Thursday, October 19, 2006

Σκάσε και πίνε!

Κριτικές εστιατορίων δεν διαβάζω.
Ψέματα! Το σωστό είναι ότι σπάνια τις διαβάζω φρέσκες.
Το τελείως δε τρελό είναι ότι δεν αφήνω καμιά να πέσει κάτω.
Όλες, μα όλες, που πέφτουν στην πλώρη μου, τις αποδελτιώνω και τις αρχειοθετώ. Αυτό είναι μια διαστροφή που επιτρέπω στον εαυτό μου, μιας και μ’ αρέσει να ανατρέχω κατά καιρούς όταν ψάχνω κάτι. Όσοι με ξέρουν λένε πως είμαι «για το Δαφνί»!
Αμ έπος αμ έργον!
Εκεί πήγα. Κι από κει απευθύνω αγαπητική επιστολή:

Αχ, αγαπητή μου Νταϊάνα,
Κι εσείς κυρ-Κούκη μου,
Και κυρά-Ψυχούλη μου,
Κι εσύ σεβαστέ Επίκουρέ μου…
Κι όλοι εσείς που προστρέχετε κάθε φορά με κριτικά πιρούνια και οψαρτυτικές πένες…
Κρατώ στα χέρια μου τις κριτικές σας.
«Εσείς τρώτε και πίνετε κι εμένα με τρώει η αρκούδα…», τραγουδούσε –πάνε χρόνια- ο Διονύσης Σαββόπουλος.
Δεν θα ισχυριστώ βεβαίως ότι φταίτε, ούτε στο ελάχιστο, για το πάθημά μου, αλλά με πιάνει το γαμώτο. Πάτε στα μαγαζιά τρώτε καλά, γράφετε τα καλύτερα κι ύστερα αφήνετε εμάς να κολυμπάμε στα βαθειά νερά.
Χίλιες φορές να μη γράφατε λέξη. Όχι τίποτ’ άλλο, αλλά φαίνεται πως μόνος στόχος των περί την εστίαση επαγγελματιών, είναι να σας ευχαριστήσουν ή (θα το πω) να σας ξεγελάσουν, σερβίροντάς σας ένα καλό γαστρονομικό παραμύθι, ικανό να σας εμπνεύσει για διθυραμβικά κείμενα.
Σπάνια βλέπω κάποιους από σας να βγαίνετε από τα ρούχα σας, να τα χώνετε κατά το κοινώς λεγόμενο, σε κάτι που δεν πάει καλά. Δεν διαβάζουμε κριτικές εστιατορίων, αλλά εκθέσεις υπέρ φίλων. Επηρεάζεται η γραφή συχνά από την ιδιαίτερη σχέση που έχετε, όχι με το αντικείμενο, αλλά με τα πρόσωπα.
Όμως η μαγειρική και η επαγγελματική εστίαση δεν είναι σαν τα έργα τέχνης σταθερά κι αναλλοίωτα στον χρόνο. Δεν μπορούμε δηλαδή όλοι να έχουμε τη χαρά ότι απολαμβάνουμε το ίδιο έργο. Κρίνετε (και κρίνεστε γράφοντας) με βάση ένα ιδεώδες που απόλαυσε η αναγνωρισιμότητά σας. Πολλοί από τους κριτικούς εστιατορίων, από αυτή και μόνο την αιτία, είναι καμένα χαρτιά. Θα έπρεπε να είχαν αλλάξει επάγγελμα κι όμως συμμετέχουν με ένα ιδιότυπο ντάρε αβέρε ταλαιπωρώντας το αναγνωστικό κοινό και γράφοντας τα ίδια λόγια που θα έγραφε κι ένα δελτίο τύπου του κρινόμενου εστιατορίου.
Πιθανόν δεν σας αφορούν προσωπικά τα γραφόμενά μου αγαπητοί γευσιγνώστες. Αν σας επιλέγω είναι γιατί τα δικά σας λόγια έρχονται σε αντίθεση με τα δικά μου κι οφείλω να καταθέσω τη μαρτυρία μου.
Ήμουν κι εγώ εκεί λοιπόν και ιδού τί έχω να προσθέσω.

Άφησα να περάσει καιρός απ’ όταν έφαγα στη "Γιορτή του Μπαξεβάνη", βράδυ Παρασκευής στις αρχές του Οκτώβρη. Την δουλειά του την παρακολουθώ τα τελευταία χρόνια και ομολογώ πως τον θαυμάζω για την ικανότητα του να περνάει στο κοινό τα πιάτα με τα οποία μεγάλωσα στο νησί σερβιρισμένα μ’ έναν άλλο τρόπο ή με μια γκουρμέ αντίληψη. Αντιπαρέρχομαι όσα θετικά είδα και χάρηκα, μιας και με άμετρο ενθουσιασμό έχουν αναφερθεί πολλοί και καλύτεροι από μένα. Εγώ θα περιορισθώ στο πάθημά μου κι όποιος έχει άποψη παρακαλώ ας την καταθέσει.

Έχω μια φίλη που είχα μήνες να δω, φίλη καρδιακή, είπαμε να πιούμε ένα κρασί κι έτσι βρεθήκαμε (τρεις με τη γυναίκα μου) σ’ έναν χώρο πραγματικά καλοστημένο κι ευχάριστο.
Διαλέξαμε φάβα με καραμελωμένα κρεμμύδια, ταραμοσαλάτα με αβγοτάραχο, μια σαλάτα, μια κατσίκα απ’ τη Σχοινούσα με ρύζι, ένα κότσι αρνήσιο με σταμναγκάθια φρικασέ κι ένα μπουκάλι κρασί ερυθρό.
Ήρθαν ελίτσες εξαιρετικές, ψωμάκια και το κρασί. Γνωστό μας το κρασί, αγαπημένο, καλού και σεβαστού οινοποιού. Δοκιμάζει η φίλη -αφού εγώ αποφεύγω να παίρνω τέτοια ευθύνη- μου λέει: είναι οξειδωμένο. Το δοκιμάζω, συμφωνώ. Το λέμε στον νεαρό σερβιτόρο κι εκείνος σε κάποιον απευθύνεται, έρχεται κοντά, μυρίζει το μπουκάλι, κάνει μια γκριμάτσα αποστροφής και λέει στο σερβιτόρο να φέρει άλλο.
Έρχεται το επόμενο, ίδια διαδικασία, πάλι η ίδια εκτίμηση της φίλης που επιβεβαιώνεται κι από μένα. Ξανά ο υπεύθυνος κι εμείς με (Θεέ μου!) όση ευγένεια μπορούσαμε να επιστρατεύσουμε, του εξηγούμε τα καθέκαστα και τον παρακαλούμε να δοκιμάσει. Δειλά-δειλά του ομολογούμε πως η θέση μας είναι πολύ δύσκολη γιατί και για τους δυο μας είναι η πρώτη φορά που επιστρέφουμε κρασί. Η φίλη μάλιστα είχε την έμπνευση να πει πως μάλλον θα είναι όλη η παρτίδα χαλασμένη και μάλλον πρέπει να το δουν το θέμα. Το πήρε κι έφυγε –χωρίς να το μυρίσει ή να δοκιμάσει και επέστρεψε σε ένα δυο λεπτά με άδεια χέρια και ορεξάτος.
-Να σας φέρουμε ένα «Καλοκαιρινό»; Μπαίνει στο ψυγείο και αυτό εγγυημένα δεν θα ‘χει πρόβλημα. Εκτός κι αν σας ενδιαφέρουν τα αρώματα…
Παραξενεύτηκα βέβαια αλλά του αντιπρότεινα:
-Κοιτάξτε, θέλουμε κάτι καλύτερο, τα κορίτσια μοιράζονται μια κατσίκα Σχοινούσας, εγώ ένα φρικασέ, υπάρχει φάβα και ταραμοσαλάτα, θα προτιμούσαμε να μας προτείνετε εσείς ένα κρασί επιλογής σας.
Πράγματι ονομάτισε ένα κρασί που το γνωρίζαμε, το έφερε ο ίδιος, το άνοιξε και είπε κάτι που εγώ το μέτρησα σαν κακό χιούμορ και οι κοπέλες σαν ειρωνεία:

-Άντε να δούμε κι αυτό κι ύστερα σπάμε και την κάβα!

Μια χαρά ήταν το κρασί, ευχαριστήσαμε, είχαν έρθει εν τω μεταξύ και τα πρώτα, τσουγκρίσαμε, αρχίσαμε να λέμε τα δικά μας. Στην πρώτη πιρουνιά ήρθε η σαλάτα, στη δεύτερη να και τα δεύτερα, κάτι πήγα να πω για την «ταχύτητα» κι ύστερα λέω δεν βαριέσαι, ξανατσουγκρίσαμε, λέγαμε και λέγαμε…
Περασμένες έντεκα κάτσαμε, περασμένη μία, οι κυρίες πεθύμησαν γλυκό.
Τις κοίταξα, με κοίταξαν!
-Τι έγινε;
-Μ’ αυτές τις μούμιες μέσα στα πιάτα μας και με το γεγονός ότι εδώ και μιάμιση ώρα δεν μας έχει πλησιάσει κανένας, τι πιστεύετε για το γλυκό που θα φάμε;

Είχαμε μόλις συνειδητοποιήσει ότι όλα τα πιάτα ήταν ακόμα μπροστά μας και πρώτα και δεύτερα και σαλάτα κι ενώ ήταν σαφές ότι από ώρα είχαμε σταματήσει να τρώμε. Ένα μαγειρευτό πόση ώρα μπορείς να το νταντεύεις; Ιδιαίτερα το νοστιμότατο να λέμε την αλήθεια δικό μου, που το είχα στολίσει με άπειρα μικρά κακοσπασμένα κοκαλάκια γύρω-γύρω, δείγμα πως όχι μόνο ο χασάπης(!) αλλά κι ο μάγειρος είχε «κέφια».
Μιλάω σπάνια δημόσια για το φαγητό που γεύομαι. Ωστόσο επειδή το σταμναγκάθι προβάλει σαν συστατικό στοιχείο της μαγειρικής ταυτότητας ενός από τους πιο καταξιωμένους μας σεφ, θα ήθελα να δει το θέμα του βρασίματος. Διότι η κατάσταση του χόρτου σαν ξεντερισμένες λινάτσες ή «στρουμπιά» όπως θα τα ‘λεγε η μάνα μου, προσβάλει όχι του σεφ την αξιοσύνη μόνο, αλλά και του χόρτου τη γευστική αξία. Το σταμναγκάθι (ραδίκι του φρυ’άνου ή ραδίκι του βράχου στο νησί μου, αλιφώνι στην Τήνο κλπ), ένα πολύτιμο άγριο χόρτο, όσο απαξιωμένο κι αν είναι από την καλλιεργούμενη εξημέρωση, θέλει ελάχιστο βράσιμο. Αν τελικά όλα έγιναν όπως έπρεπε, δύο τινά μπορεί να συμβαίνουν ή το σταμναγκάθι φιλοξενήθηκε σε κατάψυξη ή ο σεφ εκείνο το βράδυ δεν ήταν εκεί κι ο «από κάτω του» απλά δεν έκανε καλά τη δουλειά του.

Όσο για το γεγονός ότι εμείς τιμωρηθήκαμε, δεν πειράζει, θα ‘χουμε να λέμε στα παιδιά μας: Αν ποτέ σας τύχει κρασί οξειδωμένο σκάστε και κάντε ότι πίνετε. Είναι ο μόνος τρόπος:
- για να χαρείτε τουλάχιστον το φαγητό και
- να γνωρίσετε τις λεπτές συμπεριφορές που κάνουν τη διαφορά και τα καλά μαγαζιά ακόμα καλύτερα.

Υ.Γ. Μιας και από τη συζήτηση που προέκυψε στα σχόλια κρίνω ότι έχει ενδιαφέρον να διαβασθούν δυο κείμενά μου γραμμένα προ διετίας, είναι καλή ευκαιρία να παραπέμψω τους ενδιαφερόμενους στο "Βούλγαρης vs Χαραμή" και στο "AVE MARIA GRACIAE".

Labels:

30 Comments:

Blogger Composition Doll said...

Ouch!

October 20, 2006 1:53 AM  
Blogger alzap said...

Ρε συ, θα μας τρελλάνεις;;;

(Φραντζέσκα μάζεψέ τον όσο είναι καιρός.)

Τί λέω τώρα;
Ποιός να μαζέψει ποιόν...
Αντώνηηηηηη. Μακριά παιδί μου.
Πρόσεχε!

October 20, 2006 8:55 AM  
Blogger landlord45 said...

Ωχ αμάν !

Ίδιες μέρες-πάνω κάτω-στα βόρια δικά μας , που δεν έχουν βαρύγδουπες υπογραφές :

-θέλουμε το ...Μerlot , βεβαιωθείτε όμως πως υπάρχει και δεύτερη φιάλη στην κάβα

-αλλοίμονο

περνά πεντάλεπτο , περνά δεκάλεπτο,περνά όλος ο στρατός του Ξέρξη από μπροστά μας αλλά Merlot δεν περνά

-το κρασί μας , για σήμερα , αν είναι δυνατόν..

-παράλειψή μου , χίλια συγγνώμη

περνά και η οπισθοφυλακή των Μήδων και έρχεται
ο σερβιτόρος
όχι το κρασί

-ξέρετε , μόλις δώσαμε την τελευταία φιάλη εκεί ( δείχνει , όπως ο Κολοκοτρώνης μπρος στην παλιά Βουλή )

-τελευταία γιατί ; πριν μόλις μισή ώρα υπήρχε κι αναπληρωματική

-λυπάμαι αλλά ο κύριος εκεί ( ξανά τεντωμένος ο δείκτης ) ζήτησε να του κρατήσουμε άλλες δυό φιάλες

Kρασί ρεζερβέ.
E ρε μεγαλεία η μικρή μας πόλη !
Κάθε διάθεση για διάλογο κόπηκε μαχαίρι.
Το ίδιο και η όρεξη.

Μετά από τέτοια πιρουέτα , και πουρέ να μου τα φέρναν τα σταμναγκάθια θα τους το συγχωρούσα.

Το ρεζερβέ ποτέ !

October 20, 2006 10:49 AM  
Blogger Αθήναιος said...

Δεν γνωρίζω άλλη χώρα όπου οι φυσιογνωμίες των κριτικών εστιατορίων να είναι γνωστές στους εστιάτορες πάντως και μετά να τους ζητούν και μια συνταγή για το κοινό...

October 20, 2006 1:16 PM  
Blogger emotional_anaemia said...

Συμφωνώ απόλυτα με τον Αθήναιο και πιστεύω οτι από εκεί ξεκινάει το κακό.

Πως είναι δυνατόν ο κάθε επιχειρηματίας, όχι μόνο ο συγκεκιρμένος, να φροντίσει το σέρβις του όταν ξέρει, πως όσοι δυασαρεστημένοι πελάτες και αν υπάρξουν, πάντα θα υπάρχουν θετικές κριτικές.

Να πω επίσης, οτι επειδή συνηθίζεται στην Ελλάδα να ρίχνουμε τα φταιξίματα στους τελευταίους, το φταίξιμο δεν ήταν του αγενούς και προσβλητικού γκαρσόν. Το φταίξιμο ήταν ξεκάθαρα του επιχειρηματία. Που δεν εκπαίδευσε το προσωπικό του και που δεν ήλεγξε αν τα πράγματα γίνονται σύμφωνα με την εκπαίδευση.
Πάντα το ψάρι (και εδώ και το κρασί) βρωμάει απ' το κεφάλι.

Τελευταίο. Ντράπηκα πάρα πολύ που γύρισα πίσω τα δύο μπουκάλια. Δεν το έχω ξανακάνει ποτέ. Ακόμα και σε περιπτώσεις που το κρασί ήταν ελαφρά αρπαγμένο. Όμως αυτό το κρασί, ήταν τόσο οξειδωμένο, που μύριζε από μακριά. Σας διαβεβαιώ, οτι η φράση, μου ξεπήδηξε από το στόμα εντελώς αυθόρμητα και ήρθα σε πολύ δύσκολη θέση.
Παρ' όλα αυτά, μετά από αυτό το συμβάν δεν θα διστάσω να επιστρέψω ξανά χαλασμένο κρασί. Ή ένα κακό πιάτο. Ο κόσμος των εστιτορίων, πρέπει και στην Ελλάδα να αρχίζει να συνηθίζει την αληθινή κριτική.

October 20, 2006 2:53 PM  
Blogger Αθήναιος said...

Είδατε που έχουμε φτάσει; Να ντρεπόμαστε ΕΜΕΙΣ ως καταναλωτές όταν τα προϊόντα που καλούμαστε να καταναλώσουμε δεν ειναι τα σωστά.

Όταν μου διηγηθήκατε Μάτζικα το συμβάν (να σημειώσει το ζεύγος Ρουσουνέλου ότι αφήνω ασχολίαστο το γεγονός ότι ήρθαν στην πρωτεύουσα και δεν πήραν ένα τηλέφωνο...) θυμάστε τί σας είπα; Από τη μια είναι η επιχείρηση του άλλου για την οποία έχει φτύσει αίμα και όσοι έχουμε δουλέψει στον τομέα αυτό γνωρίζουμε ότι "στραβές" γίνονται. Από την΄αλλη, όλοι μας, αίμα φτύνουμε σε καθημερινή βάση, δεν κατάλαβα.

Θυμάστε το επεισόδιο στο "Oil Resto" που ήθελε να με πείσει η σερβιτόρα ότι τα σπαγγέτι που μου είχε φέρει ήταν λιγκουίνι?/!!!! Δλδ στη ζωή μου δεν ξέρω πόσους τόνους λιγκουίνι έχω μαγειρέψει...

Την επομένη έλεγα στη συνέταιρό μου ότι ένιωθα τύψεις που σήκωσα έστω και για λίγο τη φωνή επειδή μπορεί να έφερα σε δύσκολη θέση τους υπόλοιπους στο τραπέζι μου. Αλλά ας μου πει κάποιος. Όχι ως μάγειρας αλλά ως καταναλωτής και καλοφαγάς, είναι να μην τρελαίνεσαι όταν προσπαθεί να σε πείσει ένα καημένο κοριτσάκι σερβιτόρα ότι τα σπαγκέττι που σου έχει σερβίρει είναι λιγκουίνι;!!

Γιαυτό το εστιατόριο, το "Αθηνόραμα" μας είχε γράψει ύμνους!!! Σόρρυ. Αλλά αρνούμαι να πιστέψω ότι σ'ενα εστιατόριο που για λινγκουίνι σερβίρουν σπαγγέτι ο κριτικός δεν είδε κάτι να του χτυπήσει άσχημα. Εγώ είδα 10 και επειδή γράφω με ψευδώνυμο, κρατήθηκα να μην τους ξεφωνίσω στο μπλογκ μου.

Ο άλλος που υπογράφει με το όνομά του δεν ντρέπεται;

October 21, 2006 4:20 PM  
Blogger Αθήναιος said...

Για να μην σχολιάσω την ξεφτύλα 2 που διάβασα στην κριτική που κάνουν στον Τσανακλίδη.

Η άλλη μας σχολίασε ότι το κονφί πάπιας ήταν στεγνό. Φυσικά. Ότι δεν ήταν ΚΑΝ κονφί αυτό ούτε που το γράφει αφού είναι τόσα κιλά άσχετη από μαγειρική που δεν ξέρει ποια πάπια που της πλασσάρουν είναι κονφί και ποια όχι.

(Αναφέρομαι σ'αυτό το πιάτο επειδή το δοκιμάσαμε μαζί με την Μάτζικα ένα βράδυ και σχολιάσαμε ότι δεν είναι καν κονφί το πιάτο αυτό).

October 21, 2006 4:24 PM  
Anonymous ντοναλντ ντακ said...

..δε θα μιλησω για πιατο..ουτε για κρασι..λοιπον..
..αλονησσος..με τον αγαπημενο μου , το καλοκαιρακι που μας περασε..λιγα τα μαγαζια..ειχαμε βρει ενα πολυ ωραιο για τους καφεδες,τα γλυκα και τις μαργαριτες μας..προταση του αγαπημενου μου..ενα βραδυ για αλλαγη..δε παμε στο ταδε μπαρακι??
λοιπον..η μαργαριτα ηρθε χρωματος πορτοκαλι με γρεναδινη κλπ
στο πρωτο παραπονο η σερβιτορα μου
απαντησε ""ετσι την φτιαχνουμε εμεις"..δεν την αγγιξα..πληρωσαμε..εκανα ενα ευγενικο παραπονο και στον υπευθυνο..ο οποιος προσπαθησε να με πεισει πως εχει φτιαξει 1000 μαργαριτες..κατ αυτον τον τροπο..

.. φυγαμε πηγαινοντας στο γνωστο μπαρ..οπου ναι..ηπια μαργαριτα..
χρωματος υποκιτρινου..με την τεκιλα της..το λικερακι και το λεμονακι της..
..κι αλλο κακο να μη μας βρει..

October 21, 2006 4:57 PM  
Blogger dimitris-r said...

Ντόναλντ, αρχίζω από την τελευταία σου κουβέντα: Κι άλλο κακό να μη μας βρει!
Μ' άρεσε, για το εύστοχο φλέγμα της!

cd. Άουτς! θα κάνετε σαν μάθετε τι φάγαμε τι μαγειρέψαμε και τι ήπιαμε (plus τι θα φάμε, τι θα πιούμε και τι θα κάνουμε) κατά το τρέχον ΠΣΚ.

Αλζαπ. Κάτω τα χέρια απ' τον Αντώνη. Εϊναι εκπαιδευμένος, με γούλα καλά καλλιεργημένη, χώρια που μαγειρεύει από τα επτά του.

My Lord, δεν το είχα σκεφτεί ποτέ ότι μπορεί να ξεμείνουμε από καύσιμο. Τον "χειροσφαϊσυο" μαθαίνω θα παραλάβετε αυτοπροσώπως στο καφέ "Άδωνις".

Να'τανε μόνο η συνταγή Αθήναιέ μου.
Φαντάζομαι δεν είμαστε η μόνη χώρα αλλά δεν έχει και καμιά σημασία. Ένα είναι το θέμα, από ένα σημείο και πέρα είναι και η αξιοπρέπεια που παίζεται. Του γράφοντος εννοείται! Κι έχω παραδείγματα να αναφέρω άπειρα. Όπως έχω και παραδείγματα κριτικών γεύσης που κάνουν εξαιρετική δουλειά, σέβονται και τον αναγνώστη και την υπογραφή τους.
Κάποια στιγμή θα επανέλθω γιατί βλέπω και παρακάτω ζουμερά σχόλιά σας, αλλά σπεύδω να ετοιμαστώ καθότι με περιμένει ο Massimo για την Festa di Pasta. Δεκατέσσερα πιάτα είχε ετοιμάσει πέρυσι. Αυτή είναι πραγματική γιορτή... η Γιορτή των Μακαρονιών.

-οψοδαίδαλε συ emotional anaemia μου, η βραδιά εκείνη μας έκανε σοφότερους καλέ. Και για σας θα επανέλθω.

October 21, 2006 9:59 PM  
Blogger Composition Doll said...

(να σημειώσει το ζεύγος Ρουσουνέλου ότι αφήνω ασχολίαστο το γεγονός ότι ήρθαν στην πρωτεύουσα και δεν πήραν ένα τηλέφωνο...)

Όπως είδατε, Αθήναιε, κι εγώ ασχολίαστο το άφησα.... και είχαν προειδοποιηθεί και με μαίηλ....

October 21, 2006 10:45 PM  
Blogger Marina said...

Οι διάφοροι γευσιγνώστες που αναφέρεις όταν πηγαίνουν να "δοκιμάσουν" γεύσεις εστιατορίων αυτό γίνεται συνήθως μέτά από την πρόσκληση των τελευταίων. Εξ 'ού και τα καλά λόγια. Καμμιά φορά βεβαια όταν ένα εστιατόριο δεν έχει δώσει αρκετά σε συνδρομές κλπ μπορεί να λάβει αρνητικά σχόλια (παράδειγμα άρθρου που διάβασα προ μηνών στην Ελευθεροτυπία σχετικά με τον γνωστό μου σέφ Ν. Μ.-αν θέλεις το όνομα του σέφ να στο στείλω με e-mail)αναγκάζοντας τους υθύνοντες να αναθεωρήσουν.
Σπάνια βασίζομαι στη γνώμη αυτών των ανθρώπων. Προτιμώ την άποψη γνωστών μου που εμπιστεύομαι και βέβαια τη μύτη μου.

Για το κρασί ΔΙΑΦΩΝΩ ρητά. Αν είναι οξειδωμένο ΔΕΝ το πίνετε με τίποτα. Μου έχει τύχει και σε πολύ καλό εστιατόριο. Απλά οφείλουν όχι μόνο να το αντικαταστήσουν αλλά να σας κεράσουν και τα γλυκά ή ποτά ή οτιδήποτε. Αν δεν το κάνουν προφανώς απευθύνονται σε σαβουροφάγους, κοινό που δεν καταλαβαίνει. Γιατί το εστιατόριο δεν θα ζήσει με τη 1 φορά που πάει ο προσκαλεσμένος δημοσιογράφος, αλλά απο την απήχηση του κοινού.

October 22, 2006 10:01 AM  
Blogger CGP said...

Κάνετε πολύ καλά και τα λέτε έξω από τα δόντια.

Τώρα που ανεβαίνει το βιοτικό μας επίπεδο, καιρός είναι ο καταναλωτής να αποκτήσει φωνή και να μπορεί να τιμωρεί η να επιβραβεύει με την ψήφο του ( το πορτοφόλι του εννοώ).

Οπως υπαρχει καρτέλ το γάλα, υπάρχει καρτέλ και στην γευσιγνωσία. Το ΑΘΗΝΟΡΑΜΑ ξεκίνησε πριν 30 χρόνια και τώρα έχει γίνει εξουσία και δημιουργεί η καταστρέφει ονόματα. Το Ε της Ελευθεροτυπίας, επίσης καθοδηγεί, κατά το δοκούν, την γεύση μας.

Ευτυχώς όμως βρισκόμαστε στο 2006 και υπάρχουν τα μπλογκς και μπορούμε όλοι να λέμε την γνώμη και αυτή η γνώμη να διαβάζετε από πολλούς. Ο εντυπος τύπος αυτή την στιγμή παθαίνει κατ' αναλογία ότι παθαίνει η βιομηχανία της μουσικής από τα ΜΡ3 και έχουμε πολύ δρόμο ακόμη μπροστά μας με την απίθανη δημοκρατικοποίηση της ενημέρωσης που βιώνουμε καθημερινά.

Γιά να επανέλθουμε στον Μπαξεβάνη,
ελπίζω να διαβάσει τα σχόλια σας και να βελτιωθεί, διότι η κριτική σας είναι καλόπιστη και τεκμηριωμένη χωρίς ίχνος κακίας η ειρωνείας όπως διαβάζουμε σε άλλα έγκριτα έντυπα.

Επίσης η προσπάθεια του να πάει σε μεγάλο και ωραίο χώρο είναι μεγάλο επιχειρηματικό ρίσκο και ολόψυχα του εύχομαι κάθε επιτυχία αλλά και η κριτική κριτική....

Ας του δώσουμε μία ευκαιρία να βελτιωθεί, διότι έχει ανάγκη η Αθήνα από τέτοιες προσπάθεις γιά να ξεφύγουμε από την καταψυγμένη πατάτα και τη τυροκροκέτα.

October 22, 2006 12:16 PM  
Blogger alzap said...

Λογικό είναι να μαγειρεύει το παιδί απο τα 7 του. Έπρεπε να επιβιώσει.
Εγω που έχω δοκιμάσει τη μαγειρική σου ξέρω και το αντιλαμβάνομαι.
Αλλά που να τα πεις και ποιός να σε πιστέψει... :-ΡΡΡ

Θα κάνω καμμιά μέρα κριτική στους κριτικούς των κριτικών εστιατορίων και θα γίνει κόλαση.

Στείλε λίγο λούντζα μπας και το αναβάλλω. ( Δεν ακούγεται σαν εκβιασμός, ΕΙΝΑΙ)
Φιλιά

October 22, 2006 1:01 PM  
Blogger dimitris-r said...

-cgp. Να ξεκαθαρίσουμε κάτι. Δεν κάνω κριτική εστιατορίου ούτε οτιδήποτε σχετικό. Όχι γι άλλο λόγο αλλά επειδή δεν πήγα γι αυτό.
Αναφέρομαι σε ό,τι συνέβη επειδή ακριβώς άπτεται συμπεριφοράς σε επαγγελματικό χώρο και μάλιστα παροχής υπηρεσιών.
Να το ξεκαθαρίσουμε κάποτε αυτό: υπηρεσίες προσφέρει ένα εστιατόριο όχι είδη διατροφής. Με καταλαβαίνετε πιστεύω. Αν θέλουμε να χορτάσουμε την πείνα μας ή να ξεδιψάσουμε την δίψα μας πηγαίναμε σε σούπερ μάρκετ ή σε κάβα.
Στο εστιατόριο πας για να σε περιποιηθούν.
Αυτό όμως είναι μια καλή αφορμή για να μιλήσουμε κάποια στιγμή και για τον θεσμό του εστιατορίου εν τη γενέσει του και στην μετεξέλιξή του.
Θα σας πω και την άποψή μου για τα τύπου Αθηνόραμα περιοδικά. Σ' αυτά στηρίζονται εν πολλοίς για να ανέβουν όσοι επιζητούν γρήγορη ανάδειξη, πολλοί μάλιστα αναγκάζονται να κλείσουν μετά την πρώτη καλή αρπαχτή ή ν' αλλάξουν όνομα για να κερδίσουν χρόνο ή να μοσχοπουληθούν.
Όσοι έχουν καλή σχέση ποιότητας-τιμής αντέχουν στον χρόνο και βέβαια η σχέση τους με τα περιοδικά του χώρου είναι μάλλον δηλωτική παρουσίας κι όχι "πουσαρίσματος".


-Em-anaemia. επί του θέματος που θίγετε. Κάποτε η Μαρία η Χαραμή είχε δημοσιεύσει τα αντισχόλια-κριτικές αναγνωστών της που είχαν κακοπεράσει για διάφορους λόγους ο καθένας σε εστιατόρια για τα οποία εκείνη είχε κάνει καλή κριτική. Μάλιστα το ένα το πέρναγαν από τον "κώλο της βελόνας". Η ένσταση ήταν η ίδια. Εσείς τρώτε και πίνετε καλά... εμείς όμως γιατί δεν απολαμβάνουμε της ίδιας περιποίησης και της ίδιας ποιότητας; Καλοφαγάδες και γνωστοί οι επιστολογράφοι εννοείται.
Δεν έχει νόημα να αναφέρω εδώ τα εστιατόρια αν και νομίζω πως τα αναφέρω κάποτε στο Hungry.
Ξέρετε τί με είχε αντυπωσιάσει; Η έλλειψη αντίδρασης, η απλή και στοιχειωδης απάντηση των (κατα)κρινόμενων εστιατορίων. Προφανώς δεν τους ενδιαφέρει δεδομένου ότι έχει κάνει τον κύκλο του το "κόνσεπτ" και πάνε γι άλλα! Θέλετε και το πιο χοντρό; Την επόμενη εβδομάδα αντί απάντησης του σεφ ή της επιχείρησης, υπήρχε στο Βημαγκαζίνο, στην επόμενη της κυρίας Χαραμή σελίδα, μια διθυραμβική αναφορά-κτιτική του κ. Βούλγαρη για το ίδιο εστιατόριο!!!
Δεν παίρνω θέση βέβαια, αλλά προσέξατε σύστημα και συμπεριφορά. Αν η επιχείρηση ή ο σεφ απαντούσε θα είχαμε θέμα. Με την τρίπλα όμως και το (αντί)βάρο-ς της υπογραφής του γευσιγνώστη και το πέναλτι απεφεύχθη και πέρασε στο δεύτερο γύρο η ομάδα.
Μέχρι πρωτάθλημα πήρε εκείνη τη χρονιά!
Δεν σας κρύβω, σας θαύμασα εκείνο το βράδυ. Είχατε απόλυτο δίκιο. Να μην ξεχνάτε όμως:
Η ζωή είναι πολύ μικρή για να πίνουμε κακά κρασιά!

-(Πάλι) Αθήναιε. Τί να σας πω. Κινδυνεύουμε στο τέλος να χαρακτηριστούμε ψωνάρες.
Αλλά δεν είναι πολύ μικρή η ζωή για να τρώμε και κακό φαϊ;
Ζω σε ένα νησί μια σταλιά. Άρα γνωρίζω πρόσωπα και πράγματα και μπορώ να καταλάβω κάποια παιχνίδια που παίζονται εδώ, όπου θυμάμαι ο φίλος σας κύριος Αλεξίου, είχε αναφέρει κάποτε ότι έρχεται και μαγειρεύει, "γιατί μόνο εδώ υπάρχουν οι άνθρωποι που μπορούν να πληρώσουν τη μαγειρική του".
Μια φορά λοιπόν ένα από τα περιοδικά που ήδη έχουν αναφερθεί σε παρουσίαση εστιατορίου το οποίο (καλώς) εκθείαζε έκλεισε τα γραφόμενα με την επισήμανση ότι είναι το καλύτερο εστιατόριο στο νησί(sic). Μάλιστα δε για να μη μας μείνει αμφιβολία ότι κάτι δεν πάει καλά, ανέφερε σαν δεύτερο καλύτερο στο νησί, ένα άλλο που τυχαία ήταν της ίδιας ιδιοκτησίας.
Ε, και πού το παράξενο θα πείτε!
Μα στο γεγονός ότι το αναφερόμενο σαν καλύτερο δούλευε και δουλεύει μόνο για τρεις θερινούς μήνες στον χώρο και τις εγκαταστάσεις του δεύτερου. Το είπα στον ίδιο που το 'γραψε μια μέρα και γέλασε.
Και σας διαβεβαιώ ότι όση συζήτηση και να κάνουμε, ναι, για γέλια είναι!
Κάποτε, πριν πολλά χρόνια έγραψε ένα μεγάλης κυκλοφορίας περιοδικό για το μαγαζάκι στον Άγιο Σώστη. Το είπα στον Βασίλη και την Κίκα κι άρχισαν να βρίζουν θεούς και δαίμονες. Ήξεραν πολύ καλά ότι ο δρόμος πλέον άρχισε να γίνεται επικίνδυνος. Άντεξαν όμως!
Το τηλεφώνημα, ναι, έχετε δίκιο αλλά οι προτεραιότητες του ταξιδιού αφορούσαν τα νεότερα μέλη της οικογενείας.

c.d. Παρομοίως!

Αλζαπ. Μα έχεις χάσει επεισόδια. Από τα σκληρά χρόνια που τηγάνιζες πατάτες στο λίπος (φάλαινας;) στο Leeds, μέχρι σήμερα, έχω μεταλλαχθεί σε καλοφαγά που και μικρές κουβέντες και μικρές μπουκιές τρώει!
Όσο για τη "λούζα" παρεξηγήθηκε που της άλλαξες όνομα και δεν σε θέλει λέει.

-Marina. Τελικά μήπως είστε πολύ bad girl inside?
Να μας κεράσουν τα γλυκά;
Χα, δεν είχαμε καμιά τέτοια απαίτηση. Εξάλλου αυτό γίνεται μόνο όπου θέλουν να σε ξαναδούν.
Εμείς εκείνο το βράδυ:
-Είχαμε μια ωραιότατη συζήτηση.
-Χάσαμε και μάλιστα εις διπλούν, την παρθενιά της επιστροφής μιας φιάλης οξειδωμένου κρασιού.
-Ήπιαμε ένα πολύ ωραίο κρασί.
-Κοντολογίς γίναμε σοφότεροι.

October 23, 2006 12:20 AM  
Blogger dimitris-r said...

Μιας και από τη συζήτηση προέκυψε, βρήκα την ευκαιρία και προσθέτω απόψε στον επίλογο του κειμένου μου δύο ενδιαφέροντα Links που αναφέρονται σε παλιότερα άρθρα μου με τίτλο Βούλγαρης vs Χαραμή και Ave Maria graciae.
Αξίζει να διαβαστούν πιστεύω.

October 23, 2006 12:51 AM  
Blogger alzap said...

Λουζερ στη Λούζα εννοείς;
Καλάαααα.
Θα αρχίσω να μιλάω...
(Προς το παρόν ψάχνω να βρω αν ήταν απο φάλαινα αυτό το λίπος. Θες να με εκθέσεις στους οικολόγους.)

October 23, 2006 7:53 AM  
Blogger Marina said...

Ενα εστιατόριο που σέβεται τον εαυτό του, σέβεται τους πελάτες που επιλέγουν να δειπνήσουν σε εκείνο. Ενα σωστό εστιατόριο επενδύει στον πελάτη ώστε ο τελευταίος να επιστρέψει, να ξαναφάει, να φέρει τους γνωστούς του και να ξανα φύγει ευτυχισμένος. Αν προκύψει οξειδωμένο κρασί ή τρίζα στη σούπα (λέμε τώρα) οφείλει να επανορθώσει για να κρατήσει τον πελάτη.
Με θεωρείτε bad girl inside, είμαι όταν πρόκειται για κοροϊδία. Οφειλε το εστιατόριο να προσπαθήσει να σας κρατήσει, παρόλλο το λάθος. Αντ' αυτού σας έκανε εχθρό του.
Τα εστιατόρια στην Ελλάδα πέρα απο την κουζίνα χρειάζεται να μάθουν και λίγο μάρκετινγκ.

October 23, 2006 3:23 PM  
Blogger asteroid said...

Διαβάζοντας τα όλ' αυτά, αισθάνομαι πολύ καλά για το ότι αποφεύγω κατά σύστημα τα μοδάτα και τα ακριβά εστιατόρια. Ειδικά εκείνα, όπου δεν καταλαβαίνει κανείς τι ακριβώς τρώει και πόσο "θείο", παρά μόνον αν διαβάσει τον κατάλογο με την συνήθως λογοτεχνική κι "εμπνευσμένη" περιγραφή του πιάτου.
Ίσως γι' αυτό να φταίει το ότι δεν απολαμβάνω τόσο πολύ το φαγητό, ώστε να δικαιολογώ τις εξωφρενικές χρεώσεις, ίσως να
φταίει το ότι οι κριτικές συνήθως είναι τόσο ποιητικές και διθυραμβικές, ώστε κανένα εστιατόριο να μη μπορεί τελικά να ανταποκριθεί στις προσαδοκίες, που μου έχουν δημιουργήσει. Σίγουρα, πάντως, φταίει το ότι μεγάλωσα με απλές γεύσεις σε μιαν Αθήνα, όπου και το απλό ζαμπόν ακόμη δεν ήταν τόσο αυτονόητο και διαδεδομένο, δεν επικρατούσαν οι ξένες κουζίνες (ούτε πιτσαρίες δεν υπήρχαν, μέχρι που τις ξεκίνησε η αλυσίδα PORTOFINO στην Αγία Παρασκευή, στις αρχές του '70), δεν γνωρίζαμε σχεδόν τίποτε στα μεσοαστικά σπίτια ούτε για πάπιες ούτε για αστακούς ούτε για σούσι ούτε καν για σταμναγκάθι, που έχει γίνει τόσο μα τόσο the latest craze, και το blue cheese το τρώγαμε για roquefort και θεωρούμασταν και προχωρημένοι ("προχώ", θα το λέγαμε σήμερα). Εν ολίγοις, οι πιο τυχεροί από μας μεγαλώσαμε με σουβλάκια, μπιφτέκια και μπριζόλες, παϊδάκια, πατάτες τηγανητές, κρέας της Κυριακής, ψητό ή της κατσαρόλας - εξ ου και ποτέ δεν μπορώ να αντισταθώ αποτελεσματικά στην τσίκνα μιας καλής χασαποταβέρνας ή στην ζεστασιά μιας ταβερνούλας. Στην διαδρομή των χρόνων, δοκίμασα και δοκιμάζω ακόμη διάφορους "νεωτερισμούς" κι "εξωτισμούς", αλλά, τελικά, μένω πάντα δεμένος άρρηκτα με τις πράγματι ολίγες και "κλασικές" γεύσεις των παιδικών μου χρόνων.
Θα πρέπει, πάντως, να πω ότι στην επιφυλακτικότητά μου μετράει και το κακό service (γιατί κάτι στραβό τυχαίνει σε όλους - το θέμα είναι πώς το χειρίζεται ο κάθε επαγγελματίας και το τι κάνει για τον πελάτη του), όπως μετράει και το ότι, έχοντας αρκετές εμπειρίες από εστιατόρια στην Αμερική, μπορώ να πω πως τα καλύτερα εστιατόρια της Νέας Υόρκης, π.χ., δεν χρεώνουν τόσα όσα κάποια από τα πολυδιαφημιζόμενα Ελληνικά, με τα ακαταλαβίστικα πιάτα και τους Χρυσούς Σκούφους, με τους οποίους επιχειρούν να μας καπελώνουν. Με κάποιους, με πολλούς, δηλαδή, το καταφέρνουν. Κάποιοι άλλοι, όπως θάλεγε και η κα Γιαννάκου "δεν μασάμε", γιατί δεν μασιούνται κιόλας έτσι κι αλλοιώς πολλές από τις προτάσεις τους...
Υ.Γ. : Ουφ... ξεθύμανα...
Υ.Γ. ξανά : Φιλιά...

October 24, 2006 12:30 PM  
Blogger dimitris-r said...

Alzap. Looser, εσύ; Ποτέ δεν θα το έλεγα! Χαμένος ναι, looser ποτέ!

Marina, αυτό που περιγράφετε, εξαιρουμένου του ότι δεν έχουν εαυτό τα εστιατόρια :-), ισχύει ακόμα και για τα ...παπουτσίδικα, μηδέ των second hand εξαιρουμένων.

Asteroid. Δεν έχω πρόβλημα με τα ακριβά και μοδάτα (με τους ακριβούς και μοδάτους ίσως ναι!). Εξάλλου την μεγάλη και καλή κουζίνα, αυτή που ανοίγει δρόμους, την πληρώνεις. Αυτό είναι κανόνας.
Άφησα ένα υπονοούμενο στο κείμενό μου (ή μήπως τελικά δεν το ανέφερα καν;) για τις ελιές σε μπολάκι που μας προσφέρθηκαν στην αρχή. Στα τρια από τα τέσσερα εστιατόρια που πήγαμε τελευταία μας προσφέρθηκαν ελιές (για την όρεξη). Η επανάληψη δεν είναι πάντα μήτηρ μαθήσεως, είναι και πηγή πληροφορίας για όποιον θέλει να δει την εξάντληση της έμπνευσης. Εμένα βέβαια μου αρέσουν οι ελιές όπως και της πεντάχρονης από χτες Μάρως μου.
Εν προκειμένω όμως τα δύο πρώτα πιάτα που ανέφερα πιστεύω ότι έπρεπε να προσφερθούν σε μινι μπολάκια ως dips. Η ταραμαβγοταραχοσαλάτα και η κρεμμυδοκαραμελωμένη φάβα δεν είναι δα -και μη σας τρελαίνουν οι εντεταλμένοι γευσιγραφείς- εκείνο που σαν πρώτο σε φτιάχνει, ετοιμάζοντάς σε για να περάσεις σε ένα δεύτερο.
Στα πρώτα θα ήθελα λίγο παραπάνω ψάξιμο.
Έκανα όμως μια χοντράδα και φταίω εγώ, μιας και υποτίθεται τα προσέχω αυτά. Το ραδίκι του φρυ'άνου αυτό το ταπεινό κι ευλογημένο, πικρό χορταράκι είναι στην εποχή του στην καρδιά του χειμώνα, άρα ακόμα και καλλιεργούμενο που διατίθεται, είναι παρά φύσει ασέλγεια να προσφέρεται σ' ένα μενού καλού εστιατορίου στις αρχές του Φθινόπωρου!
Α! να το πω κι αυτό. Οι τιμές στη Γιορτή δεν είναι απαγορευτικές. Είναι καλές.

October 24, 2006 7:20 PM  
Blogger asteroid said...

Δημήτρη μου, την Μάρω σου να χαίρεσαι πρώτα-πρώτα και τα υπόλοιπα βρίσκονται!
Στο blog σου, λοιπόν, παρασύρομαι πάντα σε μια συζήτηση έξω απ' τα νερά μου, αλλά χαλάλι σου, πάντως. Δεν είναι το αντικείμενό μου ούτε το forte μου τα φαγητά ή η παρασκευή τους. Τα τρώω, όμως, και το τονίζω πως μόνο από την σκοπιά αυτή εκφέρω γνώμη.
Με τα ακριβά εστιατόρια ούτε εγώ έχω πρόβλημα - αρκεί η τιμολόγηση νάναι σωστή, ορθολογική. Να πληρώνεις αυτό που παίρνεις, όχι αυτό που σου λένε ή σε πείθουν ότι παίρνεις και τελικά φαντάζεσαι κι εσύ (ή φαντασιώνεσαι;- παίζει κι αυτό κι αν δεν παίζει, θα παίξει σε λίγο!..) ότι παίρνεις!
Τα μοδάτα είναι άλλη ιστορία, θάλεγα. Στον κόσμο των bars, των clubs και των εστιατορίων επικρατεί η άποψη "να στήσουμε κάτι, να γίνει λίγο νταβαντούρι, να το κάνουμε μόδα, να κρατήσουμε 1-2 saisons και πάμε γι' άλλα...". Μια λογική αρπαχτής και όχι μακροπρόθεσμης επενδύσεως σε προσωπικό, πρώτες ύλες, service, πελατολόγιο. Μ' αυτά, λοιπόν, τα μοδάτα έχω πρόβλημα, το παραδέχομαι... Και, δυστυχώς, είναι ο κανόνας στην Ελλάδα, στην Αθήνα.
Σας ασπάζομαι όλους. Σταυρωτά.

October 25, 2006 12:05 AM  
Blogger kopoloso said...

Καλοκαίρι 2006
Ελλάδα.
14:45, Σάββατο.
----------------------------
- «Το λογαριασμό παρακαλώ»
- «Αμέσως κύριε... Λοιπόν... Ένας μεζές για τσίπουρο, μία μαρίδα, λαχανοσαλάτα, μελιτζανοσαλάτα, κολοκυθάκια τηγανητά, δυο τσιπουράκια και μια μύδια σαγανάκι. Σωστά;»
- «Μύδια σαγανάκι; Δεν ήταν πίτσα;»
- «Όχι κύριε. Ήταν μύδια σαγανάκι.»
- «Με τόσο κασέρι και ντομάτα; Δεν το νομίζω. Καλύτερα να το αλλάξετε στον κατάλογο. Μπερδεύετε τους πελάτες.»
- «Είναι η σπεσιαλιτέ μας κύριε.»
- «Τότε ν’ αλλάξετε την ταμπέλα σας. Εκεί που γράφει: «Τσιπουράδικο» να βάλετε «Πιτσαρία».»
- «Θ’ αστειεύεσθε!»
- «Ασφαλώς.»
- «Καλώς.»
- «Σαφώς.»
- «Σαράντα επτά ευρώ παρακαλώ.»
- «Θ’ αστειεύεσθε!»
- «Σας μοιάζω ν’ αστειεύομαι;»
- «Αν κρίνω από τα λεγόμενά σας τότε ναι, πιστεύω ότι αστειεύεστε.»
- «Θα σας συμβούλευα τότε να κρίνετε από το ύφος μου και όχι από τα λεγόμενά μου.»
- «Για να δω... Πολύ καλά λοιπόν. Ορίστε.»
- «Ευχαριστώ, κύριε. Μισό λεπτό να σας φέρω τα ρέστα.»
- «Το καλό που σας θέλω...»

October 25, 2006 10:01 AM  
Blogger dimitris-r said...

-asteroid. Μα δεν έχεις ακούσει που λένε ήτανε πολύ καλό το άτιμο! Ε, βρε καλέ μου, τα πολύ καλά είναι και άτιμα. Δεν έχουμε πρόβλημα σ' αυτό. Εξάλλου δεν είναι και η καθημερινότητά μας. Είναι σα να λέμε πως είναι ακριβή η πόρσε καγιέν.
Ε, και; ...τί με μέλλει κι αν καεί;

-kapoloso. Καλώς ορίσατε.
Ταράτσα την κάνατε! Κι έχετε και παράπονο...
Τρεις το λάδι, τρεις το ξύδι, πέντε το λαδόξυδο.
Η μαύρη αλήθεια ωστόσο παραμένει: άμα σας άρεσαν τα μύδια σαγανάκι θα κάνατε χαλάλι τα 47.
Εκεί είναι το θέμα, ότι συχνά δεν βρίσκεις τρυφερό πιάτο να γείρεις την ταλαιπορημένη σου γούλα. Γιατί ένα καλό πιάτο είναι σα μια ζεστή αγκαλιά. Σε ταξιδεύει...

October 25, 2006 11:20 AM  
Blogger asteroid said...

"... ένα καλό πιάτο είναι σα μια ζεστή αγκαλιά. Σε ταξιδεύει...".
Για το καλό σας, ελπίζω να μη τον διαβάσει αυτό τον παραλληλισμό καμμιά ζεστή αγκαλιά... Ξέρετε εσείς...
;-))

October 25, 2006 5:20 PM  
Blogger asteroid said...

Χρόνια Πολλά σου, όπως τα επιθυμείς... και με όλους τους αγαπημένους σου γύρω!..

October 26, 2006 10:03 AM  
Blogger Composition Doll said...

Κι από μένα ευχές και φιλιά!

October 26, 2006 4:59 PM  
Anonymous ζαργάνα said...

Δεν σε ξέχασα ... απλά φαίνεται ότι καλοπερνάς τόσο που το κινητό το δωσες στον σμιλόδοντα να το φάει... και σήμερα το πρωϊ πάλι η "σύνδεση όχι εφικτή".
Οπότε αναγκαστικά θα δεχτείς τις ολόψυχες ευχές μου για υγεία, ευδαιμονία και μακροημέρευση κάτω από την προσταγή του "σκάσε και πίνε" (και για μας που δεν δυναμεθα να πιουμε, αλλα δεν το χουμε και πολυ μαράζι, το ταξιδακι και τα μεζεκλικια με την καλη παρεα ζηλεύουμε, με την καλή την έννοια πάντα).
Σμαααααακ και στην υπόλοιπη οικογένεια,
Β.

October 27, 2006 12:40 PM  
Blogger Juanita La Quejica said...

Πολύχρονος! Να σε χαιρόμαστε!

October 30, 2006 2:00 PM  
Blogger dimitris-r said...

Επιστροφή στην έδρα, ύστερα από μια καλή βόλτα στα ψηλά του Ολύμπου.
Όχι και πολύ ψηλά, ίσα που να δίνει μια καλή αιτία κι αφορμή για ψηλότερα.
Ευχαριστώ για τις ευχές όλους σας.
Να 'στε καλά.

October 30, 2006 5:54 PM  
Anonymous Αλέξανδρος Ζήβας said...

Αποκωδικοποίηση....: θρησκειών, μυθολογιών, ψυχής, σιωπής,.....
Σχηματοποίηση λόγου, κοσμογονία, θεογονία,.....
URL : www.siopi.gr
Γεια.....

February 28, 2008 3:03 PM  
Anonymous Anonymous said...

Καλημέρα σε όλους, δεν ξέρω αν το γνωρίζετε αλλά πρόσφατα (πριν 1 μήνα) βγήκε στον αέρα το http://www.terpnon.com το οποίο περιλαμβάνει χιλιάδες εστιατόρια στα αρχεία του σε Αθήνα, Θεσσαλονικη κ Κυπρο, και σκοπός του είναι αυτός ακριβώς! Κριτικές εστιατορίων από όλους εμάς τους απλούς πελάτες! Αν σας ενδιαφέρει τα λέμε εκεί, για να μην επεκταθώ πολύ κ θεωρηθεί διαφήμιση. Καλή συνέχεια στο εξαιρετικό σας site.

April 05, 2010 6:14 PM  

Post a Comment

<< Home