
Επίσης δεν έχω εμπιστοσύνη σε πράγματα που ετοιμάζουν Σωματεία, Πολιτιστικοί Σύλλογοι και Δήμοι. Τα πανηγύρια σε ορισμένα νησιά άλλαξαν φυσιογνωμία με το που τα ανέλαβαν κάποιοι "φορείς" σαν διοργανωτές.
Μεγάλη συζήτηση κι αν θέλεις την ανοίγουμε κάποια στιγμή. Για σκέψου το λίγο!
Και φαντάσου "χοιροσφάϊ" διοργανωμένο από Δήμο! Ουαί τοις ηττημένοις να λες τότε...:-)

c.d. Στην περίπτωση του αστεροειδή μάλλον για αφισοκόλληση σας βλέπω προ φαγητού.
Στην περίπτωση δε της πρότασης πρόσκλησης του Αθήναιου, ούτε σε μπλογκ δεν θα διαβάσουμε τίποτα. Αν καλώς ερμήνευσα τα γραφόμενα ο αριθμός είναι όχι μικρότερος από τις Τρεις Χάριτες και πάντως όχι μεγαλύτερος από τις Εννέα Μούσες. Με τα "Σαράντα παληκάρια από τη Λειβαδιά" και τα πενηνταδυό χαρτιά της τράπουλας ...καμιά σχέση.
Πράγματα εν δήμω, κι άλλα εν οίκω!
Τα φεστιβάλ και τα πανηγύρια είναι ανοιχτά στο κοινό και σε φίλους.
Τα τραπεζώματα, τα συμπόσια, τα χοιροσφάγια, έχουν πεπερασμένο αριθμό συνήθως "μυημένων" καλεσμένων και ιδιαίτερα τα τελευταία, είναι εντάσεως εργασίας. :-)
Μετράω προσωπικά την καλή σας διάθεση για προσφορά κι προσδοκώ να δω πως θα επωφεληθώ. Αλήθεια, βρέχει στο νησί. Η μέση μου πονάει... σαλιγκάρια, χόρτα, μανητάρια μαζεύετε;

Παρεμπιπτόντως, έχω μετρήσει, δυο ήδη ΠΣΚ του Οκτώβρη κι αν σημειώσετε ότι το τελευταίο θ' απουσιάζω... καλό Νοέμβρη να πείτε στον φίλο σας.

October 17, 2006 9:49 AM  
Blogger asteroid said...

Ότι έχω απαυδήσει, Δημήτρη, είναι σίγουρο, με το μονόπλευρο της όλης καταστάσεως. Είναι καλή η νυχτερινή ζωή, αλλά υπάρχουν - και πρέπει να υπάρχουν - κι άλλα πράγματα, όχι μόνο για τους ξένους, αλλά ακόμη και για τους ντόπιους. Κυρίως γι' αυτούς, ίσως, γιατί αν αυτοί πρώτοι δεν γνωρίσουν ότι υπάρχουν αυτά τα άλλα και αν δεν πιστέψουν σ' αυτά, τότε θα εγκατασταθεί στο DNA η αλλοίωση του χαρακτήρα και θα χαθεί και κάθε ευκαιρία για παράλληλες, εναλλακτικές υπό τα σημερινά δεδομένα, δραστηριότητες βιοποριστικές και αναζωογονητικές, γενικότερα.
Δεν είχα στον νου μου πανηγύρι, φυσικά. Από την άλλη πλευρά, ασφαλώς είναι πρωτίστως θέμα διοργανωτή κι αν εσείς δεν έχετε εμπιστοσύνη σε κανέναν από τους υφιστάμενους φορείς, κάτι θα ξέρετε παραπάνω από μένα. Να το συζητήσουμε, καμμία αντίρρηση... Ίσως να βρισκόταν λύση - το αποκλείετε;
Όσο για την πρόταση του καλού μας Αθήναιου, κάτι μου λέει πως, και μόνο οι φίλοι σας και τα παιδιά τους να μαζευτούν, θα προκύψει αριθμός πιο κοντινός σ' αυτόν, που είχα εγώ υπ' όψιν μου... Μετράω λάθος; Μήπως είσθε υπέρ το δέον απαισιόδοξος σήμερα το πρωί (και φταίει η βροχή);
Καλημερίζω...

October 17, 2006 10:17 AM  
Blogger Composition Doll said...

B612, ακούς? Θα λείπει, λέει το τελευταίο π/σ/κ...

October 17, 2006 12:40 PM  
Blogger Composition Doll said...

Α! Αν μου δείξετε ποια χόρτα και μανιτάρια μαζεύονται, μπορώ να το κάνω. Τα σαλιγκάρια τα ξεχωρίζω και μόνη μου, είναι αυτά που κουνιούνται, ε?

:ppppp

October 17, 2006 12:41 PM  
Anonymous Anonymous said...

Όταν λέτε χαράζουμε τα κρεμμυδάκια γύρω - γύρω τι ακριβώς θα κάνω; Τα χαράζω κάθετα και πόσο βαθειά; Λέγοντας κάθετα όπως ο μεσημβρινός στην γη;

Μπορεί να φαίνεται χαζό αλλά δεν υπάρχει η απαιτούμενη εμπειρία.

ΥΓ. Εκπληκτικό άρθρο.

October 17, 2006 6:55 PM  
Blogger dimitris-r said...

Αστεροειδή, ασφαλώς και δεν ξύπνησα καλά. Χαίρομαι που το καταλαβες. Το Σάββατο έχει Festa di Pasta ο Μάσιμο.

c.d. :-)

Αγαπητέ Ανώνυμε, ξεχάστε τη γεωγραφία. Η Μαγειρική κι ακόμα περισσότερο η γαστρονομία έχει σχέση με την αστρονομία την οποία (όπως διδαχτήκαμε εσχάτως από την "Πολίτικη Κουζίνα") εμπεριέχει.
Πάρτε καλύτερα δυο αστέρια. Τον Φούντα για παράδειγμα και τη Μελίνα-Στέλλα και πράξτε κατά πως σας φωτίσει η λογική και η αισθητική σας.

Εγώ θα έκανα βαθειές τρυπούλες με ένα λεπτό μαχαιράκι.

Ευχαριστώ για τον καλό σας λόγο για το κείμενο. Δεν είναι όμως έτσι, είναι η εξαιρετική δουλειά του Αρβανίτη που το φωτίζει και σας ξεγελάει.

October 17, 2006 7:55 PM  

Post a Comment

<< Home