Αγαθά φίλοις κτώνται!

Προκλητικό confito ελιάς πορτοκάλι κλεισμένο σε βαζάκια

και μαγικό νερό από χυμό σταφυλιού εμφυαλωμένο...

Βρήκα δυο φίλους μου παλιούς

κι έχω δυο λόγια χαράς να πω...

ΕΔΩ

Spicara Smaris

Πάνε μέρες που είχα την επιθυμία για μια τηγανιά μαριδάκι. Στο Γιαλό όμως είχε μόνο πολύ ψιλό και με το παιδομάζωμα ιχθύων δεν έχω καλές σχέσεις. Έτσι στη σακούλα μπήκαν χριστόψαρα και η τηγανιά έγινε ψαρόσουπα.

Ανάμεσά τους βρέθηκαν και τούτα τα παραστρατημένα ψαράκια, τα οποία και φωτογραφήθηκαν, για να μας δοθεί η ευκαιρία να βρούμε το σ-ίγμα που έχασε μια φίλη αλλά και με την ευκαιρία να καταθέσουμε τον οβολό μας στην blog action day 2007.

Τα μικρά ψαράκια στη φωτογραφία είναι σμαρίδες (spicara smaris) μήκους κάτι παραπάνω από δύο εκατοστά. Μαζί τους και δυο κομμάτια από φύκια τα οποία είναι νοστιμότατα τηγανητά όταν μπερδεύονται αλευρωμένα στην τηγανιά με τις σμαρίδες και το κρεμμύδι.
Αυτά όσον αφορά στη φίλη, χάριν της οποίας -για να την έχει κατά νου κάθε φορά που επιδίδεται στο «νησί» στο ευγενές κι αγαπημένο της άθλημα της ρετσινοκατάνυξης με σμαριδάκι τηγανητό- παραθέτουμε και την απαραίτητη τεκμηρίωση:

Βλ. «Αλιεύματα» δρ. Δημητρίου Π. Παπαναστασίου, εκδ. Ίων, τόμος Α`, σελ.460.

Αλλά να επανέλθουμε στην αλίευση γόνου, και γενικότερα μικρών ψαριών και θαλασσινών. Αναγνωρίζοντας το μέγεθος του προβλήματος η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει θεσπίσει κανόνες και ποινές. Έχει ορίσει μάλιστα για το κάθε ψάρι και το ελάχιστο επιτρεπόμενο μήκος (βλ. εδώ)
Σίγουρα δεν θα υπήρχε αλίευση αν δεν υπήρχε ζήτηση. Η παρανομία έπεται, δεν προηγείται. Άρα συνείδηση πρέπει να αποκτήσει όχι μόνο ο ψαράς κι ο έμπορος, αλλά κυρίως ο καταναλωτής. Γιατί μιλάμε για ένα από τα μεγαλύτερα γαστρονομικά εγκλήματα που συμβαίνουν στις μέρες μας. Δυστυχώς ο κανόνας είναι στην παγίδα να πέφτουν και καλά μαγαζιά (για να μην πούμε κυρίως αυτά). Φαίνεται πως η εκλεκτή, γκουρμέ πελατεία τους, έλκεται από τέτοιες λιχουδιές. Έτσι γαριδάκι, καραβιδούλα, σμαριδάκι, αθερίνα κι εκείνο το πολύ μοδάτο τρίποντο άντε το πολύ τετράποντο μπαρμπουνάκι, αποκαλύπτουν στο πιάτο ότι πράγματι small is beautiful, όπως επιβεβαιώνουν και τον κανόνα ότι τα ετερώνυμα έλκονται. Έτσι όσο πιο χοντρή η κοιλιά του καταναλωτή τόσο πιο αδύνατα τα βρώσιμα βρέφη στο πιάτο του.
Η αλυσίδα ψαρά – ιχθυέμπορα - εστιάτορα, σπάει με την άρνηση του καταναλωτή χάριν του οποίου γίνεται η γονοκτονία. Να νοιώσει δηλαδή ο πωλητής ως αντιοικονομική την επιλογή του. Αυτός είναι ο στόχος. Το γράψαμε παλιότερα, ήρθε προχτές και το ΟΙΚΟ της Καθημερινής (Οκτ. 2007) να μας το υπενθυμίσει.
Αλλά εμείς είμαστε μάλλον ρομαντικοί όταν τα γράφουμε αυτά.

Την εφαρμογή των νόμων ίσως θα ήταν πολυτέλεια να την ζητήσουμε μιας και το κύκλωμα που φροντίζει το τραπέζι μας ανασαίνει με δοσοληψίες που συμβαίνουν κάτω απ’ αυτό.
Δυστυχώς.

Παραθέτουμε πίνακα με τα κυριότερα αλιεύματα και το μικρότερο επιτρεπτό μέγεθος κι ο καθένας ας πράττει κατά συνείδηση:

Γαύρος 9 cm
Γλώσσα 20 cm
Γόπα 10
Κέφαλος 16
Κολιός 18
Κουτσομούρα 11
Λαβράκι 25
Λυθρίνι 15
Μουρμούρα 20
Μπακαλιάρος 20
Μπαρμπούνι 11
Ξιφίας 120 (χωρίς το ρύγχος)
Πεσκανδρίτσα 30
Ροφός 45
Σαρδέλα 11
Σαργός 23
Σαργός κοινός 15
Σαφρίδι 15
Σκουμπρί 18
Σπάρος 12
Στήρα 45
Σφυρίδα Aσπροκηλίδωτη 45
Σφυρίδα γκρίζα 45
Τόνος ερυθρός 80 (ή 10 κιλά)
Τόνοςκιτρινόπτερος 3,2 κιλά
Τσιπούρα 20
Φαγκρί κοινό 18
Φρίσσα 10
Οξύρρυγχοι 120
Αστακός(μήκος κεφαλοθώρακα) 9
Αστακογαρίδα 30ή 10,5 (μήκος κεφαλο-θώρακα)
Καραβίδα 7 ή 2 (μήκος κεφαλο-θώρακα)
Κόκκινη γαρίδα 2 (μήκοςκεφαλο-θώρακα)
Μεγάλο χτένι 10
Κοχύλια 2.,5
Αχιβάδες 2,5
Χταπόδι 500 gr
Λοιπά είδη 8

Ένα αριστοφανικό φασκέλωμα

Ήμουν κι εγώ εκεί.

Η αλήθεια είναι πως βρέθηκα σχεδόν από σπόντα μιας και συνέπεσε η άφιξή μου στην πρωτεύουσα για άλλο γεγονός. Όμως πήγα! Μια μονάδα... Χαλικάκι στην παραλία της πλατείας του Συντάγματος μέσα στη λάβρα του απομεσήμερου.Έφτασα νωρίς.

"Η πλατεία ήτανε άδεια... "

Κι από τουρίστες κι από μπάτσους κι από διαδηλωτές, άδεια. Στα δεντράκια της πλατείας, στον ελάχιστο ίσκιο που προσφέρει το φτωχό αστικό πράσινο, ζευγαράκια με laptops, σκυλιά ράθυμα, ένα πανό τυλιγμένο ρολό, μια υποψία πιτσιλιστής δροσιάς από το συντριβάνι.

Στο "Παναθήναιον" παράγγειλα μια κρύα σοκολάτα. Δίπλα το παλληκάρι ψήνει το κορίτσι για το αδιέξοδον του εγχειρήματος...

"με συνθήματα σκισμένα

σ' έναν έρωτα για σένα έχω χυθεί..."

Παρακολουθώ την αυξανόμενη κίνηση. Στέλνω μήνυμα σε μια φίλη μου. Άσχετο! Μου απαντά λίγο αργότερα. Σήμερα μόλις μαθαίνω πως ήταν στην άλλη μεριά της πλατείας. Εδώ ήρθαμε όλοι, ο καθένας μόνος του, ήταν μια διαφορετική διαδήλωση. Χωρίς συνθήματα στην ουσία. Χωρίς οργάνωση βεβαίως. Και κυρίως χωρίς αρχηγούς να μας βάλουν σε τάξη.

Ώρα 7 και μισή, η ζέστη ...ζέστη, το πλήθος αυξάνει... Ανέβηκα στο πάνω επίπεδο της πλατείας. Εκεί που ο "άγνωστος πολίτης" συναντά τον Άγνωστο Στρατιώτη. Πίσω μου οι μόνοι ίσως συντεταγμένοι διαδηλωτές της WWF σε σφυρίχτρες και κόρνες σε μια υποψία κραυγής. Από δίπλα τα παιδιά με τα ευφάνταστα στη συνθηματολογία τους πλακάτ, οι ποδηλάτες παραπέρα, η καρικατούρα της διαδήλωσης: η κοκκινοσκουφίτσα του λύκου! Κόσμος πολύς!

Γύρω μούτζες. Πολλές μούτζες. Μούτζες στο άπειρο... Στο πουθενά... Από παντού!

Ένα αριστοφανικό φασκέλωμα στο οποίο οφείλαμε τουλάχιστον μια καλύτερη σκηνοθεσία. Αντί να μουτζώνουμε το άδειο κτίριο της Βουλής κάθε φορά που είχαμε υποψία ανθρώπινης παρουσίας εκεί, να στρέφαμε ο ένας στον άλλο τις μούτζες μας, σε μια εκδήλωση ύψιστης αυτοκριτικής για το ελάχιστο που έχουμε όλοι μας προσφέρει στην καυτή πατάτα που λέγεται σωτηρία και προστασία της ομορφιάς που μας περιβάλλει. Κι αν είχαμε καρδιά και πίστη σε αυτό για το οποίο αφήσαμε τις κλιματιζόμενες καφετέριες και τα μπυρόνια, να ανταλάσσαμε όλη μέρα μούτζες με όλους. Παντού, σε όλους τους χώρους, και στα τηλέφωνα και στις απλές συναναστροφές της καθημερινότητάς μας, αδιάφορο αν είναι με τον περιπτερά στη γωνία, με τον οδηγό του λεωφορείου, τον γείτονα, τον αδελφό μας, τον άγνωστο που μας ζητά πληροφορία, τον εαυτό μας στον καθρέφτη... να δίναμε και να παίρναμε συνειδητά την ευθύνη που μας αναλογεί σε μούτζες.

Όρσε, μ@λάκα! Πάρ'τα να μη στα χρωστάω!

κ.ο.κ.

Σημείωση: Κάπως έτσι το έγραψε μια από μας κι εγώ το πήγα λίγο παραπέρα.

* Για τον τίτλο βλ. Νίκο Ξυδάκη στη σημερινή Καθημερινή: "Τηλεπικοινωνία των πολιτών"

Περιβάλλον: χάριν των ξένων ξενιστής.

Το καλοκαίρι του 1936 ο Γιώργος Σεφέρης έγραφε έναν στίχο που έμελλε να σημαδέψει τη γενιά του:

«Όπου και να ταξιδέψω η Ελλάδα με πληγώνει».

Μ’ αυτή την κληρονομιά πορευτήκαμε οι νεώτεροι. Συχνά μας πλήγωνε η υπερβολή, η ασέβεια, η ασυνέχεια, η έλλειψη παιδείας, η κουτοπονηριά, το δαιμόνιο της φυλής, η αποθέωση του άρπα-κόλα, το ράβε-ξήλωνε και κυρίως ο πολιτικαντισμός, τα συμφέροντα και το ρουσφέτι, οι κύριες αιτίες κακοδαιμονίας.

Μια σπάνια φωτογραφία από τα μέσα της δεκαετίας του '60.

Ο κάμπος του Ομβροδέκτη - σημερινό αεροδρόμιο Μυκόνου.

Μεγαλώσαμε με τον μύθο του «ομφαλού της γης». Στον τόπο δεν χάρισαν φυσικούς πόρους οι θεοί. Τον προίκισαν όμως με σπάνιες ομορφιές και μια διαμόρφωση περιβάλλοντος που συνέβαλε στην ανάπτυξη ενός σημαντικού πολιτισμού. Όσοι προηγήθηκαν πορεύτηκαν, με ήπιες δράσεις, μια φιλοσοφία και μια πρακτική που είχε γνώμονα τον άνθρωπο. Όχι τον άνθρωπο μονάδα, αλλά τον άνθρωπο κοινωνικό ον, τον πολιτισμένο. Αυτόν που γνωρίζει πως είναι περαστικός από τον χώρο και οφείλει να τον παραδώσει καθαρό, φιλόξενο, λειτουργικό, όμορφο. Δηλαδή με περιβάλλον αρμονικό, φύση που συνομιλεί με τον άνθρωπο, δίνει ζωή, παίρνει αγάπη και προστασία.
Σήμερα ο τουρισμός έχει αναχθεί σε κυρίαρχη, αν όχι τη μόνη, βαριά βιομηχανία, με κύκλο εργασιών τεράστιο κι εκατομμύρια εμπλεκομένων. Επενδυτές, επαγγελματίες, εργαζόμενοι, νοικοκυριά, εξαρτώνται άμεσα είτε έμμεσα, από την καλή πορεία της στατιστικής των αφίξεων και του κατά κεφαλήν εισρέοντος ευρώ.
Ο τουρίστας στην Ελλάδα ζητά αυτό που ζήταγε πάντα. Τη μεγάλης διάρκειας ηλιοφάνεια, τα δροσερά βραδάκια, το λαμπερό τοπίο, τη ζεστή και συνάμα δροσιστική και καθαρή θάλασσα, τις όμορφες ακτές, την ξανθιά σπυρωτή άμμο, τα ψαροκάικα, την αρμονία του φυσικού περιβάλλοντος, τον γαλανό ουρανό, τη γλυκύτητα των ανθρώπων, το καθαρό τους βλέμμα, το αίσθημα φιλοξενίας, την ιστορία και τα μνημεία, τον πολιτισμό που διαχέεται σε όλη την ελληνική γη, που βοήθησε κάποτε να φωτιστεί η οικουμένη, που πότισε και ποτίζει τις καρδιές των ταξιδευτών. Αυτά κάνουν τον τόπο ξεχωριστό και ανταγωνιστικό στην τουριστική Αγορά. Κι αυτά είναι κυρίως που κινδυνεύουν από την αδηφαγία των επενδυτών. Είτε ντόπιοι είτε εισαγόμενοι, ένα στόχο έχουν: το κέρδος. Όσο μεγαλύτερο, πιο σίγουρο και πιο γρήγορο γίνεται. Οι επενδύσεις στον τουριστικό τομέα τρέφονται παρασιτικά. Δημόσιες ή ιδιωτικές, κοινής ωφελείας ή όχι, αντλούν πολύτιμο και ζωτικό υλικό, στο όνομα των ξένων, σε βάρος ανυπεράσπιστων ξενιστών όπως το φυσικό περιβάλλον, ο πολιτισμός, η παρθενία ονειρεμένων τόπων. Ο περιορισμός της ζημιάς παραμένει ζητούμενο.

Αυτό δυστυχώς δεν είναι δυνατόν, όταν –πράγμα ασυμβίβαστο- συμπίπτει διοικητικά και ουσιαστικά το Υπουργείο Περιβάλλοντος με το Δημοσίων Έργων. Περιβάλλον και δημόσια ή ιδιωτικά έργα είναι έννοιες αντικρουόμενες. Αργά η γρήγορα θα βρεθούν διαπλεγμένες σε παρά φύσει προγραμματισμούς. Το περιβάλλον δεν είναι θέμα που μια πολιτισμένη κοινωνία μπορεί να το αφήσει στην αποκλειστική ευθύνη των πολιτικών. Η ψηφοθηρική αντιμετώπιση π.χ. των αυθαιρέτων, των ανοικοδομούμενων πυρπολημένων δασών και του αιγιαλού, το αποδεικνύει.
Όπως αποδεικνύεται καθημερινά η φράση του αρχιμάστορα Άρη Κωνσταντινίδη:
«γιατί σ’ όποιον τόπο πάει ο “τουρισμός”, τις πιο πολλές φορές είναι για να χαθεί ο τόπος»

-----

(Το παρόν άρθρο, δημοσιεύτηκε σήμερα στην εφ. Ελεύθερος Τύπος,

ένθετο αφιερωμένο στην Παγκόσμια Ημέρα για το Περιβάλλον, σελ. 5,

με τίτλο "Απαραίτητες εδώ και τώρα οι δράσεις ήπιας μορφής")

Ο πανηγυρικός της ημέρας!

Το ότι η θάλασσα λίγο ως πολύ κάποτε τελειώνει -σαν μηχανή σαν κοιτίδα παραγωγής αγαθών- όσοι δεν κλείνουμε τα μάτια μας, το έχουμε καταλάβει.
Τελευταία έπεσα πάνω σ’ ένα ενημερωτικό για τα φιλμ που παρουσιάζονται στο Ecofilms Festival. Ανάμεσά τους κι ένα καμπανάκι που χτυπά για ένα από τα δημοφιλέστερα είδη ψαριών, τον μπακαλιάρο.
Νωπός, κατεψυγμένος, αλλά κυρίως παστός, επί αιώνες παρηγορεί τη γούλα των ανθρώπων. Τώρα η υπερκατανάλωση και οι σύγχρονες μέθοδοι αλιείας έκαναν το εγκληματικό θαύμα τους.
Αντιγράφω από το ενημερωτικό δελτίο της ταινίας «Ο τελευταίος μπακαλιάρος» της Δανέζας Dan Sall.

«...Τα τελευταία χρόνια, ο βακαλάος έχει αποδεκατιστεί απρόσεκτα.Οι παραδοσιακές, ευγενέστερες μέθοδοι αλιείας δεν μπορούν να ανταγωνιστούν με τα νέα «βιομηχανικά» αλιευτικά πλοία.
Η πάλη για την επιβίωση εμπλέκει παράλληλα χιλιάδες ψαράδες και ένα ψάρι που έχει ζήσει εκατομμύρια χρόνια.
Άραγε, τα παραδοσιακά αλιευτικά σκάφη θα περιοριστούν στα μουσεία, και ο βακαλάος στα ενυδρεία ή στις ιχθυοκαλλιέργειες;
Σύντομα θα φθάσουμε στο τέλος της ιστορίας χιλίων ετών του βακαλάου και του ψαρά. Μια απαίσια και παράλογη ιστορία όπου η λεγόμενη πρόοδος πήγε πάρα πολύ μακριά - και τώρα σκοτώνει και ένα μοναδικό είδος ψαριών και έναν παραδοσιακό τρόπο ζωής.Αυτό το ντοκιμαντέρ προσπαθεί να εστιάσει και να ερμηνεύσει την πραγματικότητα του βακαλάου, με έναν τρόπο που μας κάνει να καταλάβουμε και να συμπαθήσουμε και τα ψάρια και τους ανθρώπους που θέλουν να ζήσουν από τη φύση και μέσα σε αυτήν.Η άσπλαχνη, υπερβολική εκμετάλλευση και η θεωρητική έρευνα για τους νέους τύπους βακαλάων, καταστρέφουν τη βάση για μια ζωή συγγενή στον πολιτισμό μας και στον καθέναν μας...»

Θυμάμαι την εντύπωση που μου είχαν κάνει στην Ισπανία τα ειδικά μαγαζιά που πούλαγαν μπακαλιάρο. Θαρρείς πως ήταν κοσμηματοπωλεία. Δεκάδες οι τρόποι κοπής και συντήρησης. Πάμπολλες οι μέθοδοι παρασκευής. Αλλά και ειδικά εστιατόρια με αντικείμενο αποκλειστικά τον μπακαλιάρο. Πιάτα περίπλοκα κι άλλα απλά και εύγευστα. Κι ένα πλήθος κόσμου να λαχταρά μια θέση στον νόστιμο ήλιο της γκουρμέ Ανδαλουσίας.
Μ’ αρέσει πολύ ο παστός μπακαλιάρος. Πλακί συνήθως ή βραστός με σκορδαλιά, τεμαχισμένος επίσης με κουρκούτι στο τηγάνι. Μπακαλιαράκια σκορδαλιά.
Τα πιο γνωστά εκείνα στο αξέχαστο, αγαπημένο στα φοιτητικά μας χρόνια, υπόγειο της Πλάκας (σετάκι με Σαββόπουλο, Καλογιάννη, Φαραντούρη, Ζωγράφο, Αργύρη) στην Κυδαθηναίων.
Τα πιο αγαπημένα ...της μάνας, σωστά ξαλμυρισμένα, υπομονετικά ξεκοκαλισμένα. Παντός καιρού ...all time classic, με φήμη που ξεπερνά τα σκαλοπάτια του πατρικού μας σπιτιού. Λουκουμάδες!

Αλλά πιο πολύ λατρεύω τον φρέσκο μπακαλιάρο. Ψητό στο φούρνο με το λεμόνι, βραστό με τη λευκή του ψαχναδωτή σάρκα κι εκείνη την ιδιαίτερη γεύση που τον κάνει να ξεχωρίζει.
Ήρθε η ώρα όμως να μοιραστώ με όσους επισκέπτονται ετούτο το μαγέρικο ένα μπακαλιάρο. Αύριο ...του Ευαγγελισμού, έχουμε κατάλυση ιχθύων.

Πήρα το πλακί της μάνας μου, το πάντρεψα με του Ivan Ottaviani τα κόλπα και λέω πως πήγα το πλακί ένα κλικ παραπέρα.
Πάμε λοιπόν!

Μπακαλιάρος πλακί
(με τα κόλπα του Ivan)

Ένας νωπός μπακαλιάρος
1 κεφάλι σκόρδο
3-4 μεγάλα κρεμμύδια
5-6 ώριμες ντομάτες
λίγα ντοματάκια μικρά
λίγα κλαδάκια μαϊντανό
ελαιόλαδο
αλάτι,

πιπέρι

Αποβραδίς φιλετάρουμε το ψάρι μας χησιμοποιώντας λεπτό καλοακονισμένο μαχαίρι με μακρυά λάμα. Στην αρχή χαράσσουμε με την άκρη του μαχαιριού τη ράχη του ψαριού αφήνοντας κατά κάποιον τρόπο έξω τα κόκαλα του ραχιαίου πτερύγιου (αυτό θα μας διευκολύνει στην πορεία). Χαράζουμε λίγο πριν το κεφάλι με φορά σβέρκος-κοιλιά, περνάμε το μαχαίρι μας παράλληλα με τη ραχοκοκαλιά και το σέρνουμε προς την ουρά, φροντίζοντας πάντα το μαχαίρι μας να «γλείφει» τη ραχοκοκαλιά ώστε να αποκολληθεί το φιλέτο ολόκληρο χωρίς να ξεχωρήσει στο σημείο της κοιλιάς. Γυρνάμε τον μπακαλιάρο από την άλλη πλευρά και επαναλαμβάνουμε την ίδια διαδικασία.

Ανοίγουμε τα δυο φιλέτα μας σαν βιβλίο πάνω στον πάγκο και μ’ ένα ψαλίδι κόβουμε την ουρά, τα πτερύγια και αφαιρούμε τη ραχοκοκαλιά με την κεφαλή. Καθαρίζουμε με απορροφητικό χαρτί από τυχόν αίματα. Αλατίζουμε καλά καλά με χοντρό αλάτι, πιπερώνουμε, λαδώνουμε, κουκκίζουμε με δεντρολίβανο και ρίγανη, απλώνουμε σε όλη την επιφάνεια ψιλοκομμένα τρία δόντια σκόρδο και ξανακλείνουμε τα φιλέτα. Τυλήγουμε το ψάρι μας με διαφανή μεμβράνη και το βάζουμε στο ψυγείο.
Την επομένη ανάβουμε τον ξυλόφουρνο και τροφοδοτώντας τον λίγα λίγα ξύλα τον αφήνουμε να κάψει καλά.

Εντωμεταξύ καθαρίζουμε τα κρεμμύδια και τα κόβουμε ροδέλες, το υπόλοιπο σκόρδο χοντροκομμένο, ψιλοκομμένο τον μαϊντανό και τις ντομάτες χοντροκομμένες.

Ξετυλήγουμε το ψάρι, το ανοίγουμε, κουκκίζουμε λίγο μαϊντανό και το δένουμε με σπάγγο.

Λαδώνουμε τη γάστρα μας, απλώνουμε τα κρεμμύδια ώστε να αποτελέσουν υπόστρωμα και πάνω τους ακουμπάμε τον μπακαλιάρο.

Σκορπάμε σε όλη τη γάστρα την ντομάτα, τα ντοματάκια και το σκόρδο, αλατίζουμε, πιπερώνουμε, λαδώνουμε λίγο ακόμα, σκεπάζουμε τη γάστρα και ψήνουμε για περίπου μισή ώρα.

Βγάζουμε τη γάστρα έξω, τσεκάρουμε το ψήσιμο, γυρνάμε το ψάρι από την άλλη πλευρά, το καταβρέχουμε με τα ζουμιά του και ξαναβάζουμε στο φούρνο με το καπάκι ανοιχτό. Ανάλογα με τη δύναμη που έχει ο φούρνος μας, σε περίπου δέκα ακόμα λεπτά το ψάρι είναι έτοιμο.
Στο σερβίρισμα, αφαιρούμε κόβοντας με ψαλίδι τον σπάγγο, κόβουμε μερίδες και συντροφεύουμε με μικρές πατατούλες που έχουμε πλύνει καλά καλά και τις ψήνουμε με το φύλλο τους τυληγμένες σε αλουμινόχαρτο χωμένες στη χόβολη του ξυλόφουρνου.

Και τώρα που φτάνουμε σιγά-σιγά στο τέλος να επαναφέρουμε τον προβληματισμό μας στην αρχή του κειμένου.
Για ένα λόγο μ’ αρέσει η νηστεία, όσο κι αν δεν την πετυχαίνω στο πιάτο. Γι αυτό ακριβώς το μήνυμα ισορροπίας που φέρνει στον κόσμο. Μια ισορροπία που επιτρέπει στα ζωντανά ν’ ανασάνουν από την επιθετικότητα του κύριου εχθρού τους που είμαστε εμείς οι άνθρωποι.
Αν δεν ήταν η νηστεία σίγουρα «ο Βοριάς που τ’ αρνάκια παγώνει» δεν θα είχε αντικείμενο. Θα είχαμε φάει τ’ αρνάκια από γεννησιμιού τους. Στο τηγάνι με το λεμόνι…
Και τα ψάρια το ίδιο, τώρα που σιγά-σιγά γιαλώνουν, μεταφέροντας από σκοτεινούς βυθούς κι αγριεμένα πελάγη στα πτερύγιά τους την ελπίδα της Άνοιξης. Θα ερωτευτούν και σε λίγο θ’ αφήσουν δισεκατομμύρια αβγά στις ακτές και στους βυθούς. Όσα προλάβουν. Λίγο αργότερα κάποια άλλα θα καταλήξουν «ψαρωμένα», γόνος, στα πιάτα των ασεβών.
Στους ασεβείς της παγκόσμιας κοινότητας, που καταναλώνουν δίχως μέτρο, που αλιεύουν ασυλόϊστα, είναι καιρός να επιβάλουμε νέους κανόνες. Εκείνοι που όρισαν, από γενέσεώς τους, οι ορθοδοξίες των θρησκειών του κόσμου δεν φτάνουν πια. Μια νέα κατάσταση έχει διαμορφωθεί και κάθε μέρα που ξημερώνει είναι και πιο φτωχό το τραπέζι του κόσμου.

Και τώρα σας καλώ όλους μαζί να αναφωνήσουμε:
-Ζήτω η 25η Μαρτίου!
-…Ζήτω!
-Ζήτωσαν οι μπακαλιάροι του Ευαγγελισμού!
-…Ζήτω!

Για το sushi του μέλλοντός μας

Αγαπητοί επισκέπτες και αναγνώστες του καρβουνομπλόγκ.
Θεωρούμε δεδομένη την οικολογική αλλά και τη γαστρονομική σας ευαισθησία.

Η αλλαγή του κλίματος της γης τείνει να πλήξει και τη γαστριμαργία μας.

Από φυσικού τους ψάρια νερόβραστα. Μπλιαχ! Κι ούτε κλαράκι σέλινο δηλαδή για συντροφία.

Τα πράγματα είναι πολύ σοβαρά.

Κινδυνεύει το σούσι μας!
Η Greenpeace χρόνια τώρα παλεύει για να μας ευαισθητοποιήσει. Τελευταία διοργάνωσε μια εικονική έκθεση στο πλαίσιο του διαγωνισμού Υοung Creatives, η οποία κάνει ήδη τον γύρο του κόσμου μέσω διαδικτύου με σκοπό να ξυπνήσει μέσα μας το ενδιαφέρον για το αύριο του πλανήτη.
Στόχος η αφύπνηση όσων συνειδήσεων παρά τις συνεχείς προειδοποιήσεις δεν αντιλαμβάνονται πως το αύριο είναι μόλις ...αύριο.

Εκτός κι αν μας αρέσει η εικόνα του Εσκιμώου που ψαρεύει, πλάνης κι έρημος ...στην έρημο ή δεν μας λέει τίποτα η φράση:

There will be nothing to role if you don't play your role!

Για ό,τι μας ξημερώνει υπεύθυνοι είμαστε εμείς οι ίδιοι. Αν τίποτ’ άλλο δεν μας αγγίζει, ας σκεφτούμε τουλάχιστον την κοιλιά μας.
Τη λατρεμένη μας κοιλιά και το σούσι του μέλλοντός μας!